[สองพี่น้องนี่แอบวางแผนปั้นภาพลักษณ์กันต่อหน้าเราแบบนี้เลยเหรอ? ไม่เห็นเราเป็นคนนอกกันเลยนะ? ]
[เซี่ยฉางอวี่ยังคิดจะปั้นภาพลักษณ์พี่ชายอบอุ่นเอาใจใส่น้องอีกเหรอ? ก็แค่เลียริมฝีปากยังเกือบตายเพราะน้ำลายตัวเองเนี่ยนะ จะปั้นภาพอบอุ่น? ปั้นไหวไหมเนี่ย? ]
[เล่าเรื่องตลกให้ฟัง หมาอวี่จะมาแนวอบอุ่นน่ะ]
[แต่ก็ต้องบอกว่า พอน้องสาวแต่งตัวแบบนี้ มองแว้บเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวสวยในอนาคต สองพี่น้องนี่หน้าตาดีจริงๆ นะ! ]
[เสียงของพี่ใหญ่ฟังแล้วรู้เลยว่าดีมาก! ฮี่ๆ! ทะลึ่งๆ!! ]
ลู่หวยอวี่นั่งอยู่ตรงข้ามเซี่ยฉางอวี่ ตากล้องไม่ได้เก็บภาพเขาเข้าไปด้วย คนดูจึงได้ยินแต่เสียง ไม่เห็นตัวเขา
แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางคนดูที่จะแยกแยะจากเสียง
ลู่หวยอวี่ไม่ได้ขัดจังหวะการหยอกล้อของน้องๆ เพียงเก็บแท็บเล็ตแล้วมองไปที่ทีมงาน
“ผมดูเวลาเริ่มถ่ายพวกคุณค่อนข้างเช้า คงยังไม่ได้กินข้าวเช้ากัน เชิญนั่งด้วยกันเถอะครับ! ”
ทีมงานทั้งสามคนขอบคุณอย่างสุภาพก่อน แล้วยิ้มพร้อมโบกมือ ปฏิเสธว่ากำลังทำงานอยู่ ไม่สะดวก
ลู่หวยอวี่พยักหน้า แสดงความเข้าใจ แล้วสั่งให้แม่บ้านห่อของกินเล่นต่างๆ ด้วยกระดาษไขส่งให้ทีมงานทั้งสาม
แบบนี้ก็ไม่เสียเวลางานของพวกเขา
“ฮี่ๆ เริ่มเลย เริ่มเลย! ”
พอเห็นพี่ใหญ่คีบอาหาร เซี่ยฉางอวี่ก็ใจร้อนคีบเสี่ยวหลงเปาเข้าปากทันที รสสดของมันปู crab roe กระจายในปาก มีความสุขจนทำหน้าทะลึ่ง
เซี่ยถังหนิงถลึงตาใส่เซี่ยฉางอวี่ สีหน้าโมโหที่เขาไม่รู้จักพัฒนา “เป็นไอดอลยังไงเนี่ย? คำแรกต้องให้แฟนๆ กินก่อนไม่รู้จักเหรอ?! ”
“เป็นไอดอลไม่เป็นก็หลีกไปให้ฉัน! ”
แล้วคีบเสี่ยวหลงเปาชูให้กล้อง ยิ้มหวานน่าหลงใหล
“เสี่ยวหลงเปาปูทะเลอร่อยสุดยอด คำแรกให้พี่ๆ ปลาน้อยกินก่อนนะคะ! ”
แฟนๆ ของเซี่ยฉางอวี่เรียกว่าปลาน้อย เพราะแฟนคลับผู้หญิงเยอะ เซี่ยถังหนิงเลยติดเรียกพี่ปลาน้อย
เซี่ยฉางอวี่ทำหน้าตกตะลึง ไอ้หมอนี่เล่นตุกติกใส่เขาแบบนี้ ทำให้เขาดูเป็นคนไม่รู้จักเข้าสังคม!
“แฟนคลับของนายหรือไงถึงได้ให้คำแรกกับแฟนๆ ให้ถูกคนไหมเนี่ย? หลีกไป ให้ฉัน! ”
เซี่ยฉางอวี่รีบคีบเสี่ยวหลงเปา เบียดเซี่ยถังหนิงออกไป แล้วทำสีหน้าเลียนแบบเซี่ยถังหนิง
“ที่รัก อย่าหลงเชื่อคำยุยงนะครับ! เมื่อกี้ผมกำลังชิมพิษให้คุณอยู่ครับ โอเค ไม่มียาพิษ และรสชาติดีมากเลยครับ”
“ไม่เหมือนบางคน เรียกพี่ทั้งวัน แต่เอาพี่มาชิมยาพิษแทน”
“มา อ้าปากครับ ที่รัก! ”
เซี่ยฉางอวี่ทำเหมือนป้อนข้าวคนรัก หน้าเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง!
เซี่ยถังหนิง: ให้ตายสิ!!!
ฟ้ายังมีฟ้า!
สองพี่น้องเทพกันมาก ทำให้แฟนคลับในไลฟ์สตรีมดูกันอึ้งไปหมด
[อ๊าาาา ทำไมน้องสาวถึงได้เก่งแบบนี้ แถมเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะอีกนะ! เธอแค่ยั่ว แต่ไม่รับผิดชอบอะไรนะ! ]
[หมาเซี่ย คำพูดอ่อนโยนแบบนี้ เมื่อก่อนทำไมนายไม่เคยพูดกับพวกเราเลย? ]
[คุณพระ! ฉันนี่ไปไกลแล้วเนี่ย ถึงกับถูกพี่น้องตระกูลมหาเศรษฐีแย่งกันเอาใจ!! ]
[พี่อวี่เป็นอะไรไป! ยังจำท่าทางดื้อรั้นไม่เชื่องของนายแต่ก่อนได้ไหม? ไม่ใช่บอกว่าตายยังไงก็ไม่มีทางทำเรื่องเอาใจแฟนคลับหรอกเหรอ? ]
[ทำไมน้องสาวให้แต่พี่ปลาน้อยกิน ไม่ให้พี่ปลาน้อยกินด้วยล่ะ? look in my eyes ตอบมาสิ]
ลู่หวยอวี่: “...”
เอ่อ... คือ... รู้สึกเหมือนดูคนรู้จักทำเป็นอวดเก่ง!
ลู่หวยอวี่หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์สองคำเบาๆ แล้วกระแอม
สองพี่น้องพันธุ์บีเกิลที่กำลังแย่งดีแย่งเด่นกัน เห็นคำว่า “ภาพลักษณ์” ในมือถือของพี่ใหญ่ บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นพี่รักน้องเคารพในทันที
“มา น้องสาวที่รักของพี่ ขนมกุยช่ายทอดที่น้องชอบ กินเร็วเข้า”
เซี่ยฉางอวี่คีบขนมกุยช่ายทอดใส่ชามเซี่ยถังหนิง
“ขอบคุณพี่สอง พี่สองก็กินด้วยนะ เกี๊ยวกุ้งวันนี้อร่อยมากเลย! ”
เซี่ยถังหนิงคีบเกี๊ยวกุ้งให้เซี่ยฉางอวี่ เน้นการตอบแทนกันไปมา
พี่น้องถูกกระตุ้นให้มีอารมณ์แข่งขันขึ้นมาทันที ต่างฝ่ายต่างคีบอาหารให้กัน จนชามของแต่ละคนพูนเป็นภูเขา
จนกระทั่งชามของอีกฝ่ายใส่ไม่ไหวอีกแล้ว ตะเกียบสองคู่ที่คีบของติ่มซำค้างกลางอากาศสองวินาที แล้วเปลี่ยนทิศทางพร้อมกัน ไปลงชามของลู่หวยอวี่อย่างแม่นยำ
ลู่หวยอวี่มองข้าวเหนียวห่อหมูและแพนเค้กทอดในชามที่เขาไม่ค่อยชอบกิน: “...”
พวกนี้บ้าไปแล้วเหรอ!
ลู่หวยอวี่วางตะเกียบ มองพวกเขาด้วยสายตาแบบมองลูกเนรคุณ “ใจเย็นๆ กินข้าวเช้าดีๆ! ”
สองลูกเนรคุณพูดเป็นเสียงเดียวกัน: “โอเค”
ลู่หวยอวี่เห็นเจ้าฮัสกี้กับแมวขาวดำฝั่งตรงข้ามสงบลงแล้ว ถึงได้กินข้าวเช้าต่ออย่างเอร็ดอร่อย
[ฮ่าๆๆๆ รู้สึกว่าเสียงของพี่ใหญ่ฟังแล้วช่างลำเค็ญ! ]
[ขำตาย ภาพลักษณ์นี่พวกแกสองคนปั้นได้เข้าใจจริงๆ]
[ภาพจำแมวหมาตีกันนี่เหมือนกับลูกเนรคุณสองตัวที่บ้านฉันเลย! ]
[ว่าแต่ พี่ใหญ่ออกกล้องด้วยได้ไหมคะ? มือของพี่ใหญ่ที่เพิ่งโผล่มานั้นเซ็กซี่มากจริงๆ ~ ฟี้วฟี้ว]
[ก็แค่การแสดงของตระกูลมหาเศรษฐี ยังมีคนชมกันอีก]
คนที่ดูไลฟ์สตรีมของพวกเขาส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับของเซี่ยฉางอวี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ศิลปินในดวงใจออกรายการวาไรตี้ แถมยังพาน้องสาวมาด้วย ในฐานะแฟนคลับก็ต้องมาชมเชียร์เป็นธรรมดา
แน่นอนว่าเซี่ยฉางอวี่ในฐานะบุคคลสาธารณะ ก็ไม่ขาดแคลนแฟนคลับด้านมืด
ยังมีอีกส่วนหนึ่งมาชมความหรูหราของตระกูลมหาเศรษฐี และบางส่วนก็มาจากไลฟ์สตรีมของแขกรับเชิญคนอื่นเพื่อมาสอดแนม
ตั้งแต่เซี่ยฉางอวี่เดบิวต์ เขาไม่เคยปิดบังสถานะของตัวเอง คนภายนอกก็พอจะเดาได้ว่าภูมิหลังเขาไม่ธรรมดา
เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าเขาเป็นสมาชิกของตระกูลเซี่ยแห่งเมืองไห่เฉิงที่เป็นครอบครัวหลัก หรือเป็นแค่สาขาย่อย
ดังนั้นแม้จะเป็นแค่คลิปโปรโมท ความนิยมและยอดข้อมูลในไลฟ์สตรีมก็ค่อนข้างดี
หลังจากมื้อเช้าอันอบอุ่นของสามพี่น้องตระกูลเซี่ยสิ้นสุดลง เซี่ยถังหนิงและเซี่ยฉางอวี่เริ่มศึกษาคอมเมนต์ในไลฟ์สตรีม
ลู่หวยอวี่ไม่คิดจะออกกล้อง และไม่คิดรบกวนงานไลฟ์ของน้องๆ
ดังนั้นจึงหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา นั่งดูซีรีส์เงียบๆ บนโซฟา ไม่แม้แต่จะชายตามองแฟ้มรายงานบนโต๊ะ
นี่สินะวันหยุดของมนุษย์เงินเดือนที่ควรเป็น ถ้าอยู่บ้านยังต้องดูรายงานอีก แล้วจะต่างจากทำงานอย่างไร!
เซี่ยถังหนิงตามเซี่ยฉางอวี่ไปโต้ตอบกับแฟนคลับ บางครั้งก็ส่งความน่ารักให้กล้อง ทำท่าชูใจ
ทำให้แฟนๆ ร้องกรี๊ดกันระงม
เซี่ยถังหนิงโต้ตอบกับแฟนคลับเสร็จ เงยหน้าดูเวลา แล้วมองพี่ใหญ่ที่ยังดูซีรีส์อยู่
“หืม? วันนี้พี่ใหญ่ไม่ต้องไปบริษัทเหรอคะ? ”
ปกติพี่ใหญ่จะอยู่บ้านแค่วันหยุดสุดสัปดาห์กับวันหยุดนักขัตฤกษ์ แต่วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์และไม่ใช่วันหยุดราชการ
ลู่หวยอวี่ไม่เงยหน้า ตอบไปพลางดูซีรีส์ไปอย่างใจจดใจจ่อ
“แม่บอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่หนูขึ้นรายการกับอวีคนที่สอง ให้พี่พาหนูไปห้าง เตรียมทุกอย่างที่ต้องเตรียมให้พร้อม”
“เพราะยังไงซะก็นับเป็นครั้งแรกที่หนูทำงาน ควรจะให้ความสำคัญบ้าง”
“แม่ตั้งใจจะกลับมาช่วยหนูเตรียมด้วย แต่ที่ยุโรปมีธุระกะทันหัน เธอไปไหนไม่ได้”
เซี่ยถังหนิงขยับเข้าไปใกล้เขาและดูด้วย “ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็ไม่ได้มีอะไรต้องเตรียม”
“พี่ใหญ่ดูถึงตอนที่เท่าไหร่แล้วคะ? ”
“ตอนที่ 24”
“เร็วจัง? พี่ใหญ่แอบอู้งานหรือเปล่าคะ? ”
ลู่หวยอวี่เอื้อมมือไปดันหัวฟูๆ ของเธอออกเบาๆ คล้ายกับรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ถูกเจ้านายจับได้ว่าอู้งาน
ทางด้านเซี่ยฉางอวี่กำลังถูกแฟนๆ เรียกร้องให้พี่ใหญ่ออกกล้องอย่างหนัก
[ใครเข้าใจบ้าง? พี่ใหญ่เรียก “คุณแม่” ไม่ใช่ “แม่”! ฉันเริ่มสงสัยหน้าตาของพี่ใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว! ขอร้องล่ะ ให้พี่ใหญ่ออกกล้องด้วยเถอะ!! ]
[ลูกชายฉันเริ่มเรียกแม่ไม่เรียกคุณแม่ตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว อวี่จื่ออายุ 21 ปีนี้ พี่ชายของอวี่จื่อก็ยี่สิบกว่าแล้ว ยังเรียกคุณแม่อยู่เหรอ? ]
[รู้สึกว่าบรรยากาศครอบครัวของพวกเขาดีมากเลย! ฉันยอมรับว่าฉันอิจฉา! ฮือๆๆ! ]
[พวกนายคิดว่าเป็นเรื่องจริงเหรอ? เป็นแค่การแสดงทั้งนั้น! ]
[รู้สึกว่าพี่ใหญ่ดูน่ารักนิดๆ หนึ่งเสียงเรียกร้องให้พี่ใหญ่ออกกล้อง! ฮือๆๆๆ]
เซี่ยฉางอวี่เหลือบมองคนสองคนที่นั่งขดอยู่บนโซฟา กระพริบตา ตัดสินใจโกหกหน้าตาย
“ไม่ได้นะ! พี่ใหญ่ของฉันหน้าตาน่าเกลียด ไม่ชอบออกกล้อง! ”
ลู่หวยอวี่: →_→
เซี่ยถังหนิง: →_→
อิจฉาล้วนๆ พี่ชายนั่นมันอิจฉาชัดๆ!