“ไอ้ลิงแก่สารเลว! มันกำลังข่มขู่คุณอยู่นะ” ซูหลานโมโหจนหายง่วง เธอตบแผ่นเตียงอย่างแรง “แค่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้นจะจับมันมาให้ได้ แล้วใช้พลังพิเศษสารพัดสิบแปดอย่างทรมานมันทุกวัน”
ซูเหมาเหมาพูดว่า “ตัวเขาในเส้นเวลาคู่อีกเส้นอยู่เขตสิบห้า”
ซูหลานตอบ “ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็อาจอยู่เขตสิบห้าเหมือนกัน ฐานทดลองนั่นอยู่ใกล้เขตสิบห้าที่สุดแล้ว นอนเถอะ ๆ! พรุ่งนี้ไปที่สถานีวิทยุหาโอกาสถามพวกเขา”
ซูเหมาเหมากอดแขนซูหลานแน่นแล้วหลับตา ไม่นานลมหายใจของเขาก็สม่ำเสมอ
ส่วนซูหลานที่เป็นคนแรกที่บอกว่าจะนอน กลับลืมตาโพลง ดวงตากระจ่างชัด
ความคิดในหัวเธอมีมากเกินไป จนนอนไม่หลับ
เธอคิดถึงคืนนั้น เหตุใดหลี่เยี่ยนหลีที่อยู่ในสภาพใกล้หมดแรงถึงเลือกปะทุพลังในเวลานั้น?
ทำเพื่อเธอหรือเปล่า?
เธอรีบตำหนิตัวเอง “เลิกหลงตัวเองได้แล้วซูหลาน คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน คนเขารู้จักเธอหรือไง ถึงต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อเธอ?”
คงเป็นเพราะหลี่เยี่ยนหลีได้ยินว่าจะมีลูกผู้ช่วงชิงตัวน้อยมาสืบทอดชะตากรรมของเขา เลยร้อนใจขึ้นมาสินะ
แต่พอพูดถึงเรื่องนั้น ข้อสงสัยในคืนนั้นมีอยู่มากจริง ๆ ต้องรู้ว่าซอมบี้เคลื่อนที่ตอนกลางคืนเร็วกว่าคนธรรมดามาก แต่เธอกลับพาคนธรรมดากลุ่มหนึ่งหนีจากฐานทดลองเจียงโจวกลับเขตเมืองฉืออันได้อย่างปลอดภัย
เธอจำได้ว่าตอนนั้นผู้มีพลังพิเศษคนอื่น ๆ ต่างคุ้มกันด็อกเตอร์จ้าวออกไป มีเพียงหลี่เยี่ยนหลีที่อยู่ที่เดิม ดังนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าเขาใช้พลังช่วยขัดขวางไม่ให้ซอมบี้ตามคนธรรมดาอย่างพวกเธอทัน
แล้วทำไมเขาถึงยังทำลายโครงข่ายไฟฟ้าอีก?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูหลานก็เกิดความคิดหลงตัวเองขึ้นมาอีกอย่าง แต่กลับดูเหมือนคำตอบที่ถูกต้องอย่างยิ่ง—