เฉินเย่ฝันไปไม่ถึงว่า เขาเพิ่งมาทำงานเป็นพนักงานส่งพัสดุที่เซี่ยงไฮ้ได้เดือนเดียว กลับมีความสัมพันธ์กับลูกค้าสาวสวยคนหนึ่งในเขตที่เขารับผิดชอบ
เรื่องนี้ต้องเล่าตั้งแต่ตอนเช้า
สิบโมงเช้า เฉินเย่ไปส่งพัสดุที่หมู่บ้านหรูชางเอลิเซ่ เพิ่งถึงหน้าห้อง 301 ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันอย่างดุเดือดมาจากข้างใน
"หานชิวหยา ภายนอกมีผู้ชายอื่นหรือเปล่า?"
"ไม่มี!"
ไม่มี? งั้นทำไมไม่ให้ฉันแตะตัว?
"เอางั้นๆ ฉันให้แกแตะ แกทำได้เหรอ?"
"แกทะเลาะกับฉัน ยาฤทธิ์มันหมดไปแล้วไง!"
"ตัวเองไร้ความสามารถ ยังจะมาโทษฉันอีกเหรอ ฮะ! ไอ้ขี้แพ้!"
แกนี่มัน... ...
... ...
เฉินเย่ยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินแล้วรู้สึกอึดอัดใจสุดๆ
แต่เขารีบส่งพัสดุ ก็เลยต้องกัดฟันกดกริ่งประตู
กริ่ง!
"สวัสดีค่ะ รับพัสดุด้วยค่ะ!"
ปัง!
ประตูแทบจะถูกถีบเปิดออก
ชายวัยกลางคนใส่เสื้อกล้ามปรากฏตัวที่หน้าประตู พูดอย่างไม่พอใจ: "มาถูกเวลาดีจริงๆ ส่งอะไร?"
เฉินเย่ก้มลงดูใบส่งพัสดุ แล้วพูดอย่างเขินๆ: "เป็นถุงยางอนามัยค่ะ!"
ข้างบนยังมีวงเล็บข้อความ: เอฟเฟกต์บำรุงกำลังระดับ S
แต่เฉินเย่ไม่ได้อ่านออกมา
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากในบ้าน: "ถุงยางคืนไปเถอะ เขาใช้ไม่ได้หรอก"
เสียงผู้หญิงฟังดูไพเราะมาก มีเสน่ห์แบบสาวแก่จัดที่เย้ายวนใจ
เฉินเย่แอบมองผ่านช่องประตูเข้าไป ผู้หญิงคนนั้นกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น
เธอสวมชุดนอนผ้าชีฟองสีดำ สายคล้องไหล่หลุดลงมาข้างหนึ่ง เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียนและร่องอกลึกสุดลูกหูลูกตา
เอวเธอคอดบาง สัดส่วนเอวกับสะโพกน่าทึ่งมาก สองขายาวตรงได้สัดส่วนทับกันอยู่ใต้ชายชุด ผมลอนยาวสยายปกปิดจมูกรูปทรงงดงาม ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ แค่มองแวบเดียวก็ทำให้ใจเต้นระทึก
และในขณะนี้ ชายคนนั้นถูกคำพูดของผู้หญิงทำให้โกรธจัด มีไฟในอกหาทางระบายไม่ถูก ยิ่งมองเฉินเย่ที่อยู่ตรงหน้าก็ยิ่งหงุดหงิด หาเรื่องถามว่า:
"พวกแกส่งของไม่แคร์ความเป็นส่วนตัวของลูกค้ากันบ้างเหรอ? คำว่าถุงยางอนามัยสามตัวเขียนโจ่งแจ้งอยู่บนใบส่งพัสดุแบบนี้? พวกแกมีจรรยาบรรณในวิชาชีพกันบ้างไหม?"
"ร้านค้าเป็นคนเขียนมา ไม่เกี่ยวกับบริษัทส่งของเราครับ!" เฉินเย่พูดอย่างใจเย็น
ชายคนนั้นถูกเถียงกลับ ยิ่งโมโหจนเสียหน้าพูดว่า: "เป็นความผิดของแกชัดๆ ทำไมแกยังมีหน้ามาแก้ตัว?"
"ผมไม่ได้แก้ตัว... ..."
"แกยังกล้าเถียงอีกเหรอ?" ชายคนนั้นด่าอย่างก้าวร้าว: "แกก็แค่ไอ้โคเรียร์ส่งของ เป็นคนชั้นต่ำสุดของสังคม รายได้วันหนึ่งของฉันซื้อชีวิตแกได้ แกมันก็แค่นั้น ยังจะมาสมน้ำหน้ามาเถียงกับฉันอีกเหรอ?"
"คุณครับ ขอให้พูดกันด้วยเหตุผล... ..."
เฉินเย่จ้องมองชายคนนั้นตรงๆ อย่างไม่ยอมลดราวาศอก
"แกพูดว่าใครไม่มีเหตุผล? พูดว่าใคร?"
ชายคนนั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน ถึงกับยกมือขึ้น จะฟาดหน้าเฉินเย่
"เฮ้ย! แกจะทำอะไร?"
ผู้หญิงเห็นอย่างนั้น รีบวิ่งออกมาขวางชายคนนั้นไว้
"ไอ้เวร! ไอ้โคเรียร์! ให้หน้าแล้วยังไม่รู้จักดี ยังจะให้ฉันพูดด้วยเหตุผลอีกเหรอ? แกมันสมควรเหรอ?" ชายคนนั้นยังคงด่าอย่างต่อเนื่อง: "ไอ้เด็กเวร... ..."
"หุบปากไปเลย!" ผู้หญิงผลักชายคนนั้นออกไปข้างหนึ่ง แล้วเดินมาหาเฉินเย่ พูดขอโทษอย่างเสียใจ: "ขอโทษนะหนุ่มหล่อ ฉันขอโทษแทนสามีฉันด้วย เป็นความผิดของเรา กล่องนี้ถือเป็นของขวัญขอโทษ ให้แกไปเถอะ!"
เฉินเย่เดิมทีกำหมัดแน่น กล้ามเนื้อทั่วตัวเกร็งเป็นมัดๆ แต่สัมผัสได้ถึงความจริงใจของผู้หญิง เขาก็ค่อยๆ ระงับความโกรธในใจลงได้
แล้วก็เหลือบมองพัสดุในมือ "ให้ฉันเหรอ?"
"ใช่!" ผู้หญิงพยักหน้า: "ยังไงเราก็ใช้ไม่ได้ แกเอาไปใช้กับแฟนแกสิ!"
เฉินเย่ขมวดคิ้ว พูดว่า "กรุณาเซ็นชื่อในใบส่งพัสดุด้วยครับ"
"ได้!" ผู้หญิงเซ็นชื่อแล้ว
เฉินเย่เก็บใบส่งพัสดุไว้ แต่กลับโยนถุงยางอนามัยคืนให้ผู้หญิง
"ผมก็ใช้ไม่ได้ ผมไม่มีแฟน"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินลงบันไดไป
ผู้หญิงอึ้งไปครู่หนึ่ง มองตามแผ่นหลังของเฉินเย่ จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า พนักงานส่งของคนนี้ ค่อนข้างพิเศษดี
ใช่แล้ว เฉินเย่พิเศษจริงๆ
เขาเป็นคนที่พ้นโทษจากคุกมา เดือนก่อนเพิ่งมาหาแฟนสาวที่เซี่ยงไฮ้
เฉินเย่กับแฟนสาวเวินอวี้ เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เป็นรักแรกที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
ตอนอยู่มัธยมปลายปีสอง แฟนสาวเวินอวี้ถูกพวกอันธพาลนอกโรงเรียนรังแก เฉินเย่โกรธมาก เลยเดี่ยวเดี่ยวสู้กับพวกมันห้าคน ตีพวกมันจนแตกพ่ายหนีไป
หนึ่งในพวกอันธพาลคนนั้น ระหว่างวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก โดนรถที่ผ่านมาชนตาย ตอนนั้นเรื่องใหญ่โตมาก
เฉินเย่จึงต้องติดคุกเพราะเรื่องนี้
ตอนนี้เขาพ้นโทษออกมา เวินอวี้เรียนจบมหาวิทยาลัยและมาที่เซี่ยงไฮ้แล้ว ก็เลยนัดกันเจอที่เซี่ยงไฮ้
ใครจะไปรู้ พอเฉินเย่มาถึงเซี่ยงไฮ้ เวินอวี้กลับบ่ายเบี่ยงสารพัด ไม่ยอมเจอหน้า
หลังจากนั้นยังบล็อกโทรศัพท์ของเฉินเย่อีก
เฉินเย่หมดหวัง ซึมเศร้าอยู่พักหนึ่ง
แต่ในช่วงหลายปีในคุก เขาเรียนรู้หลายอย่าง และได้ฝึกฝนจิตใจให้เข้มแข็งขึ้นด้วย
ดังนั้น หลังจากหมดสภาพไปช่วงสั้นๆ เขาก็เตรียมเริ่มต้นชีวิตใหม่
แต่คนที่มีประวัติอาชญากรรม ตอนแรกก็หางานดีๆ ไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งประกอบกับเขาไม่มีวุฒิการศึกษาสูง ก็ต้องค่อยๆ ไป เริ่มจากงานที่เกณฑ์ต่ำอย่างพนักงานส่งพัสดุ
กว่าครึ่งวันเช้า เฉินเย่ส่งพัสดุเสร็จ ก็ถึงเวลาเที่ยง
เขากลับมาที่สาขา เพิ่งล้างมือเตรียมจะกินข้าว ก็ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมงานตะโกนมาจากหน้าประตู: "เฉินเย่ ผู้จัดการหา!"
"โอ้!"
เฉินเย่รีบวางกล่องข้าวในมือลง แล้วเดินไปที่ห้องทำงานผู้จัดการ
"เฉินเย่ แกเป็นอะไรไปเนี่ย?" ผู้จัดการเอ่ยปากดุด่า
"ผมทำอะไร?"
ผู้จัดการเอานิ้วจิ้มๆ ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ พูดอย่างโมโห: "แกดูเองสิ!"
เฉินเย่โน้มตัวเข้าไปดู เห็นในระบบธุรกิจของคอมพิวเตอร์ ในช่องร้องเรียน มีตัวหนังสือสีแดงสะดุดตาปรากฏขึ้น
"เมื่อเช้านี้ มีคอมเพลนต์ระดับ 5A ลูกค้าร้องเรียนว่าแกด่าทอเขา ร้องเรียนไปถึงสำนักงานใหญ่แล้ว เพราะคอมเพลนต์ของแกนี่แหละ ทำให้ฉันกับผู้จัดการใหญ่โดนหักโบนัสประจำเดือนทั้งคู่!"
"หา?"
เฉินเย่ตกใจมาก เขานึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อเช้าที่ชางเอลิเซ่ ก็รู้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือไอ้หมอนี่ที่หย่อนสมรรถภาพ
"ผู้จัดการ ผมถูกใส่ร้าย ผมไม่ได้ด่าทอเขา เขาต่างหากที่ใส่ร้ายผม!"
"แกอย่ามาแก้ตัว ทำไมคนอื่นเขาไม่โดนร้องเรียนล่ะ?" ผู้จัดการดุกลับ
เฉินเย่ยิ้มขมขื่นส่ายหัว เขารู้ดี ว่าพื้นฐานของตัวเองที่เป็นคนพ้นโทษ ผู้จัดการยังไงก็ต้องมองด้วยแว่นตาสี
"ขอโทษครับผู้จัดการ คราวหน้าผมจะระวังให้มากขึ้น!"
"คราวหน้า? แกยังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ?" ผู้จัดการส่ายหน้า ถอนหายใจ: "ช่วงทดลองงานโดนร้องเรียนขั้นรุนแรง ไม่มีทางได้เป็นพนักงานประจำแล้ว เก็บของได้ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแล้ว"
เฉินเย่รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าใส่กลางใจทันที
เขานึกไม่ถึงว่า คอมเพลนต์ครั้งเดียว จะร้ายแรงถึงขนาดนี้
นึกถึงไอ้หมอนั่นที่หย่อนสมรรถภาพ ด่าเขาไม่พอ ยังแอบมาร้องเรียนให้เขาตกงานอีก
สุดท้ายก็รังแกคนจนถึงที่สุดจริงๆ
เฉินเย่ยิ่งคิดยิ่งโกรธ ก็เลยเดินเรื่องหอบไปที่ห้อง 301 หมู่บ้านชางเอลิเซ่
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน แดดร้อนเปรี้ยง
เฉินเย่กดกริ่งแล้ว เตรียมจะระบายความโกรธที่มีอยู่เต็มอกใส่ไอ้หมอนั่น แต่คนที่มาเปิดประตูกลับเป็นสาวสวยเมื่อเช้า หานชิวหยา
"โอ้! ทำไมเป็นแกอีก"
ดวงตาของหานชิวหยาราวกับมีประกายน้ำใส มองเฉินเย่อย่างเลื่อนลอย ในมือยังถือขวดไวน์แดงอยู่
เที่ยงวันแล้วยังดื่มอีกเหรอ?
เฉินเย่สบตากับหานชิวหยา หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว รีบก้มหน้าลงถาม: "สามีคุณล่ะ?"
หานชิวหยายิ้มบางๆ: "ใครจะรู้ไปตายที่ไหน แกหาเขาทำไม?"
"เปล่า!"
เฉินเย่เห็นว่าสามีของหานชิวหยาไม่อยู่ และเธอก็ดูเหมือนจะเมามากแล้ว ก็ไม่อยากพูดอะไรมาก หมุนตัวจะไป
"เฮ้ย!" หานชิวหยาเรียกไว้
"มีอะไร?" เฉินเย่ถาม
"แกเข้ามาก่อนสิ!"
หานชิวหยาดึงแขนเฉินเย่ ดวงตาสวยงามมีแววเมามายที่มัวหมอง