“เหยียนหยางเทียน!”
คนตรงหน้าแท้จริงแล้วคือศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักยุทธ์ปากั้ว เหยียนหยางเทียนผู้ทรยศที่สมคบคิดกับโจรภูเขาคนนั้น!
แต่สภาพของเขาในตอนนี้ผิดปกติอย่างยิ่ง ไม่เพียงทั้งร่างจะส่งกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ ยังมีไอหยินเข้มข้นวนเวียนอยู่รอบกาย
ดูคล้ายสิ่งที่เกิดจากการรวมร่างของวิญญาณร้ายกับซากศพแห้งกรัง
“เจ้าไม่ควรมาที่นี่ แต่ในเมื่อมาแล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ก็จำต้องฆ่าเจ้า แล้วนำหัวของเจ้าไปมอบให้นายท่าน”
“นายท่านที่เจ้าพูดถึงเป็นใคร?”
ฉินหมิงใจดิ่งวูบ เป็นอย่างที่เขาคาดไว้จริง ๆ ตำบลชิงซานยังมีภูตผีอยู่ และยังเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าผีสาวชุดแดงกับราชันซากศพเสียอีก
“คนตายไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้”
เหยียนหยางเทียนส่ายหน้าเบา ๆ วินาทีถัดมาเขาก็พุ่งเข้าใส่ฉินหมิง ระยะห่างยี่สิบจั้งถูกย่นลงในชั่วพริบตา
“ตาย!”
เหยียนหยางเทียนงอนิ้วเป็นกรงเล็บ ตะปบใส่ใบหน้าฉินหมิงตรง ๆ เล็บยาวสีน้ำตาลดำส่งไอศพเข้มข้นยิ่งกว่าราชันซากศพเสียอีก ยังไม่ทันเข้าใกล้ ฉินหมิงก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นเสียดกระดูก หากถูกตะปบเข้า ต่อให้วิชากายาเหล็กบรรลุขั้นสมบูรณ์ เกรงว่าก็ยังต้านการโจมตีนี้ไม่อยู่
“เร็วชะมัด!”
ฉินหมิงใจหายวาบ ก่อนจะกวัดแกว่งมีดฆ่าหมูเข้าปะทะ
“เคร้ง!”
เล็บศพของเหยียนหยางเทียนกระทบกับมีดฆ่าหมู เกิดประกายไฟพุ่งเป็นสาย ฉินหมิงถูกแรงสะเทือนซัดกระเด็นไปหลายจั้ง หน้าอกอึดอัดขึ้นมาวูบหนึ่ง เลือดลมในกายปั่นป่วนกึกก้อง โคจรอยู่ไม่หยุด กว่าจะข่มอาการผิดปกติลงได้
“เหยียนหยางเทียนกลายเป็นภูตผีแล้วแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียว!”
ฉินหมิงตื่นตะลึง
ด้วยพละกำลังของเขา บวกกับพลังเสริมจากมีดฆ่าหมู ต่อให้เผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนขั้นหลอมเนื้อระยะแรกก็ยังต้านการโจมตีได้ แต่ตอนนี้กลับถูกซัดกระเด็น!
“ศิษย์น้องเล็ก อย่าดิ้นรนเลย เจ้าไม่ใช่คู่มือของศิษย์พี่ใหญ่หรอก!”
เหยียนหยางเทียนแลบลิ้นยาวเลียริมฝีปาก ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ก็ไม่แน่หรอก!”
แผงสถานะพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินหมิง
“เพิ่มให้เต็ม!”
ฉินหมิงมองไปยังช่องวิชากายาเหล็ก
แต้มคุณสมบัติอิสระหนึ่งพันแต้มถูกใช้จนหมดในพริบตา ผลักดันวิชากายาเหล็กไปสู่ขั้นสมบูรณ์