“คุณซัคคิวบัส ฉัน... กำลังฝันอยู่หรือเปล่า”
ไป๋ซือโม่จ้องคนตรงหน้าอย่างเหม่อลอย อ้าปากค้างเล็กน้อย พึมพำราวกับละเมอว่า “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่... แล้วทำไมถึงมาช่วยฉัน...”
ดูเหมือนเธอจะลืมไปหมดแล้วว่าตัวเองยังตกอยู่ในอันตราย ลืมหนวดสีดำที่ยังพันรัดร่างกาย และลืมโคลนมหาศาลนอกเขตแดนที่ยังจับจ้องอย่างมุ่งร้าย
ในสายตาของเธอ ตอนนี้เหลือเพียงหญิงสาวแสนสวยตรงหน้าเท่านั้น
“เรื่องแบบนั้นไม่สำคัญหรอกมั้ง”
ฉูหยวนโบกมือ เถาจิงจี๋ท่อนสั้น ๆ ที่พันอยู่รอบมือก็แปรเปลี่ยนเป็นคมดาบจิงจี๋
เธอตั้งใจตัดหนวดเหนียวลื่นที่ยังพันรัดแขนขาของไป๋ซือโม่ออกทีละน้อย
“ใช่ ไม่สำคัญหรอก ขอแค่คุณกลับมาก็พอแล้ว”
ไป๋ซือโม่ยิ้มอย่างเลื่อนลอย
ทันทีที่หนวดเส้นหลักเส้นสุดท้ายถูกคมดาบตัดขาดดัง “ฉึบ”
ร่างของไป๋ซือโม่ก็ไร้สิ่งค้ำจุนทั้งหมด พลันอ่อนยวบและโผเข้าหาด้านหน้า
ฉูหยวนกางแขนรออยู่ก่อนแล้ว จึงรับเธอไว้ในอ้อมกอดได้อย่างมั่นคง
ร่างของเด็กสาวเบาหวิว สั่นเล็กน้อย แก้มแนบอยู่กับซอกคออุ่นของฉูหยวน
“คุณดีกับฉันจัง...”
เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของฉูหยวน เสียงอู้อี้เจือรอยยิ้มแห่งความไว้วางใจอย่างหมดหัวใจ
ทว่าอ้อมกอดแสนอบอุ่นนั้นดำเนินไปได้ไม่ถึงสองวินาที
ตูม——!
เหนือศีรษะขึ้นไป จู่ ๆ ก็มีเสียงแตกร้าวที่ชวนให้ใจสั่นดังขึ้น!
รูม่านตาของฉูหยวนหดเล็กลง เธอเงยหน้าขึ้นทันที
เห็นโดมของเขตแดนวงแหวนที่สานขึ้นจากจิงจี๋เริ่มถล่มลงมา จิงจี๋ท่อนใหญ่แตกหักเป็นชิ้น ๆ ราวกับถูกแรงมหาศาลที่มองไม่เห็นบดขยี้
จากนั้นพื้นดินใต้เท้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
ตึกสูงสองข้างทางที่เมื่อครู่ยังนิ่งสนิทราวกับฉากหลัง พลันปริแตกเป็นรอยแยกมืดมิดนับไม่ถ้วน