เฉียวเจาลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ดึงขากางเกงขึ้นดู ข้อเท้าบวมเป่งแล้ว
ถานเจิงกวาดตามองเธอแวบหนึ่ง น้ำเสียงเย็นชา “ตามผมมาหรือ?”
เธอแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห จนแทบไม่รู้สึกเจ็บที่เท้าแล้ว “ประธานถานก็ยังหลงตัวเองเหมือนเดิมนะคะ”
ถานเจิงถาม “หรือว่าเธอไม่ได้หลงใหลผมจนหัวหมุน?”
เฉียวเจาสีหน้าไม่เปลี่ยน “ตอนหนุ่มสาว ใครบ้างไม่เคยถูกสิ่งฉาบฉวยบดบังสายตา”
รอยยิ้มบนใบหน้าถานเจิงเลือนหาย น้ำเสียงเย็นลง “ผมเป็นสิ่งฉาบฉวยงั้นหรือ? แล้วใครล่ะที่มีคุณค่าภายใน? สามีเธอน่ะหรือ? ทำเป็นสุภาพเรียบร้อย แต่เนื้อแท้เป็นคนเลวทราม ในหัวมีแต่เรื่องชั่วช้าลามก”
เฉียวเจายกมุมปากยิ้ม “คุณกำลังชมว่าสามีฉันเจ้าชู้สินะคะ? เจ้าชู้ก็ยังดีกว่าไร้หัวใจไม่ใช่หรือคะ ประธานถาน?”
พูดจบ เธอก็หันหลังเตรียมเดินจากไป
ถานเจิงคว้าข้อมือเธอไว้ ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวอย่างรวดเร็ว
กลิ่นไม้เย็นคุ้นเคยโอบล้อมเธอ เฉียวเจาเกร็งแผ่นหลัง กลิ่นนั้นเหมือนเข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มลงกลางใจเธออย่างแผ่วเบา
“ปล่อย” น้ำเสียงเธอเย็นชา “ประธานถาน กรุณาสำรวมด้วยค่ะ”
เผิงเยี่ยนวิ่งข้ามถนนมาหา มือหิ้วถุงยา “ซาวเซา ทายาก่อนเถอะ”
“ไม่ต้อง ฉันซื้อเองได้” เฉียวเจาดิ้นจะกระโดดลงจากอ้อมแขน แต่ร่างกลับเซจนเกือบล้ม
แขนถานเจิงกระชับแน่นขึ้น น้ำเสียงแฝงความโกรธไว้จาง ๆ “เลิกฝืนตัวเองสักทีได้ไหม?”
เขายัดเธอเข้าไปในรถตรง ๆ ท่าทางไม่ได้หยาบคาย แต่ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าอ่อนโยน
ถานเจิงนั่งลงข้างเธอ รับถุงยาจากเผิงเยี่ยน ก้มอ่านวิธีใช้ จากนั้นเปิดหลอดยาขี้ผึ้ง ประคองเท้าข้างที่แพลงของเธอมาวางบนตัก