แม้ภายนอกจะทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ตอนนี้ในใจของฉูหยวนเองก็ลนลานไม่แพ้กัน
ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่แสร้งทำเป็นคนเจนจัด แถมยังยึดตำแหน่งอยู่ด้านบนมาตลอด แต่ฉูหยวนรู้ดีอยู่แก่ใจว่า——
ที่พูดว่าจะยั่วยวนคนอื่นน่ะ ล้วนเป็นแค่ลมปากทั้งนั้น พอถึงเวลาลงมือจริง เธอกลับทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง!
แม้แต่จูบ ไป๋ซือโม่ยังกล้าเปิดเผยกว่าเธอเสียอีก! กลับเป็นเธอเองที่เอาแต่สำรวม!
น่าอายเกินไปแล้ว ช่างทำให้เผ่าซัคคิวบัสต้องขายหน้าจนหมดสิ้น!
เธออยากยกมือทั้งสองข้างปิดหน้าแล้วหาช่องแยกบนพื้นมุดหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น แต่ตอนนี้ก็เหมือนขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้ ทำได้เพียงฝืนใจเล่นบทต่อไป
“ยะ...อย่าเกร็งนักสิ ผ่อนคลายหน่อย...”
เธอแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง พลางลูบแก้มไป๋ซือโม่เบา ๆ แล้วฝืนยกมุมปาก “น้องสาวตัวเกร็งขนาดนี้ กินไม่อร่อยหรอกนะ...”
“หืม? ฉันไม่ได้เกร็งเลยนะคะ พร้อมใกล้ชิดกับคุณซัคคิวบัสได้ทุกเมื่อเลย”
ไป๋ซือโม่กางแขนทั้งสองข้างอย่างออดอ้อน ดูกระตือรือร้นจนแทบรอไม่ไหวที่จะกอดเธอ
ในใจฉูหยวนลังเลสับสนอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรต่อไปมากกว่านั้นเสียที
จนกระทั่งไป๋ซือโม่ในอ้อมแขนดูเหมือนจะควบคุมสัญชาตญาณของตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป
“อา...โธ่เอ๊ย คุณซัคคิวบัสจะเอาแต่จูบฉันอย่างเดียวจริง ๆ เหรอคะ? ทั้งที่คุณก็รู้ว่าฉันต้องการมากกว่านั้น...”