หลินเฟิงต้องจ่ายราคามหาศาล
ตลอดเวลากว่าครึ่งชั่วยาม ร่างของเขาถูกฟันจนเกิดรอยกระบี่ถึงหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดแห่ง ท้องยังถูกเจาะเป็นรูเลือด โลหิตไหลทะลักออกมาไม่หยุด
พลังบำเพ็ญขั้นรากฐานชั้นเจ็ด วัตถุวิเศษระดับฟ้า วิชายุทธ์ระดับฟ้า เมื่อพลังหลายชั้นซ้อนทับกัน ฝีมือของหวังหลงก็เหนือกว่าศิษย์ในสำนักทั่วไปไปไกลแล้ว
ในศิษย์ใน นี่คือพลังที่สามารถต่อกรกับคนร้อยคนได้ด้วยตัวคนเดียว!
หลินเฟิงยังยืนหยัดได้ถึงตอนนี้ ทำให้ศิษย์นับไม่ถ้วนใต้เวทีแอบเลื่อมใส
แน่นอนว่า หวังหลงเองก็ไม่ได้เปรียบอยู่สักเท่าไร
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาถูกหลินเฟิงชกจนแหลกยับ แผ่นอกยุบลงไป ไม่รู้ว่าซี่โครงหักไปกี่ซี่
เขายืนหอบหายใจอยู่กับที่ รูม่านตาแดงก่ำเจือแววเย้ยหยัน มองหลินเฟิงแล้วกล่าวว่า “ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้ายังจะเอาผลไม้วิญญาณไม้ออกมาได้อีกหรือไม่!”
“เช่นนั้นก็จงมองให้ดี!”
หลินเฟิงยิ้มเย็น พลิกฝ่ามือ ผลไม้วิญญาณไม้สีเขียวมรกตสามผลก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
เขาอ้าปากกลืนลงไป พลังวิญญาณอันพลุ่งพล่านไหลเวียนผ่านเส้นลมปราณไปทั่วร่างในพริบตา
บาดแผลเล็ก ๆ ทั่วร่างสมานกลับเป็นดังเดิมในทันที แม้แต่รูเลือดตรงท้องก็หยุดโลหิตที่ทะลักออกมาได้
หวังหลงเห็นเช่นนั้น สีหน้ามืดครึ้มจนแทบมีน้ำหยด เขาแค่นเสียงเย็นชาอย่างหนัก “ต่อให้เจ้ามีผลไม้วิญญาณไม้มากแค่ไหน ก็ขวางกระบี่ข้าไม่ได้อยู่ดี!”
“ศิษย์พี่หวังไม่ทันสังเกตหรือ?”
หลินเฟิงเช็ดคราบเลือดตรงมุมปาก พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “กลิ่นอายของเจ้าร่วงโรยลงไปมากแล้ว”
หวังหลงได้ยินดังนั้น รูม่านตาพลันหดวูบ
ทันทีที่หลินเฟิงกล่าวเช่นนี้ เสียงตะโกนให้กำลังใจหวังหลงของหวังชิงเอ๋อร์และพวกพ้องก็พลันหยุดชะงัก ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบคอเอาไว้แน่น