เริ่มจากดิน ตามด้วยเสื้อผ้า ผ้าห่ม เต็นท์ และยาชนิดต่าง ๆ จากนั้นมีด ขวาน พลั่วเหล็กก็ร่วงลงมาจากฟ้า กระทบกันเสียงดังกรุ๊งกริ๊งกองรวมเป็นพะเนิน สุดท้ายยังมีหินสีขาวอีกหลายสิบก้อน
ซูหลานตกใจกับภาพตรงหน้าจนนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบคว้าพลั่วที่กลิ้งตกลงมาจากกองดิน ฟาดใส่แขนที่รัดข้อเท้าตัวเองอย่างสุดแรง
บางทีอาจเป็นเพราะกำลังขาดอากาศ ชายคนนั้นจึงเริ่มหมดแรง นิ้วมือคลายออก ซูหลานดึงขาทั้งสองข้างออกมา แล้วใช้มือเท้าคลานลุกขึ้นจากพื้น
“นั่นของฉัน!”
ผู้มีพลังพิเศษสายมิติที่กุมหน้าแข้งร้องโอดโอยมองเสบียงที่คุ้นตาทั้งหมดทะลักออกมา พลันลืมความเจ็บปวด ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า
เขาประกบฝ่ามือเข้าหากันแล้วแยกออก หลุมดำที่ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เปิดปิดได้ตามใจยังคงลอยอยู่กลางอากาศ เย็นชาและไม่ตอบสนองใด ๆ
“พวกแกทำอะไรลงไป? ทำไมมิติของฉันถึงไม่ยอมทำตามที่สั่ง? คืนมิติให้ฉัน!”
ชายคนนั้นกัดฟันยื่นมือไปคว้าไหล่เด็กชาย ซูเหมาเหมาไม่ขยับแม้แต่น้อย เพียงเงยหน้ามองขึ้นไป
“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง…”
พลั่วเหล็กร่วงลงมาจากฟ้า ฟาดใส่หัวชายคนนั้น แม้แรงจะไม่มากนัก แต่ก็โหมกระหน่ำใส่ไม่ยั้งราวกับพายุ
เมื่อเห็นเขาล้มลงทั้งเลือดอาบหน้า ซูหลานก็หอบหายใจพลางทิ้งพลั่ว รีบย่อตัวลงตรวจดูเด็กชายทันที “เมื่อกี้ลูกไปไหนมา เขาทำอะไรลูกหรือเปล่า?”
เมื่อเทียบกับความร้อนใจของซูหลานแล้ว ซูเหมาเหมากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง “ไม่ครับ ผมขุดอุโมงค์คลานมา แล้วก็เอาพลังพิเศษของเขาไป”