เมียเถื่อนของข้าที่เซี่ยงไฮ้

ตอนที่ 5 เจ้าของร้านสาวสวยผิวขาวผ่อง

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฉินเย่คิดว่าตัวเองคงดูผิดไป จึงหยุดและมองเข้าไปข้างในอีกครั้งผ่านช่องว่างของประตู

ไม่ผิดแน่ ด้านในคือเวินอวี้จริง ๆ

เธอสวมชุดเดรสสีขาว และกำลังดึงซิปชุดลงมา เฉินเย่มองเห็นได้อย่างชัดเจน

วินาทีถัดมา ร่างหนึ่งก็มายืนขวางหน้าเฉินเย่ ห่างจากดวงตาของเขาเพียงไม่ถึงหนึ่งคืบ

คือหญิงสาวชุดกี่เพ้า

“คุณคะ ขอให้เคารพความเป็นส่วนตัวของผู้อื่นด้วยค่ะ!” หญิงชุดกี่เพ้ายืนอยู่ตรงหน้าเฉินเย่ รอยยิ้มแบบมืออาชีพบนใบหน้า “คุณไป๋กำลังรอทั้งสองท่านอยู่ค่ะ!”

“โอ้! ขอโทษครับ!”

เฉินเย่รีบเปลี่ยนสายตาอย่างรวดเร็ว พร้อมกล่าวขอโทษด้วยความเขินอายเล็กน้อย

แต่ตอนนี้ เขากลับสับสนไปหมด

เขาไม่เข้าใจว่าเวินอวี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เธอมาทำอะไรที่นี่?

เธอมาใช้บริการ หรือมาให้บริการคนอื่น?

ในหัวของเฉินเย่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามมากมาย

ในเวลานี้ หญิงชุดกี่เพ่าได้พาทั้งสองคนมาที่หน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง และเคาะประตูเบา ๆ

“คุณไป๋ คุณหานมาค่ะ!”

“เข้ามาได้!”

ประตูถูกผลักออก เฉินเย่มองไปข้างหน้า

ในห้องทำงานกว้างขวางมีผู้หญิงเพียงคนเดียว สวมชุดยาวสีดำ หันหลังให้ประตู กำลังจ้องมองแผนที่บนผนังอย่างตั้งใจ

คิดว่าน่าจะเป็นคุณไป๋

“ชิวหยา นั่งตามสบายนะ มาหาฉันไม่ต้องเกรงใจ!”

พูดพลาง คุณไป๋ก็หมุนตัวกลับมา

วินาทีที่เห็นหน้าคุณไป๋ชัด ๆ เฉินเย่รู้สึกว่าจิตใจของเขาสั่นสะเทือน

ตอนนี้ในหัวของเขามีเพียงสองคำ:

สวยจนตะลึง!!

ผิวของเธอขาวนวลดังหิมะ เนียนละเอียดราวกับสัมผัสแล้วจะแตก ภายใต้ชุดซิสายดำ ผิวขาวสะอาดนั้น กลับเรืองแสงเย็นเยือกคล้ายเครื่องเคลือบ

ในขณะนี้ คำว่า “ผิวขาวผ่อง” กลายเป็นรูปธรรมอย่างสมบูรณ์

ใบหน้าของเธอประณีตมาก ราวกับถูกแกะสลักอย่างพิถีพิถัน คิ้วตาดั่งภาพวาด จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากแดงสด...

ผมยาวถึงเอวสีดำถูกมัดเป็นมวยต่ำอย่างหลวม ๆ เส้นผมสองสามเส้นปลิวอยู่ข้างลำคอ เพิ่มเสน่ห์ความเป็นสาวใหญ่ผู้มีออร่า

ชั่วขณะหนึ่ง เฉินเย่มองจนตาค้าง

ทั้งที่ในโทรศัพท์ เขาได้ยินหานชิวหยาเรียกเธอว่าพี่ไป๋

แต่เธอดูอายุน้อยกว่าหานชิวหยาอีก

“พี่ไป๋ นี่คือคนที่ฉันพูดถึงในโทรศัพท์ เฉินเย่ไง!” หานชิวหยาแนะนำ

“อื้ม!” ขนตาของไป๋เสวียเหยียนกระพริบ มองสำรวจเฉินเย่ขึ้นลง แล้วพยักหน้า “หน้าตาดี รูปร่างก็รักษาไว้ได้ดีทีเดียว!”

หานชิวหยาเลิกคิ้วขึ้น “พี่ไป๋พอใจก็แล้วกัน!”

ในเวลานี้ โทรศัพท์ของไป๋เสวียเหยียนดังขึ้น

“เดี๋ยวนะ ฉันขอรับโทรศัพท์ก่อน!”

ไป๋เสวียเหยียนรับโทรศัพท์ ปลายสายมีเสียงที่ดูไม่เอาจริงเอาจังดังขึ้น

“แม่ ทำไมบัตรสมาชิกของแฟนผมไม่มีเงินล่ะ? คราวที่แล้วไม่ให้แม่โอนเงินหนึ่งล้านให้เธอไปแล้วเหรอ?”

เฉินเย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเสียงในโทรศัพท์เล็กน้อย จู่ ๆ ก็รู้สึกคุ้นหู แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

วินาทีถัดมา ไป๋เสวียเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างไม่พอใจ “นี่แฟนคนที่เท่าไหร่ของแกแล้ว? แกเปลี่ยนแฟนทุกเดือน แต่ละคนก็ต้องมาทำให้แม่ต้องเสียเงิน แกลองคิดถึงความรู้สึกแม่บ้างไหม?”

“แม่ คราวนี้ฉันจริงจัง ฉันจะแต่งงานกับเธอ!”

“คราวที่แล้วแกก็พูดแบบนี้ คราวนี้ไม่มีทาง เจอกันทีหลัง!”

ไป๋เสวียเหยียนวางสายโทรศัพท์ทันที

“เสี่ยวตงของเธอมีแฟนใหม่อีกแล้วเหรอ?” หานชิวหยายิ้มแล้วพูดแซว “ฉันว่าโชคชะตาเรื่องรักของเธอ ถูกเสี่ยวตงใช้หมดแล้วนะ เขาเป็นเจ้าบ่าวทุกคืน แต่เธอยังคงเป็นโสดอยู่เลย...”

“ชิวหยา!”

ไป๋เสวียเหยียนส่งสัญญาณให้เธออย่าพูดอะไรไม่เข้าที่เข้าทาง ระวังเรื่องภาพลักษณ์

เพราะยังมีเฉินเย่อยู่ด้วย

แต่ตอนนี้ เฉินเย่ดูเหมือนจะไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเธอทั้งสองคน

เขารู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่งในใจ

คุณไป๋ผู้สง่างามที่อยู่ตรงหน้า ดูอายุไม่ได้มากขนาดนั้นเลย!

อีกทั้งรูปร่างของเธอก็ดีมาก เหมือนสาววัยรุ่น ไม่เห็นร่องรอยของการเคยคลอดลูกเลย!

แต่ทำไมลูกชายของเธอถึงโตขนาดนั้นแล้ว?

“เฉินเย่!”

ในเวลานี้ เสียงเรียกของไป๋เสวียเหยียนขัดจังหวะความคิดของเฉินเย่

“ครับ!”

เฉินเย่รีบตอบรับ เกือบยกมือขึ้นทำความเคารพ

นี่เป็นปฏิกิริยาเงื่อนไขที่เกิดขึ้นขณะอยู่ในคุก

“ผ่อนคลายหน่อยสิ!” ไป๋เสวียเหยียนหัวเราะกับท่าทางของเฉินเย่ แล้วยื่นมือออกมา “ขอแนะนำตัวเอง ฉันชื่อไป๋เสวียเหยียน เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มบริษัทความงามฮู่ช่าง!”

ด้วยสถานะของเธอ ปกติไม่จำเป็นต้องต้อนรับเฉินเย่ด้วยตัวเองขนาดนี้ แต่ที่ทำเช่นนี้ ก็เพื่อให้เกียรติหานชิวหยา

เฉินเย่รีบใช้เสื้อผ้าเช็ดมือ แล้วเดินเข้าไปจับมือกับไป๋เสวียเหยียน “คุณไป๋ สวัสดีครับ!”

“นี่ทำอะไรน่ะ?” ไป๋เสวียเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอเพิ่งเคยเห็นคนที่ก่อนจับมือ ใช้เสื้อผ้าเช็ดมือก่อนเป็นครั้งแรก

เฉินเย่พูดเขิน ๆ หน้าแดง “มือของคุณไป๋ขาวขนาดนั้น ผมกลัวว่ามือตัวเองจะไม่สะอาดพอ!”

“ฮ่า ๆ ๆ!”

ไป๋เสวียเหยียนถูกท่าทางของเฉินเย่ทำให้หัวเราะอีกครั้ง

อันที่จริง เฉินเย่ไม่ได้จงใจประจบ เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ จากใจ

เขาเกิดในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขา เรียนจนถึงมัธยมต้นก็ยังอยู่ที่อำเภอ แต่พอขึ้นมัธยมปลายก็ได้เข้าเมือง แต่เรียนได้ปีกว่า ๆ ก็ติดคุกเพราะไปชกต่อสู้ ดังนั้นกว่า 20 ปีที่ผ่านมา ประสบการณ์ของเฉินเย่จึงจำกัดมาก

ตอนนี้เมื่อเขายืนอยู่ต่อหน้ามหานครระดับนานาชาติอย่างเซี่ยงไฮ้ เขารู้สึกหลงทาง หวาดกลัว และปมด้อยโดยธรรมชาติ

โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับนักธุรกิจหญิงมูลค่าหลายร้อยล้าน ความแตกต่างของสถานะที่ใหญ่หลวง ทำให้เขารู้สึกไม่รู้จะวางตัวอย่างไร

แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้น ก็ยิ่งกระตุ้นความอยากและแรงต่อสู้ที่จะก้าวหน้าให้ได้

“คุณไป๋ครับ บริษัทของเราทำธุรกิจอะไรครับ?” เฉินเย่ถามขึ้นเอง

“พี่ชิวหยาเธอไม่บอกแกเหรอ?” ไป๋เสวียเหยียนพูด “กลุ่มบริษัทความงามฮู่ช่างของเรา ให้บริการดูแลสุขภาพและความงามสำหรับผู้หญิง เน้นการยืดอายุความสดใสของผู้หญิง ด้วยการบำบัด ยา นวดสปา เพื่อให้ผู้หญิงเปล่งประกายจากภายในสู่ภายนอก”

“เป็นคลินิกเสริมความงามเหรอครับ?” เฉินเย่อธิบายด้วยคำศัพท์ที่จำกัด

“จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ แต่เราเน้นลูกค้าผู้หญิงระดับสูง พูดง่าย ๆ คือ ลูกค้าที่มาใช้บริการที่นี่ ล้วนเป็นคุณนายรวย...”

ไป๋เสวียเหยียนอธิบายอย่างละเอียดและเข้าใจง่าย ไม่ถือตัวแม้แต่น้อย

“ฉันได้ยินชิวหาพูดในโทรศัพท์ว่า แกเชี่ยวชาญเส้นลมปราณของร่างกาย และนวดเป็นด้วย ใช่ไหม?” สายตาของไป๋เสวียเหยียนจับจ้องที่เฉินเย่

“ใช่ครับ!” เฉินเย่ตอบ

“งั้นก็ดีเลย แกเริ่มจากเป็นนักนวด ให้บริการนวดกับลูกค้าเหล่านั้น” ไป๋เสวียเหยียนพูด

“นวดเหรอครับ?”

เฉินเย่ขมวดคิ้ว

เขานึกถึงตอนมัธยมปลาย ในซอยหลังเมือง มีสาวนวดตามร้านนวดเท้า...

แน่นอนว่าเขาคิดไปเอง ไป๋เสวียเหยียนที่นี่คือคลินิกดูแลสุขภาพผู้หญิงที่ถูกกฎหมาย

นักนวดก็เป็นบุคลากรทางการบำบัดที่ได้มาตรฐาน

“การนวดของเราเป็นแบบได้มาตรฐาน และนักนวดชายค่อนข้างหายาก เงินเดือนและคอมมิชชันจะสูงมาก ปีหนึ่งได้หลายแสนไม่ใช่ปัญหา” ไป๋เสวียเหยียนพูด “เรื่องพวกนี้ เดี๋ยวฉันจะให้ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการมาอธิบายรายละเอียดกับแกทีหลัง”

ปีหนึ่งหลายแสน?

เฉินเย่ประหลาดใจ ไม่คิดว่าเงินเดือนจะสูงขนาดนี้

ต้องรู้ว่าเขาวิ่งส่งของทั้งเดือนแทบตาย ยังได้แค่ไม่กี่พัน

“ยังไม่ขอบคุณคุณไป๋อีก?” หานชิวหยาพยักหน้าให้เป็นเชิงเสริม

เฉินเย่รีบพยักหน้า “ขอบคุณคุณไป๋ครับ!”

“ไม่ต้องเกรงใจ เธอเป็นคนที่ชิวหาพามา ฉันวางใจได้!” ไป๋เสวียเหยียนยิ้ม นั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน แล้วยกมือขึ้นนวดคอตัวเอง “เอ๊ะ ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร รู้สึกปวดต้นคอและบ่าเรื่อยเลย!”

หานชิวหยาเข้าใจเจตนาของเธอในทันที รีบส่งสายตาให้เฉินเย่ “เฉินเย่ รีบนวดให้พี่ไป๋ของแกสิ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป