ไป๋ซือโม่จะมาหาเธอเหรอ?
ฉูหยวนเห็นข้อความบนกระดาษแผ่นนี้แวบแรกก็รู้สึกงุนงงไปหมด
ซองจดหมายนี่ถูกสอดเข้ามาในลิ้นชักของเธอตั้งแต่เมื่อไรกัน?
แล้วทำไมต้องใช้วิธีแบบนี้ นัดเธอไปเจอกันในที่ที่แทบไม่มีใครไปด้วย?
คิดไม่ออกเลย คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ
แต่...เมื่อสองวันก่อนเธอกับไป๋ซือโม่เพิ่งกลายมาเป็นเพื่อนกัน
ในเมื่อเป็นคำเชิญจากเพื่อน ฉูหยวนก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
ในที่สุดเสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้น
ฉูหยวนอดทนรอจนทุกคนในห้องเรียนกลับไปหมดแล้ว จึงสะพายเป้และมุ่งหน้าไปยังประตูหลังของโรงเรียน
เดินตรงจากประตูหลังไปห้าร้อยเมตร เลี้ยวตรงหัวมุมถนน ก็จะเจอเนินเขาเล็ก ๆ ที่มีต้นไม้ขึ้นอยู่ประปราย
หลังเนินเขาคือสวนสาธารณะร้างแห่งนั้น เนื่องจากถูกปล่อยทิ้งไว้นาน รอบบริเวณจึงขึงแนวกั้นไว้ตั้งนานแล้ว ประกอบกับทำเลที่ตั้งห่างไกล ปกติจึงแทบไม่มีใครแวะมา
ยิ่งเดินไปข้างหน้า ท้องฟ้าก็ยิ่งมืดครึ้ม
สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า ฉูหยวนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเมฆสีเทาครึ้มลอยต่ำลงมา ในอากาศมีไอชื้นจาง ๆ ล่องลอยอยู่
“ฝนจะตกหรือเปล่านะ? หวังว่าจะไม่ทำให้งานคืนนี้ล่าช้า...”
เธอพึมพำกับตัวเอง อารมณ์ค่อนข้างห่อเหี่ยว
คืนนี้เธอยังต้องไป “ล่าเหยื่อ” ที่บาร์ผู้หญิงแห่งนั้น
เมื่อวานกว่าจะตกเหยื่อพี่สาวอกหักคนใหม่ได้สักคน อีกฝ่ายสั่งแชมเปญกับเธอไปหลายขวด แถมยังนัดกันว่าคืนนี้จะมาเจอกันอีก เพื่อให้เธออยู่ดื่มเป็นเพื่อน