ครั้งนี้วิทยุเงียบไปนานยิ่งกว่าตอนที่ซูหลานพูดจบเสียอีก
แอนเซอลีนจึงพูดเสริมพร้อมรอยยิ้มว่า “สัญญาณฉันไม่ดีเหรอ? ประโยคหลังไม่มีใครได้ยินหรือไง?”
ได้ยินสิ แต่แทบตกใจจนวิญญาณหลุดออกจากร่างแล้ว
นี่เป็นคลื่นความถี่สาธารณะ ต้องรองรับการสื่อสารพร้อมกันหลายคน อีกทั้งไม่มีเงื่อนไขสำหรับติดตั้งระบบเข้ารหัส ขอแค่มีอุปกรณ์ที่ค่อนข้างเป็นมืออาชีพก็สามารถดักฟังหรือเข้ามาร่วมสนทนาในช่องสัญญาณได้
จู่ ๆ ศัตรูสุดน่าสะพรึงที่กำลังถูกพูดถึงก็กระโดดเข้ามาถล่มกลุ่ม โดยที่พวกเขาไม่ทันตั้งตัว แค่ไม่ตกใจตายก็นับว่าเก่งแล้ว
ไม่รู้ว่าซูเหมาเหมาไปหาเก้าอี้มาตั้งแต่เมื่อไร เขาปีนขึ้นไปบนโต๊ะ คว้าไมโครโฟนขึ้นมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แอนเซอลีน เมื่อไรจะมาหาผม? เรามาสู้กันอีกครั้ง”
ผู้คนที่ยังไม่ทันตั้งสติกับแรงกระแทกจากการปรากฏตัวของราชาซอมบี้ ก็ต้องตกใจซ้ำเพราะเสียงเด็กที่โผล่ขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด
ลูกบ้านไหนกันเนี่ย???
ซูหลานเองก็ตกใจ รีบแย่งไมโครโฟนจากมือซูเหมาเหมาแล้วโยนทิ้งราวกับมันร้อนลวกมือ ก่อนจะกรีดเสียงเบา ๆ ว่า “ลูกจ๋า! อยู่ ๆ ไปท้าทายเขาทำไม! แม่ยังอยากผูกมิตรกับเธออยู่เลย จะได้ให้เธอไปจัดการคนอื่นก่อนแล้วค่อยไม่ต้องมาจัดการลูก”
ซูเหมาเหมาพูดว่า “ไม่ต้องหรอก”
ซูหลาน “ลูก... โธ่เอ๊ย!”
เสียงผู้หญิงที่แฝงรอยยิ้มดังมาจากวิทยุ “เจ้าหนู พอจัดการพวกเขาเสร็จ ฉันจะไปหาเธอ”
ซูหลานหยิบไมโครโฟนขึ้นมาอย่างหวาดผวา “ไม่ ๆ ๆ เด็กพูดไปเรื่อย อย่าไปถือสาเลยนะ”
“อ้อ? แล้วตอนนี้เธอเป็นใครล่ะ?”
ซูหลานรู้ว่าอีกฝ่ายอาจจำตัวเองได้จากซูเหมาเหมา จึงกัดฟันโกหก “ฉัน... เอ่อ... ฉันคือฉินเสี่ยวซวง ผู้บัญชาการเขตเก้า ท่านราชินีซอมบี้ผู้ทรงเกียรติ ฉันเตรียมคริสตัลแกนกลางไว้ให้ท่านจำนวนมาก หากท่านให้เกียรติมาเยือน ฉันจะมอบให้ด้วยสองมือ”