“เจียงเฉิน เจียงเฉิน! ออกมาเร็วเข้า! เรื่องดีใหญ่หลวง!”
ฟ้ายังไม่ทันสาง เจียงเฉินเพิ่งลุกขึ้น เสียงตะโกนก็ดังมาจากข้างนอก
เขาเดินไปเปิดประตูไม้ผุๆ ของกระท่อมด้วยความสงสัย “อารอง?”
“ยินดีด้วยเจ้าหนูเฉิน! ทางการต้าฉานเกณฑ์ทหาร เจ้าถูกเลือกแล้ว!”
เจียงฝูตบบ่าเจียงเฉิน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“…ข้า? เป็นทหาร?”
เจียงเฉินอึ้งไป มุมปากกระตุก
ตัวเองข้ามภพมายังโลกคู่ขนาน พ่อแม่ตายหมด เปิดเรื่องด้วยความหายนะ อุตส่าห์เอาตัวรอดจนโต มาบัดนี้กลับจะถูกจับไปเป็นทหาร?
ยามบ้านเมืองวุ่นวาย เป็นทหาร เก้าตายหนึ่งรอด เรื่องอย่างนี้มันจะ…แสดงความยินดี?
เจียงฝูยิ้มจนหน้าเหี่ยวเป็นร่อง “คราวนี้เกณฑ์ทหารแจกเมียนะ! ทางการสั่งมา ชายฉกรรจ์ที่เข้ากองทัพล้วนรับเมียได้ แถมให้ข้าวสารอีกหนึ่งถัง!”
“แจกเมีย?” เจียงเฉินขมวดคิ้ว กล่าวอย่างดูแคลน “จะดีจริง ราชสำนักจะนึกถึงพวกเราชาวบ้านธรรมดา?”
“เจ้ารู้อะไร” เจียงฝูมองอย่างอิจฉา “นี่มันเรื่องดีของจริงแท้ๆ พวกผู้หญิงนั่นส่วนใหญ่เป็นคนลี้ภัย ครอบครัวขุนนางที่ถูกลงโทษ หรือเชลยศัตรู ยังไงก็ล้วนสถานะต่ำต้อย เจ้าน่ะ ยากจนจนไม่มีสตางค์ติดตัว แม้แต่แม่สื่อยังไม่แล เจ้าจะได้มีเมียสักคน ต้องขอบคุณฟ้าดินที่ยังไม่ทัน!”
“ข้าไม่อยากไป” เจียงเฉินส่ายศีรษะ
“อยากไปหรือไม่อยากก็ต้องไป!” เจียงฝูกลอกตาขาว “เกณฑ์ทหารมันบังคับ ต่อให้เจ้าไม่รับเมียก็ต้องเป็นทหาร รับไว้สักคนดีร้ายก็มีทายาทสืบสกุล”
“แม่งเถอะ ช่างเลวจริง” เจียงเฉินด่ากราด
คนในหมู่บ้านเห็นว่า “แจกเมีย” เป็นเรื่องดี แต่เขามองทะลุปรุโปร่ง
ราชสำนักเพียงผิวเผินว่าสงสารราษฎร ความจริงทำเรื่องล้างผลาญตระกูลผู้อื่น
พวกหญิงพวกนั้นสถานะต่ำ แถมไม่มีไร่นา วางไว้ที่ไหนก็เป็นภาระ
เอามาให้พวกทหาร ทั้งหลอกคนจนไปสนามรบ ยังทำให้ “พวกไพร่ต่ำ” พวกนี้คลอดลูกเพิ่มอีกกลุ่ม
เด็กเกิดมา ก็คือทหารในอนาคต
พอชุดก่อนตายในสนามรบ ก็เกณฑ์ชุดต่อไป
ที่ขำที่สุดคือ คราวนี้เกณฑ์ทหารแบบบังคับ กลับป่าวประกาศใหญ่โตแต่ “แจกเมีย” แม้แต่เบี้ยเลี้ยงทหารยังไม่มียอดตายตัว
ของที่ผู้เข้ากองทัพยืนยันได้แน่ๆ ว่าจะได้ ก็คือข้าวสารหนึ่งถัง
ก็คือพวกมือเปล่าจับหมาขาวนั่นแหละ
“ไอ้ฮ่องเต้ชั่ว”
เจียงเฉินแม้จะมองออกทะลุ แต่ก็จนใจ ได้แต่สาปแช่งไอ้เฒ่าฮ่องเต้
เจียงฝูตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบกวาดตามองโดยรอบ แตกตื่นว่า “เจ้าบ้าไปแล้ว? คำอย่างนี้กล้าพูดเรื่อยเปื่อย?! ยังดีแถวนี้ไม่มีคนนอก ไม่งั้นริบทรัพย์ล้างโคตรก็ยังพอ!”
เจียงเฉินยิ้มๆ ว่า “ก็เพราะไม่มีคน ข้าถึงกล้าพูด”
“ไอ้หนูเอ๋ย อย่าได้มีใจคิดกบฏ โจรกบฏไม่มีจุดจบดีสักคน” เจียงฝูกระซิบเตือน
เจียงเฉิน: “รู้แล้วอารอง ไปเถิด”
“เจ้ายอมแล้วหรือ?” เจียงฝูถอนหายใจโล่งอก
เจียงเฉินยักไหล่ “ยังไงก็บังคับ จะกลัดกลุ้มไปใย? สู้ไปเลือกเมียก่อนยังดีกว่า อย่างน้อยก็ได้มีประสบการณ์สักสองสามตา”
…………
หน้าเรือนอำเภอ ผู้คนหนาตา
ผู้หญิงแถวแล้วแถวเล่า ถูกทหารคุมให้ยืนเป็นแถว
บ้างซูบผอมเหลืองซีด บ้างเสื้อผ้าขาดวิ่น ส่วนใหญ่ก้มหน้าไม่พูดจา สีหน้าเย็นชา เหมือนสัตว์เดรัจฉาน
ข้างๆ เป็นพวกชาวบ้านตื่นเต้นแห่กันมาชะเง้อคอมองไปข้างหน้า
มีคนหัวเราะคิกคัก มีคนผิวปาก มีคนถูมือ-จ้องมองเหมือนเลือกหมู
ทหารคนหนึ่งตะเบ็งเสียงตะโกน:
“ชายฉกรรจ์เข้ากองทัพเข้าแถวรับเมีย มาก่อนได้ก่อน! รีบๆ!”
ฝูงชนปั่นป่วน
พวกหนุ่มฉกรรจ์ข้างหน้าแย่งกันสุดชีวิต
“ข้าเอานี่!”
“นี่ล่ำสัน ทำงานได้!”
“นี่สะโพกใหญ่ ดูท่าคลอดลูกเก่ง”
“ห้ามแย่งข้า!”
“คนสวยนั่นให้เจ้าเอาไปสิ”
“ถุย! ดูก็รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลรวยที่ลี้ภัยมา คลอดลูกก็ไม่ได้ ทำงานก็ไม่ได้ หมาสักตัวยังไม่เอา!”
ยุคโบราณ โดยเฉพาะปีกันดารอาหาร พลังแรงงาน ความสามารถในการให้กำเนิด ถึงสำคัญที่สุด
พวกผู้หญิงร่างหนา ขาล่ำ แขนบึก ผิวดำเกรียม ดูเหมือนคลอดลูกได้ ทำงานได้ ถูกแย่งไปหมดโดยไว
ที่เหลืออยู่ ส่วนใหญ่เป็นพวกสตรีหน้าตาสะสวย ร่างกายผอมบาง ราษฎรสามัญเลี้ยงไม่ไหว และไม่กล้าเลี้ยง
ตอนเจียงเฉินมาถึง เหลือผู้หญิงไม่กี่คนแล้ว
เจียงฝูตบขาตัวเองฉาด กล่าวอย่างเสียดายว่า “อั๊ยยา มาสายแล้ว คนดีๆ ถูกเลือกไปหมด เหลือแต่แจกันประดับ!”
เจียงฝูกวาดตามอง ตรงหน้าล้วนเหลือสตรีหกคน มีเพียงคนเดียวที่ร่างสูง ไหล่กว้าง เอวหนา แม้หน้าตาก็แลดูหยาบกร้าน แต่ดูใช้การได้ ทนทาน
เขาจึงรีบฉุดเจียงเฉิน เร่งรัดว่า “เลือกนางเร็วเข้า ยังเก็บตกได้!”
เจียงเฉินมองไปยังสตรีทรวดทรงบึกบึนคนนั้น ตกใจจนรีบเบือนสายตาหนี... ให้ตายเถอะ ถึงดึกดับไฟก็ลงมือไม่ลงแน่
เขากำลังลังเล ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างๆ
นั่นคือพวกอันธพาลในหมู่บ้านเดียวกัน-เจ้าสองหมาจ้าว
“ฮ่าๆๆ ข้าเอานี่!”
เจ้าสองหมาจ้าวชี้นางร่างใหญ่ หัวเราะดังลั่น
“ได้ นี่เป็นของเจ้า!” ทหารตัดสินใจทันที
เจ้าสองหมาจ้าวพานางร่างใหญ่ มองเจียงเฉินอย่างอวดดีและท้าทาย ว่า “น้องชายเจียงเฉิน ไม่เหลือของเจ้าแล้ว! ตัวไร้ประโยชน์ที่เหลืออีกไม่กี่คน ผอมจนลมพัดปลิวไปได้ เจ้าขอโชคดีเองเถอะฮ่าๆ!”
“คราวนี้เจียงเฉินซวยแล้ว ที่เหลือพวกตัวเปลืองสินสอดนั่น ใครเลี้ยงรอด?”
“อ่อนแอปวกเปียก ดูก็รู้ว่าเป็นตัวโรคา สู้ไม่เอายังดีกว่า”
คนแถวนั้นพากันทอดถอนใจไม่หยุด
เจียงเฉินไม่แสดงอารมณ์ใด กวาดตามองสตรีห้าคนที่เหลือ
นางล้วนก้มหน้า พร้อมกับความรู้สึกแตกสลาย
ตอนที่สายตาเขากวาดผ่าน สตรีชุดเขียวคนหนึ่งในนั้น กลับเงยหน้าขึ้นมาทันใด
ดวงตาคู่หนึ่ง ประสานกับเขา
ขาวกับดำชัดเจน แววตาเย็นชาแต่แฝงความดื้อรั้น...
【ติ๊ง-ยินดีด้วยเจ้าบ้าน เปิดใช้งานระบบวีรชนแห่งกลียุค! วีรชนที่แท้จริง ต้องมอบบ้านให้นาง! เจ้าบ้านรับภรรยาก็แข็งแกร่งขึ้น ขอให้เจ้าบ้านรับภรรยามากๆ เร็ววันกลายเป็นวีรชนที่แข็งแกร่งที่สุด!】
หืม?
จิตใจเจียงเฉินสะกิด
คุณพ่อระบบ? ในที่สุดก็มา!
เจ้ารู้ไหมว่าหลายปีมานี้ข้าผ่านมาได้อย่างไร?
ทำไมถึงเพิ่งมาเนี่ย ฮือๆๆ?!
【ระบบนี้ปฏิบัติตามหลักการเขียวสะอาด สุขภาพดี พลังบวก ต้องรอเจ้าบ้านบรรลุนิติภาวะก่อน จึงเปิดใช้งานได้!】
เจียงเฉินแอบชูนิ้วโป้ง: เช่นนั้นเจ้าก็เป็นอย่างนี้น่ะสิ
ทหารเริ่มหมดความอดทน ทำหน้าบูดบึ้งว่า “เจ้ายังไม่รับอีก? รีบๆ! เลือกเร็ว!”
เจียงเฉินถึงได้เดินเข้าไปข้างหน้า พิจารณาหญิงสาวทั้งห้าตรงหน้า
หากใช้มาตรฐานความงามจากชาติก่อน พวกนางล้วนงามงด แต่ละคนบ้างเย่อหยิ่ง บ้างน่ารัก บ้างอ่อนหวาน...
เลือกยากแท้...
ตอนนี้ สตรีชุดเขียวผู้นั้นกลับเงยหน้าขึ้นมาทันใด เอ่ยว่า “เลือกข้า!”
ในแววตานาง แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นและไม่ยินยอม
นางไม่เคยคิดเลย ว่าวันหนึ่งตนเองจะตกต่ำถึงเพียงนี้ ถูกผู้ชายเลือกเหมือนสิ่งมีชีวิต
แต่...
สตรีที่ไม่ถูกเลือก จะถูกเนรเทศไปชายแดน หรือไม่ก็เป็นนางทหารตามค่าย นั่นเป็นสิ่งที่นางยอมรับไม่ได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
เพื่อมีชีวิตอยู่ เพื่อแก้แค้น นางต้องลดกิริยาวาจาลง
“โอ?”
เจียงเฉินอดมองนางหลายตาขึ้นมาไม่ได้
“เลือกข้า! ข้าอ่านออกเขียนได้!”
“ข้ากินน้อย!”
“ข้าทำงานก็ได้!”
“เลือกข้า เลือกข้า!”
สตรีอีกสี่นางเห็นดังนั้น ก็ได้สติขึ้นมา แย่งกันเสนอตัว
นี่คือผู้ชายคนสุดท้าย เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกนางเช่นกัน
อยู่ที่นี่เป็นสาวบ้านนอก ยังดีกว่าตาย...
เจียงเฉินหันไปถามทหารว่า “ท่านทหาร ข้าเลือกได้แค่คนเดียวหรือ?”
ทหารอึ้งไป “ไม่เคยมีใครถามปัญหาแบบนี้ แต่...กฎก็ไม่ได้บอกว่าเลือกได้แค่คนเดียวนี่”
เจียงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้นิ้วชี้ผ่านห้าสาวทีละคน ว่า “เช่นนั้น...ข้-า เอา ทุก คน!”