บทที่ 10 ที่รัก ฉันโง่มากไหม
“เย็นนี้อยากกินอะไร?”
แม้จะถามอย่างนั้น แต่ที่จริงสวี่จือโย่วคิดไว้แล้วว่าเย็นนี้จะกินอะไร
เจียงว่างยังไม่รู้ว่าตอนนี้ในบ้านมีอะไรบ้าง ส่วนสวี่จือโย่วอยากหยิบของจากมิติออกมา ก็ต้องหาโอกาสเข้าเมืองสักครั้งเพื่อทำให้ดูเหมือนว่าไปซื้อมา
แน่นอนว่าเรื่องนี้ทำให้คนนอกเห็นเป็นหลัก เพราะวันนี้เพิ่งแยกบ้านกัน จะมีของดี ๆ เพิ่มขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยไม่ได้
“คุณจัดการเลย”
สวี่จือโย่วตบหัวเขาเบา ๆ แล้วลุกขึ้น “ได้ งั้นฉันทำอะไรง่าย ๆ แล้วกัน”
ก่อนออกไป เธอเก็บขยะที่กวาดออกมาจากในห้องไปด้วย ตั้งใจว่าจะเอาไปเป็นฟืนเผาทีหลัง
ตอนเธอทำเรื่องพวกนี้ เจียงว่างนอนมองอยู่บนเตียง ไม่แม้แต่จะละสายตาจนกระทั่งเธอเดินลับไป
ชาติที่แล้วเขาทำความดีอะไรไว้ ถึงได้พบเธอในชาตินี้
สวี่จือโย่วเดินเข้าครัว
ตอนเจียงเจี้ยนกั๋วกับพวกย้ายบ้าน สวี่จือโย่วเฝ้าอยู่ตลอด พวกเขาจึงไม่มีโอกาสเล่นตุกติก
แต่ปกติห้องครัวเป็นจ้าวม่ายชุนกับพวกใช้ จ้าวม่ายชุนและหวังชุนเหมยยิ่งแล้วใหญ่ แข่งกันสกปรกไม่มีใครยอมใคร
ถึงจะไม่ได้จงใจทำลาย แต่สภาพห้องครัวก็ยังรกเละเทะ ทั้งสกปรกทั้งดำ
เห็นเตาที่มีคราบน้ำมันเกาะเต็มไปหมด สวี่จือโย่วหงุดหงิดจนแทบอยากทุบแล้วสร้างใหม่
……
สองนาทีต่อมา สวี่จือโย่วจ้องเตาที่สะอาดขึ้นมานิดเดียวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
พรุ่งนี้ค่อยทุบ
จากนั้นเธอยกหม้อเหล็กใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านบน โยนเข้าไปในมิติอย่างลวก ๆ แล้วไม่กี่วินาทีต่อมาก็หยิบใบที่คล้ายกันออกมา
นอกจากเตาแล้ว ของทุกอย่างในครัวที่ใช้แตะปากถูกสวี่จือโย่วเก็บใส่มิติไปหมด