ถานเจิงตอบว่าอย่างไร?
คืนนี้ฟางชิวอิงดื่มเหล้าไปนิดหน่อย ต้องคิดอยู่เกือบครึ่งนาทีถึงจะนึกออก
เขาพูดว่า “ตอนนั้นเธอไม่ได้มีทางเลือกแค่ทางเดียว”
ในสายตาของถานเจิง บางทีสิ่งนั้นอาจเรียกว่าทางเลือก แต่สำหรับเฉียวเจา มันนับเป็นทางเลือกหรือ?
ฟางชิวอิงเดินเข้าไปหา “ซาวเซา หลู่เหยาไปไหนแล้ว?”
เฉียวเจาชี้ไปยังห้องน้ำด้านหลัง “อยู่ตรงนั้นค่ะ”
“เดี๋ยวไปกินหม้อไฟกับครูนะ”
เฉียวเจาพยักหน้า ครูไม่พูดถึงความสงสารสักคำ แต่ทุกถ้อยคำกลับแฝงความห่วงใยไว้ เธอรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาเล็กน้อย
หลังกินหม้อไฟเสร็จ จางเทียนรุ่ยก็มารับฟางชิวอิงไป ส่วนเฉียวเจานั่งรถของหลู่เหยากลับบ้าน
ภายในรถเงียบสงบ เฉียวเจามองออกไปนอกหน้าต่าง หลู่เหยาขับรถไปพลางเหลือบมองเธอเป็นครั้งคราว เมื่อรู้ว่าเธออารมณ์ไม่ดีจึงไม่พูดอะไร
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น มีข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักปรากฏขึ้นว่า “เกลียดฉันไหม?”
มีแค่สองคำ ชวนให้สับสนเหลือเกิน
แต่เฉียวเจารู้ว่าใครเป็นคนส่งมา
เธอจ้องหน้าจอ
เกลียดไหม?
เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่เขาจากไป เธออาจเคยเกลียดเขา
แต่เธอมีสิทธิ์เกลียดเขาหรือ?
คุณชายใหญ่ จะอยู่หรือจะไปก็เป็นอิสระของเขา
หากไม่มีเขา อย่าว่าแต่จะได้รู้จักครูฟางเลย เธอคงถูกกระแสโคลนถล่มจากครอบครัวเดิมกลืนกินไปนานแล้ว จนหมดเรี่ยวแรง แม้แต่ชีวิตก็ต้องสูญเสียไปด้วย
ตอนติดไฟแดง หลู่เหยาใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยเบา ๆ แล้วหันมามองเธอ “ซาวเซา ฉันไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน เลยไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่ถ้าเธออยากเผชิญหน้ากับถานเจิง ครูฟางก็ปกป้องเธอไม่ได้หรอก แม้แต่พ่อฉัน ตาแก่ที่รู้แต่เลี้ยงปลาเลี้ยงดอกไม้ ยังรู้เลยว่า ต่อให้ไปล่วงเกินใครก็ได้ แต่อย่าไปแตะต้องถานเจิงแห่งจิงเป่ย”