ฉือเฉี่ยนถือถุงลุกขึ้นเดินออกไปทันที เธอไม่มีเวลามานั่งฟังลุงประหลาดคนนี้พูดจ้อ
"เดี๋ยวก่อน" ฉือชิงเฉินเรียกเธอไว้ "เธอหลอกเงินฉันไปร้อยหยวน แบ่งของกินให้ฉันหน่อยได้ไหม"
ฉือเฉี่ยนกอดถุงแน่น "ไม่ได้ ของพวกนี้ฉันยังไม่พอทานเลย"
ฉือชิงเฉินพูดอย่างเก้อเขิน "ไม่ปิดบังเลย ฉันไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว"
"เธอไม่บอกเหรอว่าฉันหน้าตาดี ความสวยก็ต้องเสียค่าชมเหมือนกัน ขนมปังสองอันไม่เท่าไหร่หรอกนะ"
โหดร้ายจังเลย
ฉือเฉี่ยนพูดด้วยความจริงใจ "ลุงคะ คุณยังเด็กและไร้เดียงสาเกินไป"
"?"
"คนที่ยอมจ่ายเพื่อความสวยน่ะ โดยทั่วไปอยู่ตามคลับหรูทั้งนั้น"
"..."
"มีโจรปล้น!" เสียงร้องตกใจดังมาจากข้างถนน
ฉือเฉี่ยนรู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านไปด้านหลัง
หันไปก็เห็นผู้ชายร่างสูงผอมอุ้มกระเป๋าแบรนด์เนมวิ่งผ่านไป
ฉือเฉี่ยนมองซ้ายมองขวา เก็บภาชนะแก้วบนพื้น แล้วโยนไปข้างหน้าเหมือนขว้างลูกบอล—
"ปัง!!"
ภาชนะแก้วพุ่งเข้าที่หลังของผู้ชายร่างสูงผอมพอดี ทำให้เขาล้มลงกับพื้น
เจ้าของกระเป๋าและตำรวจที่กำลังลาดตระเวนรีบเข้าไปควบคุมตัวเขาไว้ทันที
แล้วเดินมาขอบคุณฉือเฉี่ยน พร้อมให้เงินหนึ่งพันหยวนเป็นค่าตอบแทน
ฉือเฉี่ยนคิดอย่างมีความสุข เดี๋ยวจะไปซื้อพิซซ่าใหญ่กลับบ้านกิน
ข้างๆ มีเสียงลอยมาเบาๆ "เธอทำของที่ฉันใช้หากินชิ้นสุดท้ายพังหมดแล้ว"
ฉือเฉี่ยนชะงักมือที่นับเงิน
ฉือชิงเฉินมองเธอแบบไร้อารมณ์ "ชดใช้มา!"
ฉือเฉี่ยน: "..."