ซ่งเจาซิงเห็นว่าเธอไม่ค่อยพูด จึงพยักหน้ายิ้มแล้วเดินจากไป
เฉียวเจายืนนิ่งอยู่กับที่ บางสิ่งในใจค่อย ๆ ถูกฉีกออก
เย็นวันนั้นที่ฝนตกหนัก จู่ ๆ อาการซึมเศร้าของเธอก็กำเริบขึ้นมา เธออยากตากฝนให้ได้สติ จึงโยนร่มของตัวเองให้เขา แต่เขารับไม่ทัน แล้วตะโกนตามหลังว่า “เฮ้ คุณชื่ออะไร”
เธอไม่หันกลับไป เพียงตอบเสียงเรียบเย็นว่า “เฉียวเจา”
ต่อมาเขาก็ตามมาทัน กางร่มบังศีรษะเธอไว้ แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “งั้นฉันจะเรียกคุณว่าซาวเซานะ”
บ่ายวันหนึ่งในวันหยุด เธอไปหาเขา แต่เขากำลังนอนหลับอยู่
เขาขมวดคิ้ว มือคว้าอากาศกลางคัน แล้วพึมพำเรียกอย่างเลือนรางว่า “ซาวเซา... อย่าไป...”
ตอนนั้นเธอแอบดีใจอยู่นาน
……
“ใครอยู่หน้าประตู” หญิงวัยกลางคนในผ้ากันเปื้อนเดินออกมา พอเห็นเฉียวเจาก็ชะงักไปเล็กน้อย “คุณไม่ใช่คนที่คราวก่อน...”
“มีเรื่องอะไร” คำพูดยังไม่ทันจบ ถานเจิงก็เดินออกมาจากด้านในแล้ว
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขน ทั้งตัวเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็งในปลายฤดูใบไม้ร่วง ไร้ซึ่งไออุ่นแม้แต่น้อย
เฉียวเจาเม้มริมฝีปาก “ฉัน... มีเรื่องนิดหน่อยค่ะ”
“เข้ามาสิ”
เฉียวเจาเดินตามเขาเข้าไปในห้องรับแขก ดื่มน้ำที่แม่บ้านยกมาให้ไปอึกใหญ่ ก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่ใบนั้นออกจากกระเป๋า
ถานเจิงเปิดกล่อง มองจี้กันภัยอายุยืนแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้าจ้องเธอ “คุณรู้ไหมว่าการคืนมันให้ฉันหมายความว่าอะไร”
“รู้ค่ะ” เฉียวเจาหลุบตาลง
“มองฉัน” เขาตวาดเสียงเย็น
เฉียวเจาเงยหน้าขึ้น
“บอกฉันมาว่ามันหมายความว่าอะไร” เขาซักไซ้ไม่เลิกรา