10 เมตร 20 เมตร 30 เมตร
ในซอกแนวปะการังใต้น้ำ มีแสงเรือง ๆ กลุ่มหนึ่ง
หมึกสายวงน้ำเงิน พิษของมันสามารถทำให้ระบบหายใจของผู้ใหญ่เป็นอัมพาตได้ภายในไม่กี่นาที
เสิ่นอี้ใช้สองนิ้วบีบเข้าที่ปมประสาทส่วนหัวของหมึกอย่างแม่นยำ ออกแรงบีบเล็กน้อย มันก็อ่อนปวกเปียกหมดแรงในทันที จากนั้นเขาก็แกะถุงพิษออกมาแล้วยัดใส่กระบอกไม้ไผ่
ล้วงลึกเข้าไปอีก
ตรงส่วนลึกสุดของรังหมึก นิ้วของเขาสัมผัสถึงเปลือกแข็ง
หอยมือเสือ
อายุอย่างน้อยก็ร้อยปี
ใช้ฉมวกงัดเปลือกออก ภายในเนื้อหอยมีไข่มุกสีดำเม็ดเท่านิ้วหัวแม่มือส่องประกายระยิบระยับอยู่ใต้น้ำ
ไข่มุกดำโลหิต
ของสิ่งนี้ในต้าหยงมีค่าอย่างน้อยหนึ่งร้อยตำลึง
เสิ่นอี้เก็บไข่มุกดำไว้ในปาก แล้วเริ่มว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ
ชั่วพริบตาที่โผล่พ้นน้ำ พายุฝนก็เริ่มซาลง ขอบฟ้าเผยแสงสีเหลืองหม่น
ภาษีรักษาการณ์ทางทะเลสิบสองตำลึง เหลือเฟือ
เขาอาศัยจังหวะนั้นพ่นไข่มุกดำออกมา ซ่อนไว้ในอกเสื้อด้านใน จากนั้นก็ล้วงปลิงทะเลที่หามาได้จากน้ำลึกจากแห แล้วเดินเลียบแนวชายฝั่งกลับ
ระหว่างทางผ่านหาดน้ำขึ้นน้ำลง เขาพบผู้หญิงคนหนึ่งหมอบอยู่หลังก้อนหิน
จินฮวา แม่หม้ายชาวบ้านเดียวกัน อายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ สามีของนางถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารเมื่อปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ก็ไร้ข่าวคราว
นางสวมชุดว่ายน้ำ พอถูกน้ำทะเลชุ่มโชกก็แนบติดกับเรือนร่าง เอวบางจนใช้สองมือโอบได้ แต่ส่วนที่ทำให้อกอวบนั้นดันรัดชุดว่ายน้ำแทบปริแตก ร้อนแรงเกินไปจริง ๆ
ในวันที่มีพายุไต้ฝุ่น มาหาของทะเล ตะกร้าไม้ไผ่ตรงหน้านางว่างเปล่า
พอเห็นปลิงทะเลในมือเสิ่นอี้ นัยน์ตาจินฮวาก็เปล่งประกายวิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว จงใจเอาตัวมาเสียดสีกับเสิ่นอี้
ชุดดำน้ำชุ่มน้ำถูกกดทับลงบนแขนของเสิ่นอี้โดยตรง ทั้งเด้งทั้งร้อนผ่าว
"พี่เสิ่น แบ่งปลิงทะเลให้ข้าสักสองตัวเถิด ที่บ้านอดข้าวมาสามวันแล้ว"
นางลดเสียงลง กระซิบใกล้หูเสิ่นอี้ ลมหายใจร้อน ๆ พ่นรดลงบนคอของเขา
"หลังหินนั่นมีถ้ำหลบลมอยู่ ถ้าพี่ยอม ข้าก็... ไม่ขัดอะไรทั้งนั้น"
เสิ่นอี้ก้มลงมองนางแวบหนึ่ง
หุ่นนี่ยั่วยวนจริง ๆ
แต่เขากลับยื่นมือออกไปผลักจินฮวาออก
"ที่บ้านข้ามีเมีย"
พูดไป มือก็ล้วงปูกระดองเล็กออกมาจากแห 2 ตัว โยนใส่ตะกร้าไม้ไผ่ว่างเปล่าของจินฮวา
"เอาไปต้ม คงไม่อดตายหรอก"
แล้วก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
จินฮวายืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเสิ่นอี้ที่หายเข้าไปในหมอกฝน
นี่ใช่เสิ่นอี้ที่คอยเอาเปรียบคนอื่นไปทั่วหรือนี่
เสิ่นอี้เร่งฝีเท้าเดินไปพลาง คิดในใจว่าจะกลับไปดองปลิงทะเลไว้ก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยเข้าเมืองไปขาย ส่วนเรื่องไข่มุกดำต้องปิดเงียบ หาช่องทางอย่างช้า ๆ
ภาษีรักษาการณ์ทางทะเลสิบสองตำลึง สบาย ๆ
ยังมีเรื่องที่หลิวซานเหนียงติดหนี้เงินกู้นอกระบบของตระกูลหวัง ต้องหาทางสะสางอีก
เดินถึงปากหมู่บ้าน มองเห็นกระท่อมมุงหญ้าคาของตัวเองมีแสงตะเกียงน้ำมันอยู่แต่ไกล
ซูโย่วเวยยังรอเขาอยู่
เสิ่นอี้เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้มที่หาได้ยาก
"เมียจ๋า คืนนี้ตุ๋นปลิงทะเลบำรุงร่างกายเจ้า"
เขาผลักประตูไม้
รอยยิ้มแข็งค้างบนใบหน้า
ไม้เท้าของซูโย่วเวยหักเป็นสองท่อน ถูกทิ้งอยู่บนพื้น
นางล้มอยู่ในกองเลือด นิ่งสนิท
"โย่วเวย"
สมองของเสิ่นอี้ตื้อไปชั่วขณะ
ก่อนออกจากบ้านเมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่เลย ใครมันทำ?
"โย่วเวย ตื่นเถอะ!"
เขาวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว อุ้มร่างนางขึ้นมา
ซูโย่วเวยขยับเปลือกตาเล็กน้อย แล้วลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ทันทีที่เห็นเสิ่นอี้ นางก็สะท้านไปทั้งร่าง แล้วอ้าปากกัดเข้าไปที่แขนของเสิ่นอี้
"อือ..."
ฟันฝังลงไปในเนื้อ เลือดซึมออกมา
เสิ่นอี้ไม่หลบ "โย่วเวย ข้าเอง"
ซูโย่วเวยปล่อยปาก น้ำตาไหลทะลักออกมา
"เจ้ายังจะรู้จักกลับมาอีกหรือ? คนตระกูลหวังมาน่ะ!"
"พวกมันบอกว่าผัวของซานเหนียงติดหนี้สามสิบตำลึง เอาเรือนจำนองก็ยังไม่พอ จะจับตัวซานเหนียงไปที่เรือสำราญใช้หนี้!"
"ข้าได้ยินเสียงเลยออกไปห้าม ถูกหวังต้าถีบกระเด็น..."
นางพูดไป เสียงก็ขาดหายเป็นสะอื้น
"ซานเหนียงถูกพวกมันลากตัวไปแล้ว ข้าช่วยอะไรไม่ได้เลย ข้าไร้ค่า..."
ใจของเสิ่นอี้เจ็บแปลบ
ตระกูลหวัง
ในความทรงจำของร่างเดิม ตระกูลหวังเป็นเจ้าพ่อประมงในทะเลแถบนี้ ผูกขาดการรับซื้อสัตว์น้ำ แล้วยังปล่อยเงินกู้นอกระบบ มีเส้นสายกับคนในที่ว่าการอำเภอ หวังต้ามีนักเลงในสังกัดนับสิบคน คนในหมู่บ้านพบหน้าก็ต้องหลบ
เฉินต้าจ้วงสามีของหลิวซานเหนียงก่อนตายได้ไปกู้เงินจากตระกูลหวังห้าตำลึงเพื่อซื้อเรือหาปลาลำใหม่ ตกลงจะใช้คืนภายในสามปี แต่ผลคือคนตาย ดอกเบี้ยทบต้นกลายเป็นสามสิบตำลึง โดนยึดบ้านไปแล้ว มาคราวนี้แม้แต่ตัวคนยังจะจับไปที่เรือสำราญอีก
เสิ่นอี้วางซูโย่วเวยลงบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างนาง
"เจ้าคอยอยู่ที่บ้าน ข้าจะไปพาซานเหนียงกลับมา"
"เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว?" ซูโย่วเวยฉวยแขนเสื้อเขาไว้ "บ้านหวังมีคนเป็นสิบ เจ้าคนเดียวจะไปตายรึ?"
"ข้าไม่ตายหรอก"
เสิ่นอี้หันหลังเดินไปที่มุมห้อง ควานหาพิษของหมึกสายวงน้ำเงิน แล้วนำมาทาที่ฉมวก
"วางใจเถอะ ตราบใดที่มีข้าอยู่ วันหน้าจะไม่มีใครมารังแกพวกเจ้าอีก!"
ซูโย่วเวยอึ้งงัน นี่ใช่เสิ่นอี้ที่เอาแต่เฆี่ยนนางเป็นว่าเล่นคนนั้นหรือ?
เสิ่นอี้ตรวจดูไข่มุกดำโลหิตที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อให้มั่นใจ จากนั้นก็แบกฉมวกขึ้นบ่า หันกลับไปมองซูโย่วเวยแวบหนึ่ง
"อยู่บ้านดี ๆ รอข้ากลับมา"
พูดจบก็ผลักประตูออกไป
ซูโย่วเวยนั่งอยู่บนเตียง มองประตูไม้ที่ถูกลมปะทะจนส่งเสียงดัง น้ำตาไหลไม่หยุด
...
เรือสำราญริมทะเล
ที่นี่คือแหล่งผลาญเงินที่ตระกูลหวังเปิดขึ้นเพื่อรับรองพ่อค้าจากเรือสินค้าที่ผ่านไปมา ภายในห้องเรือสว่างไสวด้วยแสงไฟ เสียงดนตรีบรรเลงเคล้ากับเสียงหัวเราะของหญิงสาว ลอยจาง ๆ ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา
ห้องพิเศษส่วนในสุด
หลิวซานเหนียงถูกนักเลงสองคนกดไว้บนเก้าอี้ เสื้อคลุมตัวนอกถูกฉีกขาดแล้ว เหลือเพียงเอี๊ยมตัวเดียวที่พอปกปิดร่างไว้ได้
เรือนร่างเห็นชัดเจนภายใต้แสงเทียน เอี๊ยมถูกดันจนตึงแน่น สั่นไหวไปมาตามแรงดิ้นรนของนาง เอวบางเล็ก ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เด่นสะดุดตาดันเอี๊ยมแทบปริแตก
"หวังต้า เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้..."
หลิวซานเหนียงร้องไห้ฟูมฟาย
"หนี้ของสามีข้า ข้าจะใช้ เจ้าให้เวลาข้าเถอะ..."
หวังต้านั่งฝั่งตรงข้าม ถือจอกชา ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์น่าสยอง
"เวลา? สามีเจ้าตายมาสามปีแล้ว เจ้าเอาอะไรมาใช้?"
"บ้านจำนองได้สิบตำลึง ยังขาดอีกยี่สิบตำลึง ตามกฎ เจ้าต้องทำงานรับรองแขกที่เรือสำราญสามปีถึงจะชำระหนี้หมด"
เขาวางจอกชาลง ลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าหลิวซานเหนียง เอื้อมมือบีบคางนาง
"แต่... ถ้าคืนนี้เจ้ายอมประทับลายนิ้วมือแต่โดยดี ข้าอาจลดระยะเวลารับแขกให้เจ้าสองสามเดือนก็ได้"
"ฝันไปเถอะ!"
หลิวซานเหนียงบิดหน้าหนี ถ่มน้ำลายใส่หน้าหวังต้า
สีหน้าหวังต้าขรึมลง เงื้อมือตบฉาดใหญ่
เพี๊ยะ!
หน้าของหลิวซานเหนียงข้างหนึ่งบวมเป่งขึ้น เลือดซึมออกมาจากมุมปาก
"ให้เกียรติแล้วไม่รับ"
หวังต้าเช็ดน้ำลายบนหน้า "ข้าจะลองสินค้าดูก่อน ว่าคุ้มราคานี้หรือเปล่า!"
พูดไป เขาก็เอื้อมมือจะไปดึงสายเอี๊ยมของหลิวซานเหนียง
"อย่า..."
หลิวซานเหนียงดิ้นรนสุดตัว แต่นักเลงสองคนกดไหล่นางแน่น จนนางขยับตัวไม่ได้ สายเอี๊ยมถูกกระชากจนใกล้จะหลุดทุกที
ทันใดนั้น ข้างนอกห้องเรือก็มีเสียงดังสนั่น
โครม!
ตามด้วยเสียงร้องโอดโอยของนักเลงเฝ้าประตู
"อ๊าก!!!"
หวังต้าขมวดคิ้ว
"เรื่องอะไร?"
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ประตูไม้ของห้องพิเศษก็ถูกเตะกระเด็น ฝาบานตกลงพื้นแตกเป็นสองส่วน
เสิ่นอี้ยืนตัวเปียกโชกอยู่หน้าประตู ปลายฉมวกในมือยังมีเลือดหยดติ๋ง ๆ เขากวาดตามองสถานการณ์ในห้อง เห็นเอี๊ยมของหลิวซานเหนียงหย่อนยานหลุดลุ่ย นัยน์ตาก็แดงก่ำในบัดดล
หวังต้า เจ้านี่มันหาที่ตาย!