หนึ่งปีก่อน ไม่สิ หรือจะพูดว่าในชาติก่อน สวี่จือโย่วเคยเป็นผู้รอดชีวิตจากวันสิ้นโลก
แต่ในภารกิจสุดท้าย เธอโชคร้ายเจอราชาซอมบี้เข้า
ช่วงปลายยุควันสิ้นโลก การออกจากบ้านแล้วเจอราชาซอมบี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป อีกทั้งยังมีวิธีรับมือกับราชาซอมบี้ด้วย
แต่เธอกลับถูกเพื่อนร่วมทีมทรยศ
ก่อนตาย เธอลากเพื่อนร่วมทีมที่หักหลังเธอไปตายพร้อมกับราชาซอมบี้ ไม่คิดเลยว่าหลังจากตายแล้วจะมาอยู่ในร่างนี้ กลายเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทในยุคเจ็ดศูนย์ ซึ่งมีบันทึกอยู่แค่ในหนังสือ
ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมถูกปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทคนอื่นรังแก จนมีคนปล่อยข่าวลือเสียหายเกี่ยวกับเธอ เธอคิดสั้นจึงกระโดดลงแม่น้ำ
แหล่งน้ำในยุควันสิ้นโลกที่สวี่จือโย่วจากมานั้นมีค่ามาก เธอแทบไม่มีโอกาสได้เรียนว่ายน้ำเลย ดังนั้นเมื่อจมลงไปในน้ำ เธอจึงช่วยตัวเองไม่ได้ชั่วขณะ
ตอนนั้นเจียงว่างที่กลับมาทำภารกิจผ่านมาแถวนั้นพอดี เขาจึงกระโดดลงแม่น้ำไปช่วยเธอ
เมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไร เจียงว่างก็จากไป
ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ จู่ ๆ เจียงว่างก็มาหาเธอที่จุดพักของปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท เพื่อขอแต่งงาน
สวี่จือโย่วมีความประทับใจต่อเขาไม่น้อย เมื่อคิดถึงธรรมเนียมของยุคนี้ เธอก็ไม่ได้ลังเลและตอบตกลง
หลังแต่งงานกับเจียงว่างได้เพียงหนึ่งเดือน เขาก็ถูกเรียกตัวกลับกองทัพอย่างเร่งด่วน
ก่อนจากไป เขาบอกว่าจะรีบกลับมาพาเธอไปอยู่ด้วยกันในค่ายทหาร ตอนที่จากไป เจียงว่างยังเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แววตาสดใส ทั้งตัวเปี่ยมด้วยความมั่นใจและมีชีวิตชีวา
แต่เพียงปีเดียว เจียงว่างผู้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นก็หายไป เหลือเพียงเขาที่ไร้ชีวิตชีวา ถูกเพื่อนร่วมทีมช่วยกันหามกลับมา
เธอลงมาจากเขา ได้ยินชาวบ้านพูดถึงอาการของเจียงว่าง จึงรีบกลับมาทันที
เรื่องอาการของเจียงว่าง สวี่จือโย่วรู้เพียงจากปากชาวบ้าน ส่วนสถานการณ์ที่แท้จริง เธอยังไม่รู้ชัด
แต่เรื่องที่เขาพิการ สวี่จือโย่วไม่ได้ร้อนใจ
อย่างที่บอกไปเมื่อครู่ว่าเธอมาจากยุควันสิ้นโลก
ไม่ใช่แค่วิญญาณที่ข้ามมาด้วย พลังพิเศษและมิติจากชาติก่อนก็ตามมาด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น พลังพิเศษกับมิติยังพัฒนาขึ้นอีก
ในโลกก่อนหน้านี้ เธอเป็นผู้มีพลังพิเศษสายรักษาและสายพละกำลัง
เป็นได้ทั้งฝ่ายโจมตีและฝ่ายสนับสนุน แค่คนเดียวก็จัดตั้งทีมได้แล้ว
ต่อมาเธอพัฒนาพลังขึ้นอีกครั้ง จึงได้มิติมา
หลังทะลุมิติมา นอกจากพลังพิเศษเดิมแล้ว เธอยังมีทักษะแปลกประหลาดเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง นั่นคือสามารถมองเห็นอารมณ์ของคนอื่นเป็นสีที่จับต้องได้ และ “ป้ายทับ” สีเหล่านั้นชั่วคราว เพื่อเปลี่ยนอารมณ์ในขณะนั้นของอีกฝ่าย
อย่างเช่น สีแดงคือความโกรธ สีน้ำเงินคือความเศร้า สีเหลืองคือความสุข สีดำคือความประสงค์ร้าย สีเทาคือความตายด้าน... เธอสามารถใช้พลังพิเศษป้ายทับสีแดงให้กลายเป็นสีน้ำเงิน ทำให้คนที่กำลังโกรธเปลี่ยนเป็นเศร้าได้ในพริบตา
เธอทดลองความสามารถนี้แล้ว เวลาที่ป้ายทับสีแต่ละสีได้คือ 30 นาที
ส่วนมิติซึ่งเดิมมีพื้นที่มากกว่า 50 ตารางเมตร ก็ขยายใหญ่ขึ้นจนเท่ากับสนามบาสเกตบอล 5 สนาม
ข้าวของข้างในปะปนกันระเกะระกะ กองเต็มพื้นที่ไปครึ่งหนึ่ง
สวี่จือโย่วเข้าไปค้นดูในนั้นแล้ว ยังเจอกางเกงในผู้ชายหลายตัวกับการ์ตูนเรต 18+ อีกด้วย
นอกจากของพวกนี้ ยังมีดอกไม้กลายพันธุ์หน้าตาประหลาดกับผลึกในหัวซอมบี้...จากสิ่งของเหล่านี้ สวี่จือโย่วจึงเข้าใจว่า มิติของเธอไม่ได้พัฒนาขึ้น แต่หลอมรวมมิติของเธอ ราชาซอมบี้ และคนเลวหน้าไหว้หลังหลอกอีกคนเข้าด้วยกัน
แม้ของแปลก ๆ จะมีอยู่มาก แต่ของที่ใช้ประโยชน์ได้ก็มีไม่น้อย
อย่างข้าวสารหรือเนื้อสัตว์ ในมิติของเธอมีมากจนกินไม่หมด
อีกทั้งในมิติยังไม่มีเวลา ของที่เก็บเข้าไปจึงคงสภาพเหมือนตอนที่นำเข้าไปได้ตลอด
พูดได้เต็มปากว่า แค่พึ่งพาสิ่งของในมิติ เธอก็ใช้ชีวิตสบาย ๆ ในยุคนี้ได้แล้ว
แน่นอนว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไม่น้อย
ที่เธอไม่กินข้าวพร้อมเจียงเจี้ยนกั๋วกับคนอื่น ๆ ก็เพื่อจะได้ทำอาหารกินเองสะดวก ๆ
บางครั้งที่ขึ้นเขา นอกจากไปหาเหยื่อใหม่ ๆ กับผลไม้ป่าตอนเบื่อ ๆ แล้ว ส่วนใหญ่ก็เพื่อคลายความอยากกิน
เอาละ ออกนอกเรื่องไปแล้ว
ที่เธออยากบอกก็คือ เจียงว่างพิการก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยขาก็ยังอยู่
เพื่อจะได้รักษาเจียงว่างอย่างสบายใจและกินของอร่อย วันนี้เธอจำเป็นต้องไล่เจียงเจี้ยนกั๋วกับพวกออกไปให้หมด!
อย่างไรเสีย บ้านหลังนี้ก็เป็นของเจียงว่างที่ปู่ทิ้งไว้ให้ ส่วนเจียงเจี้ยนกั๋วกับพวกก็หน้าหนา อาศัยตอนเจียงว่างไปเป็นทหาร งัดกลอนประตูแล้วเข้ามาอยู่กันอย่างหน้าตาเฉย
ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังยึดห้องที่ใหญ่ที่สุดไปด้วย
มีห้องทั้งหมด 4 ห้อง ครอบครัวเจียงเหออยู่ห้องหนึ่ง เจียงจินเป่าอยู่คนเดียวอีกห้อง ส่วนห้องที่เหลือ พวกเขากลับดัดแปลงให้เป็นห้องเก็บของ!
ทั้งที่เป็นบ้านของเจียงว่างแท้ ๆ แต่พอเขากลับมา กลับไม่มีห้องเป็นของตัวเอง
เจียงว่างอยู่ในกองทัพมาตลอด พอกลับมาอีกทีพวกเขาก็ย้ายเข้ามาอยู่กันหมดแล้ว สำหรับพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด เขาก็ทำอะไรไม่ได้มาก
จนกระทั่งแต่งงานกับเธอ เจียงว่างกลัวว่าเธอจะถูกรังแก จึงอยากให้เจียงเจี้ยนกั๋วกับพวกย้ายออกไป
แต่การเชิญคนเข้าบ้านนั้นง่ายกว่าการไล่ออก พอพูดถึงเรื่องย้ายออก แม่ของเขาอย่างจ้าวม่ายชุนก็ร้องไห้โวยวาย หาว่าเขาอกตัญญู แถมยังเกือบเอาบะหมี่มารัดคอตัวเองตาย
เจียงว่างเป็นทหาร หากคำพูดว่าอกตัญญูต่อพ่อแม่แพร่ไปถึงกองทัพ ย่อมส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมาก และถ้าร้ายแรงก็อาจกระทบต่ออนาคตของเขาด้วย
สวี่จือโย่วเข้าใจว่าพวกเขาไล่ไม่ไป จึงบอกให้เจียงว่างปล่อยไป อย่างไรเสีย ถ้าพวกนั้นกล้ารังแกเธอ เธอไม่ยอมจบด้วยแน่
เจียงว่างเองก็จนปัญญาจริง ๆ สุดท้ายทำได้แค่บอกให้เธอมีเรื่องอะไรก็ไปหาหัวหน้ากองผลิต
ก่อนจากไปเข้ากองทัพ เขายังมอบบุหรี่ให้หัวหน้ากองผลิตหนึ่งคอตตอน ขอให้ช่วยจัดงานเบา ๆ ให้เธอด้วย
พูดได้ว่าเขาคิดเผื่อเธอไว้รอบด้าน ไม่อย่างนั้นตลอดปีที่ผ่านมา เธอคงไม่ได้ว่างจนขึ้นเขาไปทุกวัน
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่เคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกับเจียงเจี้ยนกั๋วและพวก
จนกระทั่งตอนนี้เจียงว่างถูกคนหามกลับมา พอผลประโยชน์ของพวกเขาถูกกระทบ ธาตุแท้น่ารังเกียจนั้นก็ปิดไม่มิดอีกต่อไป
อยู่บ้านหลังนี้มานานจนไม่รู้จักละอายใจ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านจริง ๆ ไปแล้ว
สวี่จือโย่วขยับข้อนิ้วมือ พอออกไปข้างนอกยังไม่ทันพูดอะไร จ้าวม่ายชุนก็วางท่าคนเป็นแม่สามี ชี้หน้าเธอแล้วด่ากราด
น่าเสียดายที่ไม่มีความรู้ ด่าซ้ำไปซ้ำมาอยู่แค่สองคำ คือ “นังสารเลว” กับ “นังตัวแสบ”
สวี่จือโย่วไม่สะทกสะท้าน ยกมือปัดนิ้วชี้ของจ้าวม่ายชุนที่เกือบจิ้มจมูกเธอออก
“ด่าพอหรือยัง ถ้าพอแล้วก็พูดเรื่องสำคัญ”
ดูเผิน ๆ เหมือนเป็นแค่การปัดเบา ๆ แต่กลับทำให้จ้าวม่ายชุนหมุนคว้างอยู่กับที่หนึ่งรอบ
จ้าวม่ายชุนไม่คิดว่าสวี่จือโย่วจะมีแรงมากขนาดนี้ จึงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าราวกับเห็นผี
“วันนี้ก็ดึกแล้ว เรื่องแยกบ้านไว้ค่อยพูดกันพรุ่งนี้”
เมื่อเห็นดังนั้น เจียงเจี้ยนกั๋วก็รีบเปลี่ยนคำพูด
ก่อนหน้านี้เขาก็คิดว่าสวี่จือโย่วรับมือยากแล้ว ตอนนี้ดูท่าจะรับมือยากจริง ๆ
เรื่องแยกบ้านต้องทำตอนเธอไม่อยู่
ไม่ว่าอย่างไร เงิน เสบียง และบ้าน เขาต้องเอาให้หมด
เจียงเจี้ยนกั๋วคิดเช่นนั้น พลางซ่อนความละโมบในแววตา แล้วหันหลังจะกลับเข้าห้อง
สวี่จือโย่วก้าวไปขวางเขาไว้ ยิ้มหวานพลางกล่าวว่า “พ่อสามี ในเมื่อพูดแล้วว่าจะแยกบ้าน ก็ต้องรีบจัดการตอนที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า”
“ตราบใดที่ยังไม่ได้แยกบ้าน บ้านนี้ก็ยังเป็นฉันที่ตัดสินใจ ฉันบอกว่าไม่แยก ก็คือไม่แยก!”
สวี่จือโย่วยืนอยู่กับที่ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“เรื่องแยกบ้าน พ่อสามีจะตัดสินใจเองคนเดียวไม่ได้หรอก”
เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของสวี่จือโย่ว ลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นในใจเจียงเจี้ยนกั๋ว
และลางสังหรณ์นั้นก็ได้รับการยืนยันในวินาทีถัดมา
ทั้งหัวหน้ากองผลิตและเลขาธิการถูกคนที่สวี่จือโย่วส่งไปเรียกตัวมาถึงที่นี่
เมื่อเห็นเลขาธิการเฉิน สีหน้าของเจียงเจี้ยนกั๋วก็มืดมนลงไปอีก
เขาเม้มปากเหี่ยวย่น ลอบถลึงตาใส่สวี่จือโย่วอย่างดุร้าย จากนั้นก็ปั้นยิ้มเดินไปหาเลขาธิการเฉิน
“เลขาธิการเฉิน ดูสิครับ เรื่องนี้ทำให้คุณต้องลำบากมาเองถึงที่ได้ยังไง”
เมื่อเห็นเลขาธิการเฉินที่มาอย่างไม่คาดคิด สวี่จือโย่วเลิกคิ้วให้เด็กในกองผลิตที่ช่วยวิ่งธุระให้เธอ แล้วยกนิ้วโป้งให้ จากนั้นชูนิ้วอีก 2 นิ้วแกว่งไปมา
เธอทำทุกอย่างอย่างลับ ๆ นอกจากเด็กชายตัวเล็กที่คอยจ้องเธออยู่ คนอื่น ๆ ต่างสนใจเลขาธิการเฉินกันหมด
เด็กชายตัวเล็กเห็นนิ้วที่ชูเป็นรูปกรรไกรก็เผยฟันซี่ใหญ่ด้วยความดีใจ
เย่! เขาได้ลูกอม 2 เม็ดแล้ว! เม็ดที่เหลือเอาไปให้น้องสาวได้!
เลขาธิการเฉินยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เมื่อเห็นคนเต็มลานก็ชะงักไปเล็กน้อย
พอได้ยินคำพูดของเจียงเจี้ยนกั๋ว เขาก็พูดตรง ๆ ว่า “เบื้องบนให้ความสำคัญกับเรื่องของสหายเจียงมากเป็นพิเศษ ถึงได้โทรศัพท์ลงมากำชับให้ดูแลเป็นพิเศษ วันนี้ผมก็เลยแวะมาดู”
“แต่ว่าที่คุณพูดเมื่อครู่หมายความว่ายังไง พวกคุณกำลังทะเลาะอะไรกัน?”
รอยยิ้มของเจียงเจี้ยนกั๋วแข็งค้าง ใจหล่นวูบ
ยังไม่ทันที่เขาจะหาข้อแก้ตัว สวี่จือโย่วก็ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร เธอเบียดเขาออกไป แล้วทำหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ ก่อนจะคว้าแขนเลขาธิการเฉินไว้
เธอเลียนแบบท่าทางของจ้าวม่ายชุนที่ทำอยู่เป็นประจำ อ้าปากก็ส่งเสียงร้องโวยวายทันที
“คุณลุงผู้ใหญ่ ช่วยตัดสินให้สามีฉันด้วยนะคะ!!”