“เธอกำลังวุ่นวายอะไรอยู่กันแน่ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ถามไถ่อาการฉัน ตอนนี้ถึงกับไม่รับสายแล้วหรือ?” มารดาเสิ่นอายุใกล้หกสิบ ดูแลตัวเองดีจนดูไม่เกินสี่สิบหรือห้าสิบ ทว่าท่าทางกลับเปี่ยมด้วยอำนาจ
เสิ่นมั่วเหยียนจ้องหน้าต่างแชตกับเฉียวเจา ความหงุดหงิดบางอย่างผุดขึ้นมาในใจโดยไม่มีสาเหตุ
เสียงข้าวของตกแตกดังมาจากชั้นบน เสิ่นมั่วเหยียนก้าวขึ้นบันได “ผมขึ้นไปดูอิงอิงก่อน พอเฉียวเจายุ่งเสร็จแล้วผมจะพาเธอกลับมา”
น้ำเสียงของเขาฟังดูหนักแน่น แต่ในใจกลับไม่มีความมั่นใจนัก
เมื่อก่อนเธอเป็นฝ่ายส่งข้อความมาหลายข้อความ ส่วนเขาก็ตอบกลับไปบ้างเป็นครั้งคราว
เธอรับสายเขาทันทีเสมอ ราวกับเฝ้ารอเขาอยู่ตลอดเวลา
แต่ตอนนี้…
เสิ่นมั่วเหยียนสลัดความหงุดหงิดทิ้ง ก่อนผลักประตูห้องของเสิ่นอิงอิงเข้าไป
ข้าวของในห้องกระจัดกระจายเต็มพื้น หนังสือเรียนถูกฉีก โคมไฟตั้งเอียง หมอนถูกโยนตกอยู่ตรงหน้าประตู
“พี่คะ เฉียวเจาไปไหน?” เสิ่นอิงอิงนั่งอยู่บนเตียง ดวงตาแดงก่ำ “ตกลงเธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่? ครั้งนี้ฉันสอบตกก็เป็นความผิดของเธอทั้งนั้น ไม่ยอมดูแลเรื่องเรียนให้ฉันดี ๆ ทั้งวันเอาแต่วุ่นวายอะไรไม่รู้!”
สีหน้าของเสิ่นมั่วเหยียนเคร่งขรึมลง “เธอเป็นพี่สะใภ้ของเธอ”
เสิ่นอิงอิงเบ้ปาก “แล้วอย่างไรล่ะ? พูดให้ไพเราะหน่อยก็เป็นพี่สะใภ้ แต่เอาเข้าจริงก็เป็นแค่แม่บ้านฟรีที่พี่แต่งเข้าบ้านมา”
“หุบปาก!”
“ฮือ…” เสิ่นอิงอิงสบตากับสีหน้าเย็นชาของเสิ่นมั่วเหยียน จนตกใจร้องไห้ออกมา
มารดาเสิ่นได้ยินเสียงจึงรีบขึ้นมาทันที แล้วดึงเสิ่นอิงอิงไปหลบอยู่ข้างหลัง “คุณทำอะไรน่ะ? อิงอิงพูดผิดตรงไหน? ถ้าคุณไม่แตะต้องเธอมาตลอดสามปี ใครจะมองเธอเป็นแม่บ้านล่ะ?”