“ฝีมือกระจอกน้อยนิด!”
มือโลหิตเลิกหลบหลีกถอยหนี ใช้ฝ่ามือปะทะตรงๆ แทน
เขาฟาดฝ่ามือซ้ายขวาออกไปพร้อมกัน ปัดลูกธนูไม้ไผ่สองดอกกระเด็น จากนั้นประกบสองฝ่ามือเข้าหากันอย่างแรง หนีบลูกธนูดอกสุดท้ายไว้แน่น
ปลายศรคมกริบกรีดฝ่ามือของเขาจนเป็นแผล แต่มือโลหิตกลับไม่ใส่ใจ
แค่บาดแผลภายนอกเล็กน้อย ย่อมไม่ส่งผลต่อการสำแดงพลังของเขา
เมื่อลูกธนูทั้งสามถูกปัดตกไป เบื้องหน้าก็ไม่มีสิ่งใดขวางกั้นอีก มือโลหิตทะยานมาถึงด้านหลังฉินหมิง ก่อนฟาดฝ่ามือใหญ่ลงมา
“ไอ้เด็กเวร คราวนี้หนีไม่พ้นแล้ว!”
มุมปากของมือโลหิตยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ทว่าชั่วพริบตาถัดมา สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป
ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาเจ็บแปลบราวกับถูกไฟลวก คล้ายมีคีมเหล็กร้อนกวนเนื้อหนังอยู่
“ลูกธนูมีพิษ!
ไอ้สารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
มือโลหิตคลุ้มคลั่ง พลังเลือดลมทั่วร่างหลั่งไหลไปยังฝ่ามือทั้งสองอย่างรวดเร็ว เขาคิดจะสะกดพิษตะขาบลงไปด้วยกำลัง แล้วสังหารฉินหมิงให้สิ้นซากเสียก่อน
เคร้ง—
แสงดาบเย็นเยียบวูบผ่านเบื้องหน้ามือโลหิต แทงเข้าใส่จุดเส้นเอ็นกลางฝ่ามือขวาได้อย่างแม่นยำ
แล้วงัดขึ้นเบาๆ
ฉึก—
เส้นเอ็นขาดออกเป็นสองท่อน
แม้มือโลหิตจะอยู่ในขั้นหลอมผิวหนังขั้นสมบูรณ์ ท้ายที่สุดก็ยังเป็นเพียงร่างเนื้อหนัง มิอาจต้านคมมีดฆ่าหมูได้
ชั่วพริบตา เส้นเอ็นมือขวาของมือโลหิตก็ถูกตัดขาด
“อ๊าก!”
มือโลหิตร้องโหยหวน ฝ่ามือซ้ายฟาดใส่ไหล่ฉินหมิงอย่างหนักหน่วง พลังมหาศาลระเบิดออกจนไหล่ทั้งข้างของฉินหมิงยุบลงไปครึ่งชุ่น เขาถูกฝ่ามือนั้นซัดกระเด็นไปหลายสิบเมตร กลิ้งอยู่บนพื้นหลายตลบกว่าจะหยุดลง
“พรวด!”
ฉินหมิงกระอักเลือดคำโต ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
“ขั้นหลอมผิวหนังขั้นสมบูรณ์ ไม่ธรรมดาจริงๆ!”
ฉินหมิงรู้สึกว่าร่างกายครึ่งซีกชาจนไร้ความรู้สึก แขนเจ็บจนยกไม่ขึ้น ภายในร่างยังแผ่ความปวดแสบปวดร้อนเป็นระลอก