สีหน้าของไป๋ซือโม่แข็งค้างไปทันที
ฉูหยวนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เบิกตากว้าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ซือโม่ เธอ...คิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“อืม...เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอก! ฉันเป็นสาวน้อยเวทมนตร์นะ เซียวเอ๋ยวางใจได้เลย ฉันจะพาเธอออกไปอย่างปลอดภัยแน่นอน ไม่มีอันตรายหรอก!”
ไป๋ซือโม่เกาศีรษะ พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วปลอบฉูหยวนต่อไป
แต่หัวใจของฉูหยวนกลับปั่นป่วนไปหมดแล้ว
“ฉันไม่ได้เป็นห่วงตัวเอง! ฉันเป็นห่วงเธอต่างหาก!”
ฉูหยวนคว้าแขนไป๋ซือโม่ไว้แน่น น้ำเสียงแฝงความร้อนใจที่กลั้นไว้ไม่อยู่ “เธอจะบุกเข้าไปในหมอกขาวที่ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างในตามลำพัง ไม่กลัวหรือไงว่าข้างในจะมีอันตรายอะไรอยู่?”
เธอรู้ดีกว่าใครว่าเวทที่สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ระดับสูงร่ายขึ้นนั้นไม่เคยเรียบง่าย สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ที่สามารถกระตุ้นเขตแดนขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา
ถ้าคิดในแง่ร้าย...ที่นั่นอาจไม่ใช่เขตแดนธรรมดา แต่อาจเป็นกับดักที่วางไว้เพื่อรอไป๋ซือโม่โดยเฉพาะ
ฉูหยวนจ้องมองไป๋ซือโม่ด้วยแววตาจริงจัง น้ำเสียงวิงวอน “ซือโม่ ใจเย็นก่อนนะ เราอาจยังมีวิธีอื่นให้ลอง อย่าบุ่มบ่ามทำอะไรแบบนี้เลย”
“ไม่...ฉันต้องไป” ไป๋ซือโม่เงยหน้าขึ้น แววตาจริงจังจนดูดื้อรั้น จ้องตรงไปยังฉูหยวน “ฉันเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ เกิดมาเพื่อปกป้องทุกคน ถ้าขนาดฉันยังกลัว แล้วครูกับนักเรียนในโรงเรียนจะพึ่งพาใครล่ะ?”