ฉือลี่เซินขมวดคิ้วแน่น "บ้านเรามีหมูตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"เอ่อ... นายท่าน ดูเหมือนจะเป็นหมูตัวเล็ก... โอ๊ะ ไม่ใช่ หมูตัวใหญ่ของคุณคนสวนครับ ปกติเลี้ยงไว้ข้างหลัง แต่คุณหนูน้อยไปเจอเข้า" พ่อบ้านหนานหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อ
"แล้วทำไมเธอถึงไปขี่หมูได้?"
"คุณหนูน้อยบอกว่าหมูอ้วนเกินไป เลยอยากพามันออกกำลังกาย ผลก็เลยเป็นอย่างที่เห็น..."
พ่อบ้านหนานเองก็ไม่รู้ว่านี่เป็นวิธีการพาหมูออกกำลังกายแบบใหม่หรือเปล่า
ฉือเฉี่ยนขี่หมูโผล่เข้ามาอย่างนั้นเลย มีเจ้าปุ๊กลุกอ้วนกลมสีขาวล้วนนกแก้วคอกคาเทลนั่งอยู่บนหัว เหงื่อออกนิดหน่อย ดวงตากลมโตเป็นประกาย
เหมือนกับสาวน้อยน่ารักขี่หมูที่หลุดออกมาจากการ์ตูน
...แต่สาวน้อยน่ารักที่ไหนจะไปขี่หมูกัน?
คำตำหนิมาถึงปากของฉือลี่เซินแล้ว ฉือเฉี่ยนก็โผเข้าไปกอดเขาทันที "คุณตา! ยินดีต้อนรับกลับบ้าน! หนูคิดถึงคุณตาที่สุดเลย!"
ตั้งแต่รู้ว่าในเนื้อเรื่องคุณตาไม่เคยหยุดโจมตีพระเอกกับนางเอกเพื่อล้างแค้นให้ตัวเอง ระดับความชอบของฉือเฉี่ยนก็พุ่งพรวดขึ้นเลย!
นี่คือคุณตาแท้ๆ เลยนะ!
ฉือลี่เซินไม่เคยใกล้ชิดกับเด็กมากขนาดนี้มาก่อน ต่อให้เป็นไอ้เด็กแสบในบ้านก็เถอะ
อาจเป็นเพราะเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายมันต่างกัน ฉือลี่เซินถึงไม่รู้สึกรำคาญ
แต่แล้ว หน้าของฉือลี่เซินก็เข้มขึ้น
"เมื่อกี้เธอเพิ่งขี่หมู แล้วมาสวมกอดฉัน?"
โอ๊ะตายแล้ว
โดนจับได้ซะแล้ว
ฉือเฉี่ยนถอยหลังไปสองก้าว ทำตาซื่อใส "หนูไม่ได้เจอคุณตามาตั้งนานอะ ก็เลยคิดถึงนี่นา"
ฉือลี่เซินอยากจะยิ้ม แต่ก็กลั้นไว้แล้วทำหน้าบึ้ง "วันนี้เธอเอาแต่เล่นซนอยู่ในสวนหรือไง?"
"เปล่านะคะ วันนี้หนูได้เพื่อนใหม่!" ฉือเฉี่ยนอุ้มนกแก้วเครื่องบันทึกแตงโมขึ้นมา "คุณตาดูสิ นี่คือเสี่ยวไป๋"
แล้วก็ชี้อีกทีไปที่เจ้าขนดำพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดที่ตามกันมาแล้วแลบลิ้น: "นี่คือต้าเฮย"
แล้วก็ชี้ไปที่พาหนะคันใหม่ของเธอ: "นี่คือเสี่ยวเซียง"
สัตว์ตัวเล็กในคฤหาสน์ล้วนถูกฉือเฉี่ยนจัดการอย่างเรียบร้อย
พวกมันวิ่งเล่นไปทั่วคฤหาสน์ทุกวัน เลยรู้เรื่องมากมาย
อย่างเช่น คุณพ่อบ้านหนานที่ทำงานนิ่งๆ ปฏิบัติต่อผู้คนอย่างอ่อนโยน แต่ใต้เตียงกลับซ่อนนิยายเรื่องรักของท่านประธานจอมเผด็จการเอาไว้หนึ่งกล่อง ก่อนนอนทุกวันต้องล้างมือแล้วหยิบขึ้นมาอ่าน
รวมถึงตอนมีคนมาเยี่ยมบ้าน พยายามเอาน้ำร้อนไปรดต้นไม้แห่งความร่ำรวยจนตาย คิดว่าทำแบบนี้จะทำให้คุณตาล้มละลาย
หรือมีคนจ้างมือปืนมาดักยิง รอให้คุณตาเดินไปที่หน้าต่างเพื่อจะยิง แต่คุณตาดันตรวจเอกสารทั้งคืน เลยรอดไป
ฉือเฉี่ยนได้กินแตงโมตลอดบ่าย ท้องกางเลย
แต่ข้าวเย็นก็ยังต้องกินอยู่ดี
ฉือลี่เซินเหลือบไปมองโบว์บนหัวหมูสีชมพูตัวนั้นเป็นพิเศษ มุมปากกระตุก: "เธอตั้งชื่อให้มัน แล้วต่อไปจะกินลงคอเหรอ?"
ฉือเฉี่ยนฟังแล้วก็รีบกอดเสี่ยวเซียงทันที "หมูหมูมันน่ารักนะคะ ทำไมต้องกินหมูหมูด้วย?"
"หมูก็มีไว้ให้คนกินไม่ใช่รึไง?"
"งั้นเราพามันออกกำลังกายก่อนแล้วค่อยกินก็ได้นี่คะ ตอนนี้มันยังอ้วนไป ต้องออกกำลังเยอะๆ เนื้อจะได้แน่นเด้งน่ากินขึ้น"
ฉือลี่เซิน: "..."
พ่อบ้านหนานเกือบจะหลุดขำออกมา
เสี่ยวเซียงผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ยังคงดุนดุนฉือเฉี่ยน ไม่รู้ถึงเจตนาชั่วร้ายของมนุษย์เลย
หลังกินข้าวเย็นเสร็จ ฉือลี่เซินเรียกฉือเฉี่ยนมาอยู่ตรงหน้า ทำหน้าจริงจังแล้วตั้งกฎสามข้อ
"ในเมื่อตอนนี้เธออยู่ที่นี่ ก็ต้องมีกฎที่ต้องปฏิบัติตามตลอด"
ฉือเฉี่ยนกะพริบตาปริบๆ "ว่าไงนะ?"
"ปกติในบ้านอย่าส่งเสียงดังเกินไป"
"ตึงๆ ตึงๆ —" เสี่ยวเซียงพุ่งชนประตูสนั่นหวั่นไหวอยู่ด้านนอก
"ห้ามเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน"
"กุ๊กๆ" เสี่ยวไป๋บินโฉบผ่านเหนือศีรษะของฉือลี่เซิน
ขมับของฉือลี่เซินกระตุกถี่ "ข้อสุดท้าย อยู่อย่างสงบเสงี่ยม ห้ามเข้ามาใกล้ฉัน...."
"โฮ่ง! โฮ่ง!" ต้าเฮยเห่าอย่างตื่นเต้นอยู่ในสวน เจ้านายน้อยออกมาเล่นเร็ว! ตานี้ถึงตาผมบ้างแล้วที่จะพาคุณขี่!
ฉือลี่เซินทนไม่ไหว ตวาดพ่อบ้านหนานอย่างเย็นชาว่า: "ไล่พวกมันไปให้หมด เสียงดังเกินไป"
"ครับ" พ่อบ้านหนานรีบไปจัดการทันที
ฉือเฉี่ยนตาปริบๆ "คุณตา คุณตารังเกียจหนูเหรอคะ?"
"แล้วยังไง?"
"แต่หนูชอบคุณตามากเลยนะ"
ความเย็นชาบนหน้าฉือลี่เซินเกือบจะคุมไว้ไม่อยู่ "เลิกมาประจบสอพลอต่อหน้าฉันได้แล้ว คิดว่าฉันเป็นฉือมู่เจ๋อรึไง?"
ที่จริงเขาไม่ชอบเด็ก โดยเฉพาะเด็กที่อาจจะมาทำให้นิสัยการใช้ชีวิตของเขาพัง
อายุของฉือเฉี่ยนแบบนี้ ไม่เด็ก แต่ก็ไม่โต กำลังอยู่ในช่วงที่อาจจะเข้าสู่ช่วงต่อต้านก่อนกำหนดได้ง่าย
ฉือลี่เซินไม่อยากสร้างปัญหาให้ตัวเอง
เขาหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งวางบนโต๊ะ "ถ้าเธอทำตามที่ฉันบอก เงินค่าขนมสิบล้านนี้ก็จะเป็นของเธอ"
สิบล้าน!
ตาสองข้างของฉือเฉี่ยนเปลี่ยนเป็นเหรียญทองทันที
แต่เธอก็ยังอดใจไว้ "ไม่เอา เมื่อเทียบกับเงินแล้วหนูชอบคุณตามากกว่าค่ะ"
ลูกชายในบ้านไม่มีใครที่ไม่กลัวฉือลี่เซิน แต่พอมาถึงฉือเฉี่ยน ไม่ว่าทำอะไรก็จะชอบชอบ
ใครจะไปรับมือไหว
ฉือลี่เซิน: "ยี่สิบล้าน"
"ไม่เอา ไม่เอา"
"เธอบอกตัวเลขมาเองเลย ต้องการเท่าไหร่"
ฉือเฉี่ยนยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว
ฉือลี่เซินเลิกคิ้ว "หนึ่งร้อยล้าน? ได้"
"ถ้าอย่างนั้นหนูขอเอาเงินหนึ่งร้อยล้านนี้ให้คุณตากลับคืน เพื่อซื้อให้คุณตาปฏิบัติกับหนูเหมือนหลานสาวแท้ๆ ในเดือนนี้ ไม่ใช่แค่ผู้เช่าที่อยู่ที่นี่ ได้ไหมคะ?"
คำตอบนี้ทำให้ฉือลี่เซินค่อนข้างประหลาดใจ
เธอไม่รักเงินจริงๆ หรือว่าเธอรู้จักชั่งน้ำหนักผลประโยชน์ตั้งแต่ยังเล็ก คิดว่าทำแบบนี้จะได้ผลประโยชน์จากเขามากขึ้น?
แต่อย่างน้อยเธอก็ฉลาดกว่าแม่ของเธอที่สมองมีแต่ความรัก
"เอาเงินฉันมาซื้อตัวฉัน เธอรู้จักทำธุรกิจเหมือนกัน" ฉือลี่เซินยิ้มจางๆ
ฉือเฉี่ยนยิ้มน้อยๆ ขึ้นที่มุมปาก "แต่ก็ต้องให้คุณตาอนุญาตด้วยสิคะ"
ฉือลี่เซินไม่พูดอะไรอีก เอามือไขว้หลังเดินออกจากห้องโถง
ฉือเฉี่ยนก็เดาไม่ออกเหมือนกันว่าเขาตกลงหรือเปล่า เธอต้องรีบไปหาเพื่อนใหม่ของเธอแล้ว
คืนหนึ่งผ่านไป
แสงยามเช้าปกคลุมคฤหาสน์หลังนี้อย่างเงียบสงบ
พ่อบ้านหนานรายงานต่อฉือลี่เซินว่า: "นายท่านครับ เมื่อคืนคุณหนูน้อยเหมือนจะไม่ได้กลับห้องนอน"
"เธอไปไหน?" ฉือลี่เซินหยิบแว่นตาขึ้นมา ถามไปตามอารมณ์
"คือ... คุณหนูน้อยกับเสี่ยวเซียงกับต้าเฮย... เบียดกันอยู่ในกรงหมาครับ หลับอยู่ทั้งคืนเลย"
ฉือลี่เซิน: ?
อะไรกัน?
ที่ข้างล่าง ฉือลี่เซินมายืนอยู่หน้ากรงหมาหรูของต้าเฮย
ฉือเฉี่ยนหลับตานอนอยู่ระหว่างต้าเฮยและเสี่ยวเซียง ดูน่าจะหลับสบายมาก
ก่อนนี้ฉือลี่เซินไม่เคยเจอเด็กเลี้ยงแกะมาก่อน เพราะไม่มีเด็กกล้ามาตีเนียนต่อหน้าเขา
แต่ตอนนี้เขาได้เจอแล้ว
ชนิดพรีเมี่ยมอัพเกรดเลย
มันจะมีใครทิ้งเตียงนอนนุ่มๆ ในบ้านคฤหาสน์ ไปเบียดกับหมาในกรงหมากัน?!
ฉือลี่เซินเอ่ยเสียงทึม: "ฉือเฉี่ยน เธอลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้"
ฉือเฉี่ยนตาปรือ ถูกคุณตาแท้ๆ ที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนกำลังจะกินเด็กอยู่หน้ากรงหมาทำให้ตกใจ
"คุณตา อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
"เธออธิบายมาหน่อยสิ ว่าเหตุใดถึงมานอนที่นี่ได้"
ฉือเฉี่ยนขยี้ตา "เมื่อคืนหนูเล่นกับเสี่ยวเฮยพวกมันจนดึกเกินไป ก็เลยเผลอหลับไปที่นี่ คุณตา บ้านของเสี่ยวเฮยนอนสบมากเลยนะคะ คุณตาจะลองไหม?"
เหนือหัวฉือลี่เซิน เหมือนมีเมฆดำแวบผ่าน
พ่อบ้านหนานรีบกระซิบเตือนนายท่านเบาๆ "นายท่านครับ ใจเย็นๆ ครับ คุณชายใหญ่บอกแล้วว่าสภาพจิตใจคุณหนูน้อยไม่ค่อยดี ที่เป็นแบบนี้ต้องโทษที่ตระกูลกู้กดขี่ทารุณกับคุณหนูน้อยมาตลอด คุณหนูน้อยไม่ได้ผิดอะไรเลยนะครับ!"
ฉือลี่เซินกดความโกรธลง "แต่ถึงยังไงเธอก็จะมานอนในกรงหมาไม่ได้ มันเสียมารยาทมาก!"
"วันนี้ก็เอาไอ้พวกสัตว์พวกนี้ไปให้หมด ห้ามเหลือไว้!"
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป
พ่อบ้านหนานหน้าบูด "คุณหนูน้อย หลายปีมานี้ ผมเพิ่งเคยเห็นนายท่านโกรธหนักขนาดนี้เทียว"
ประโยคนี้คุ้นๆ จัง
ฉือเฉี่ยนคิด
"จิ๊ จิ๊ จิ๊!" เสี่ยวไป๋บินมา เกาะบนหัวฉือเฉี่ยน ส่งเสียงจิ๊ๆ ไม่หยุด
ฉือเฉี่ยนฟังมันจิ๊อยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าน้อยๆ ก็พลันเคร่งเครียดขึ้น
จากนั้นก็ลุกพรวดขึ้นมา ลนลานวิ่งไปตามฉือลี่เซิน
ฉือลี่เซินเดินไปถึงหน้ารถแล้ว กำลังจะก้าวขึ้นไป
"คุณตา!"
"คุณตาเดี๋ยวก่อน! มีคนมาขี้ใส่รถคุณตา! กองเบ้อเริ่มเลย!" เพราะความรีบร้อน ฉือเฉี่ยนก็พูดโพล่งออกมาแบบไม่เลือกคำ