ขณะที่กำลังเพ้อฝันถึงคนในใจ จู่ ๆ ก็ถูกโทรศัพท์จากเพื่อนร่วมชั้นขัดจังหวะ ไป๋ซือโม่จึงรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย
เธอฝืนตัวลุกจากโซฟา จัดเสื้อท่อนบนให้เรียบร้อย แล้ววางรูปถ่ายของคุณซัคคิวบัสลงอย่างอาลัยอาวรณ์
จากนั้นจึงรับสายของฉูหยวน
“ฮัลโหล? ซือโม่?” เสียงของฉูหยวนดังขึ้น
“ฉันเอง มีอะไรหรือ เซียวเอ๋ย?”
“ซือ... ซือโม่!” เสียงของฉูหยวนฟังดูติดขัด “เมื่อกี้ฉัน... เห็นข่าวแจ้งเตือน บอกว่าแถวเขต C7 ตรงตลาดกลางคืนน่ะ ตอนกลางคืนมีหมาป่ากับสิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ก่อความวุ่นวาย...”
“สถานที่เกิดเหตุเหมือนจะอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านที่เธออยู่... ตอนนี้เธอ... เธอยังสบายดีใช่ไหม?”
ไป๋ซือโม่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าฉูหยวนจะโทรมาเพื่อเป็นห่วงเธอ
“ฉันไม่เป็นไร...”
ผ่านไปครู่ใหญ่ ไป๋ซือโม่จึงพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันนะ แล้วเธอล่ะ ระหว่างทางกลับไม่ได้เจออันตรายใช่ไหม?”
“ไม่เลย พอดีฉันอ้อมเลี่ยงถนนเส้นนั้น เลยไม่ได้เข้าไปในพื้นที่อันตราย” ฉูหยวนตอบจากอีกฝั่ง “จริงสิ ซือโม่ ทำไมฉันรู้สึกว่าเสียงเธอฟังดูไม่มีแรงเลย?”
“มะ... มีเหรอ?”
“อืม ฟังดูอ่อนแรงมาก เมื่อกี้เธอกำลังทำอะไรอยู่หรือเปล่า?”
ใบหน้าของไป๋ซือโม่แดงวาบ ใจพลันกระสับกระส่าย มือทั้งสองข้างกำชายกระโปรงที่ยังจัดไม่เรียบร้อยแน่น
“เปล่า! ไม่ได้ทำอะไร แค่วันนี้เหนื่อยนิดหน่อย... แค่ก ๆ ๆ!”
“ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?” ฉูหยวนถามอย่างงุนงง
“จริงสิ!”
ไป๋ซือโม่ตอบอย่างหนักแน่นเด็ดขาด ใบหูแดงร้อนจนแทบลุกเป็นไฟ
โชคดีที่ฉูหยวนไม่ได้ซักต่อ เพียงส่งเสียง “อืม” เบา ๆ
“งั้น... งั้นรีบพักผ่อนนะ ซือโม่ พรุ่งนี้เจอกัน”
“พรุ่งนี้เจอกัน เซียวเอ๋ย”
ไม่กี่วินาทีต่อมา สายก็ถูกตัดไป
ไป๋ซือโม่จึงค่อยผ่อนลมหายใจยาว วางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วขดตัวลงบนโซฟา
ความรู้สึกที่เธอมีต่อฉูหยวนในใจเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด
ตอนที่ฉูหยวนบังเอิญเห็นความลับของเธอ ไป๋ซือโม่เคยคิดว่าฉูหยวนจะดูถูกเธอที่ร้องไห้ หรือไม่ก็เอาความลับของเธอไปบอกคนอื่น