ฉือเฉี่ยนจัดการมัดพวกเขาเป็นแพ็กเกจ ลากไปส่งที่เซฟเฮาส์ แล้วก็เหวี่ยงลงจากเฮลิคอปเตอร์
"ฉันยกของรางวัลสุดท้ายให้พวกนายฟรี ๆ เลย ไม่ต้องขอบใจฉันมากก็ได้"
"สนุกให้เต็มที่นะ ทุกคน"
พูดจบ ฉือเฉี่ยนก็ขับเฮลิคอปเตอร์จากไปอย่างเท่สุด ๆ
ผู้กำกับใหญ่กับพวกเขาและกู้ฮว่าต่างก็มองหน้ากันเอง
ต่างก็หลั่งน้ำตากว้างใหญ่
ไหนบอกว่าใครทิ้งเฮลิคอปเตอร์ไว้ให้ฉือเฉี่ยนเก็บไปได้นะ!!
ตอนหน้าไม่เล่นให้ตายไม่เลิก!
มุมหนึ่งของทะเลทราย หญิงสาวกำลังรอเฮลิคอปเตอร์ลำใหม่ที่พ่อส่งมา จู่ ๆ ก็จามออกมา
เธอก้มลงมองขนนกอินทรีที่อยู่ในหลอดแก้ว
นกอินทรีอาร์เจนตินานั่นไม่ได้สูญพันธุ์ แสดงว่ายีนของมันต้องเปลี่ยนไปแน่ ๆ
เสียดายจริงที่ไม่เก็บตัวอย่างเลือดมาได้
บอดี้การ์ดยื่นน้ำหนึ่งขวดให้ "คุณชาย ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณผู้หญิงคนนั้นที่คุณพูดถึงมาก ๆ คุณถึงได้รอดมาได้ ท่านท่านยังบอกว่าจะไปขอบคุณอีกฝ่ายอย่างดี คุณรู้จักชื่อเธอไหมครับ?"
หญิงสาว... ไม่สิ เด็กหนุ่มส่ายหัว
"อย่างนั้นก็ลำบากหน่อยสิ" บอดี้การ์ดถอนหายใจ "ขอให้คุณทนอีกสักหน่อยนะครับ เฮลิคอปเตอร์จะถึงเร็ว ๆ นี้"
เด็กหนุ่มพยักหน้า มองท้องฟ้าอย่างสงสัยและสับสน
ว่าแต่เฮลิคอปเตอร์ลำก่อนหน้านั้น ไปไหนกันแน่นะ?
ทรายที่นี่ ไม่ใช่ว่ามันจะกลืนอะไรได้ด้วยนะ?
ต้นเหตุบาปอย่างฉือเฉี่ยนได้กินบาร์บีคิวอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว