สามีไร้ความสามารถ: [ที่รัก ฉันมาถึงหน้าโรงเรียนแล้วนะ ตั้งตารอวันที่จะได้เจอกันจังเลย (*^▽^*)]
สามีไร้ความสามารถ: [สูง 190 ไหล่กว้างเอวคอด สัดส่วนเก้าส่วน เสื้อท่อนบน Prada ท่อนล่าง Dior คนที่ยืนพิงราวอยู่นั่นแหละคือฉัน ที่รักอย่าจำผิดคนล่ะ]
สามีไร้ความสามารถ: [? คนล่ะ]
สามีไร้ความสามารถ: [แกตายแน่]
……
“หึ่ง หึ่ง หึ่ง!”
แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือส่งผ่านมา ซูซูสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
ความหวาดกลัวมหาศาลถาโถมเข้ามา เธอกรีดร้องด้วยความตกใจจนปลุกคนทั้งห้องให้ตื่น
“ซูซู แกอยากตายหรือไง! ถ้าส่งเสียงอีกก็ไสหัวออกไปเลย!”
พอได้ยินเสียงนั้น เธอก็สะดุ้งโหยง สัญชาตญาณแรกคืออยากขดตัวหลบอยู่ตรงมุม แต่กลับพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในหอพัก
เดี๋ยวก่อน ที่นี่ที่ไหน?
เธอไม่ได้ถูกเจียงฉือเหย่ทรมานบนเตียงจนตายไปแล้วเหรอ?
ก่อนตาย เธอยังเห็นภาพชีวิตที่ผ่านมาไหลผ่านราวกับภาพฉายด้วยซ้ำ
ภาพสุดท้ายหยุดอยู่ตรงตอนที่ทั้งคู่นัดเจอกัน เจียงฉือเหย่จับได้ว่าเธอโกหก แล้วเธอก็ถูกลากเข้าไปในห้องมืด
ชั่วขณะนั้นเธอคิดว่า ตายไปเสียยังดีกว่า!
แล้วทำไมพอลืมตาขึ้นมาอีกทีถึงมาอยู่ที่หอพักได้ล่ะ?
เสียงเมื่อกี้……
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในมือก็สั่นอีกครั้ง ซูซูเกือบจะกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ แต่ก็ห้ามตัวเองไว้ได้
สัมผัสนี้กับเสียงของสิ่งนั้นเหมือนกันเหลือเกิน เธอเผลอมีปฏิกิริยาตอบสนองโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าจึงแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
ชั่วพริบตาเดียว มันทำให้เธอรู้สึกราวกับย้อนกลับไปอยู่ในวันเวลาอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอเห็นหน้าแชตบนหน้าจอ สมองก็อื้ออึง ร่างทั้งร่างอ่อนยวบลงไป
สามีไร้ความสามารถ: [ที่รัก ฉันอยู่หน้าโรงเรียนแล้ว เธออยู่ไหน?]
เจียงฉือเหย่?
ใช่เขา……เจียงฉือเหย่!
เธอตกใจจนปาโทรศัพท์กระเด็นออกไป ราวกับคนคนนี้เป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัวอย่างยิ่ง
ดวงตาของซูซูเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?
ตายไปแล้วยังต้องถูกเจียงฉือเหย่ทรมานต่อไปอีกหรือไง?
ผู้ชายคนนี้มีเส้นสายไปถึงปรโลกด้วยหรือเปล่าเนี่ย
ในที่สุดเธอก็สังเกตเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว เตียงสี่ชั้นยกเว้นเตียงของเธอแล้ว ทุกเตียงล้วนติดม่านหลากสี โต๊ะฝั่งตรงข้ามวางเครื่องสำอางแบรนด์เนมสารพัดชนิดจนเต็ม ส่วนบนเก้าอี้มีกระโปรงสั้นกับเสื้อสายเดี่ยววางกองระเกะระกะ
เธอกะพริบตา ความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่นทะเล
ดูเหมือนว่าเธอจะ……เกิดใหม่แล้ว
พล็อตเรื่องแบบที่พบได้แค่ในนิยาย กลับเกิดขึ้นกับเธอจริง ๆ
“ซูซู! ถ้านอนไม่หลับก็ไปซักเสื้อผ้าของฉันให้หมดเลย!”
บนเตียงฝั่งตรงข้าม หญิงสาวหน้าตาสวยสะอาดสะอ้านคนหนึ่งกำลังด่าทอ แขนเรียวยาวขว้างตุ๊กตาตัวหนึ่งมาทางเธอ ซูซูหลบได้ทันที
รูม่านตาของเธอขยายกว้าง
ซ่ง……ชิงฮวน
คราวนี้เธอมั่นใจแล้วจริง ๆ
เธอเกิดใหม่แล้วจริง ๆ
แถมยังเกิดใหม่ตอนที่กำลังเป็นลูกน้องติดตามของซ่งชิงฮวนอยู่ด้วย
ศีรษะปวดร้าวแทบระเบิด ความทรงจำอันเจ็บปวดพรั่งพรูเข้ามาเป็นระลอก
ตอนเปิดเทอมใหม่ ซ่งชิงฮวนสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว สวยสะดุดตา เปล่งประกายจนกลายเป็นที่อิจฉาของทุกคน รวมถึงเธอด้วย
พูดให้ถูกคือ เธออิจฉาซ่งชิงฮวน
อิจฉาที่อีกฝ่ายเกิดมาก็มีครอบครัวฐานะดี อิจฉาที่เกิดมาก็เหมือนอยู่บนสวรรค์ ได้ใช้ทรัพยากรชั้นยอดทุกอย่าง และมีพ่อแม่ที่รักเธอ
ส่วนเธอ นอกจากใบหน้าที่พอจะเอาออกไปอวดได้แล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย
เธอเหมือนหนูในท่อระบายน้ำ แอบมองความสุขของอีกฝ่าย
ซูซูจงใจเข้าไปตีสนิท ประจบเอาใจ เป็นลูกน้องติดตาม คอยซื้อข้าวให้ทุกวัน เข้าเรียนแทน ซักเสื้อผ้าให้ แม้กระทั่งช่วยคุยเน็ตแทนเธอ
ซ่งชิงฮวนเป็นสาวเจ้าชู้ ชอบหาแฟนคุยในอินเทอร์เน็ต ในโทรศัพท์มีผู้ชายที่คุยอยู่เป็นสิบคน มีอาชีพสารพัดแบบ ทั้งหมอ ทนายความ และประธานบริษัทสุดหล่อ
สุดท้ายคุยไม่ไหวจริง ๆ จึงโยนผู้ชายสองสามคนให้เธอรับช่วงต่อ
ระหว่างนั้นคุณหนูเบื่อขึ้นมาเมื่อไรก็สั่งให้เธอเลิกกับผู้ชายพวกนั้น เธอเลิกกับคนอื่นไปหมด แต่กลับแอบเก็บเจียงฉือเหย่ไว้คนเดียว
พอนึกถึงเจียงฉือเหย่ เธอก็เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน รีบร้อนหาโทรศัพท์ พอเห็นข้อความที่เขาส่งมา ร่างทั้งร่างก็เกร็งขึ้น ความหวาดกลัวมหาศาลเข้าท่วมท้น
สวรรค์เอ๋ย
ทำไมถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้
เกิดใหม่ตอนไหนก็ได้แท้ ๆ ทำไมต้องเป็นตอนที่กำลังหลอกให้เจียงฉือเหย่มาเจอหน้ากันด้วย
ชาติก่อน เธอหลอกให้เจียงฉือเหย่มาเจอหน้าเธอ ผลคืออีกฝ่ายมาจริง ๆ เหมือนตอนนี้เลย แน่นอนว่าซูซูไม่มีทางไปเจอเขา เธอยังจำคำพูดที่ตัวเองพูดในตอนนั้นได้
“ฉันเรียกให้มาก็มาเลยเหรอ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองบ้างหรือไง? ตอนนี้ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลาเจอคุณ กลับไปเองแล้วกัน”
ผลคือผู้ชายคนนั้นกลับไปอย่างว่าง่ายจริง ๆ
ตอนนั้นเธอกล้าทำตัวไร้ยางอายกับเขาขนาดนั้น เพราะคิดว่าเจียงฉือเหย่เป็นแค่หนุ่มยากจน ส่วนเธอใช้ชื่อกับรูปของซ่งชิงฮวน คุณหนูร่ำรวยยอมคุยเน็ตกับเขา นั่นก็เป็นบุญของเขาแล้ว
แต่ภายหลังเมื่อเรื่องที่เธอหลอกเขา หลอกเอาเงิน และทำเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ ถูกเปิดโปง เธอถึงได้รู้ว่าหนุ่มยากจนที่แม้แต่ค่าอาหารยังจ่ายไม่ไหวบนโลกออนไลน์ แท้จริงแล้วคือเจ้าชายระดับฮ่องเกา ผู้ร่ำรวยจนเทียบได้กับประเทศ!
ขณะที่เธอหลอกเขา เขาก็หลอกเธอเหมือนกัน
ซูซูเป็นคนรังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่ง พอเห็นเจียงฉือเหย่พลิกโฉมกลายเป็นคนรวย ท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เธอเริ่มประจบเอาใจและเกาะติดเขา แต่ตอนนั้นเจียงฉือเหย่เริ่มรังเกียจเธอแล้ว อยากสลัดเธอทิ้งด้วยซ้ำ
สุดท้ายเธอก็คิดหาวิธีขึ้นมาได้อย่างชาญฉลาดในความคิดของตัวเอง
วางยาเจียงฉือเหย่ ทำให้เขาใช้งานไม่ได้อีกต่อไป
ขอแค่เธอไม่ทอดทิ้งเขา เจียงฉือเหย่ก็จะซาบซึ้งใจและอยู่ข้างเธอคนเดียว
พอนึกถึงเรื่องนี้ ซูซูก็อยากย้อนเวลากลับไปตบหน้าตัวเองสักฉาด
คนเราอาจยังเข้าใจตัวเองในชาติก่อนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ใครจะไปรู้ว่าเจียงฉือเหย่จะกลายเป็นคนจิตใจบิดเบี้ยวทันทีที่ใช้งานไม่ได้!
เขาจับเธอขังไว้ ถึงจะใช้งานไม่ได้ก็ยังกินยาแล้วทำกันคืนละเจ็ดครั้ง
ไม่กินยา เขาก็ทรมานเธออยู่ดี
แล้วในคืนหนึ่งที่มืดมิดไร้แสงจันทร์
ตอนทำกันครั้งที่เจ็ด เธอก็ตาย
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็ย้อนกลับมาถึงตอนนี้
เมื่อมองข้อความในโทรศัพท์ เธอไม่กล้าพูดกับเขาแบบชาติก่อนอีกแล้ว
เงื่อนไขที่ทำให้เธอกล้าทำกับเจียงฉือเหย่แบบนั้น คือเขาเป็นแค่หนุ่มยากจน ทั้งจนทั้งขี้ขลาด เธอสั่งอะไรผู้ชายคนนั้นก็ทำตาม ต่อให้เธอพูดจาเลวร้ายแค่ไหน เขาก็ยังอารมณ์ดีจนไม่กล้าตอบโต้
ใครจะคิดว่าคนแบบนี้จะเป็นเจ้าชายระดับฮ่องเกา?
ชาติก่อนเธอคิดว่าเจียงฉือเหย่จนมาก หลอกเงินเขาได้แค่นิดเดียวจนน่าสงสาร
เธอเสียใจสุด ๆ
เสียใจว่าทำไมถึงไม่หลอกเอาเงินมาให้มากกว่านั้น!
ตอนนี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว
เจียงฉือเหย่เป็นคนวิปริต เธอไม่กล้ายั่วโมโหเขา แค่คิดถึงตอนที่ถูกผู้ชายทรมานอยู่ในห้องจนตัวมีรอยแดงไปหมด เธอก็สั่นไปทั้งตัว
ชาตินี้ ขอแค่รอจนเจียงฉือเหย่เบื่อแล้วสลัดเธอทิ้ง
เธอก็หนีไปได้แล้ว
แน่นอนว่า ถ้าระหว่างนี้พอจะหลอกเอาเงินมาได้บ้างก็คงดียิ่งกว่า!
ถ้าเธอมีความสุขแล้วล่ะก็ ใครจะทุกข์ก็ช่างหัวมัน!
ขอแค่อย่าต้องขึ้นเตียงกับเจียงฉือเหย่
ผู้ชายวิปริตคนนี้จะทำอะไรเธอได้ล่ะ?
พรสวรรค์แมวน้อยเล็ก ๆ: [ขอโทษนะ วันนี้ฉันไปเจอคุณไม่ได้ ข้อเท้าฉันแพลง]
วินาทีต่อมา สามีไร้ความสามารถส่งข้อความมาหนึ่งประโยค: [?]
เมื่อรู้สึกว่าเขาไม่เชื่อ ซูซูก็รีบเปิดแอป AI ถ่ายรูปข้อเท้าตัวเอง แล้วพิมพ์คำสั่งลงไป: [ช่วยแต่งรูปให้ข้อเท้าฉันบวม]
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ซูซูเห็นรูปแล้วแทบเป็นลม
อ๊า! นั่นข้อเท้านะ! ไม่ใช่นิ้วเท้า! ทำไมนายถึงแต่งนิ้วเท้าฉันให้เหมือนปืนใหญ่สายฟ้าขนาดนั้น!
ซูซูเริ่มร้อนใจ หน้าผากขาวผ่องเกลี้ยงเกลามีเหงื่อซึมออกมาเป็นชั้น [ไม่ใช่ ไม่ใช่! ข้อเท้าต่างหาก! คราวนี้อย่าทำผิดอีกนะ ขอร้องล่ะ]
โชคดีที่คราวนี้แอปเข้าใจภาษาคนแล้ว แต่งข้อเท้าของเธอให้แดงและบวมเป่ง
เธอรีบบันทึกรูป แล้วส่งให้เจียงฉือเหย่
พรสวรรค์แมวน้อยเล็ก ๆ: [ดูสิ ข้อเท้าฉันบวมมากจริง ๆ เดินไม่ไหวหรอก]
มหาวิทยาลัยเกาลูน
ภายในหอพักสองคน
แสงแดดสาดผ่านม่านบังตาลงมา ตกกระทบตัวชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงมุมหนึ่ง รูปร่างกว่าครึ่งซ่อนอยู่ในเงามืด สันจมูกโด่งคม ขนตายาวทอดเงาสีจางลงมา ริมฝีปากเม้มเป็นเส้น ก่อนจะยกยิ้มเยาะที่แทบสังเกตไม่เห็นขึ้นมา
เจียงฉือเหย่มองรูปที่อีกฝ่ายส่งมาบนหน้าจอโทรศัพท์
มุมขวาล่างมีคำว่า “สร้างโดย AI” เขียนไว้อย่างชัดเจน
เป็นการโกหกที่เห็นกันจะ ๆ
เขาพิมพ์ข้อความช้า ๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: [สงสารที่รักจัง งั้นฉันนั่งรถกลับเองก็แล้วกัน]