บัดนี้หวังหลงลงมือด้วยโทสะ ฝ่ามือทรงอำนาจไร้ผู้ใดเทียบ กระแสลมปราณคลุ้มคลั่งกวาดม้วนไปทั่วสารทิศ
เหล่าศิษย์ที่มุงดูต่างสีหน้าแปรเปลี่ยน รีบถอยหลบไปด้านหลัง
“ศิษย์พี่หวังหลงเอาจริงแล้ว!”
“นี่คือรากฐานของขั้นสร้างฐานห้าหรือ? แค่ฟาดฝ่ามือตามใจยังมีอานุภาพถึงเพียงนี้ แทบจะผ่าภูเขาได้เลย!”
“คราวนี้หลินเฟิงคงแย่แล้ว ใครใช้ให้เขาไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ บังอาจไปล่วงเกินศิษย์พี่หวัง”
เมื่อเห็นพลังฝ่ามืออันมหาศาลกำลังจะปะทะหลินเฟิง รอยยิ้มสะใจพลันผุดขึ้นบนใบหน้าของหวังชิงเอ๋อร์
แต่ชั่วขณะถัดมา รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เห็นเพียงหลินเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย เผชิญกับกระแสลมฝ่ามือคลุ้มคลั่งที่ถาโถมเข้ามา โดยไม่มีแววหวาดกลัวในดวงตาแม้แต่น้อย
เขายกมือรวบรวมพลัง แล้วฟาดฝ่ามือออกไปอย่างสุขุม ท่ามกลางอานุภาพที่พุ่งเข้ามาเบื้องหน้า
แรกเห็นฝ่ามือนี้ดูธรรมดาสามัญ กระทั่งแฝงความสบาย ๆ อยู่หลายส่วน ไร้อานุภาพข่มขวัญโดยสิ้นเชิง
แต่เพียงชั่วพริบตา พลังอันลึกล้ำมหาศาลก็ระเบิดออกมา ดุจสายน้ำหลากที่ไหลเชี่ยวไม่รู้จบ ทะลักท่วมออกไปอย่างเกรียงไกร!
บัดนี้ พลังบำเพ็ญที่หลินเฟิงซ่อนเร้นมานาน ในที่สุดก็เผยออกมาต่อหน้าทุกคนอย่างหมดจด
เป็นขั้นสร้างฐานสอง!
“แย่แล้ว!”
สีหน้าหวังหลงพลันแปรเปลี่ยน คิดจะเปลี่ยนกระบวนท่ากะทันหัน แต่ก็สายเกินไปแล้ว
เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นอีกครั้ง พลังวิญญาณอันคลุ้มคลั่งระเบิดกระจาย กวาดไปทั่วทั้งลาน
ใบหน้าหวังหลงซีดเผือด ร่างถอยหลังต่อเนื่อง
ทุกย่างก้าวที่เหยียบลง ล้วนทำให้พื้นลานอันแข็งแกร่งยุบเป็นหลุมตื้น ๆ
เขาถอยไปถึงห้าก้าวเต็ม ๆ จึงพอจะสลายแรงสะท้อนกลับในฝ่ามือได้จนหมด