ที่นี่ที่ไหน?
กาน้ำชาใบใหญ่ กระติกน้ำร้อน กะละมังลายมงคลคู่ นมผงผสมมอลต์ จักรยานยี่ห้อเอ้อร์ปาต้ากั่ง ตะเกียงน้ำมันก๊าด กล่องข้าวอะลูมิเนียม จักรเย็บผ้า แล้วก็ยาพิษเบื่อหนูอีกหนึ่งห่อ...
ซูฉะนั่งอยู่กับที่ สายตากวาดมองทุกสิ่งที่อยู่ในระยะการมองเห็นจนครบถ้วน
ในฐานะคนที่รู้ตัวดีว่าตัวเองตายแล้ว ในฐานะคนที่อ่านนิยายมากว่าสองหมื่นเรื่อง ใช้เวลาอ่านยาวนานกว่าห้าหมื่นชั่วโมง นางก็พอจะคาดเดาได้แล้ว
อย่าตื่นเต้น อย่าลนลาน
"ระบบ?"
...
"มิติ?"
...
"ความทรงจำ?"
...
หลับตา
ดีมาก ไม่มีอะไรเลย
ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
ต้องทำให้ชัดเจนให้ได้ว่า ตอนนี้ตัวเองชื่ออะไร? ที่นี่คือที่ไหน? เวลาเท่าไหร่กันแน่...
ทะเบียนบ้าน! ใช่แล้ว ทะเบียนบ้าน!
ลุกพรวด
ก้นเพิ่งจะลอยจากโซฟาแข็งๆ ด้านหลังศีรษะก็เหมือนโดนอิฐฟาดหนึ่งก้อน เจ็บจนล้มกลับลงไปอีก
"ซี้ด~ เจ็บชะมัด!"
การรับความทรงจำ จะต้องรุนแรงถึงเพียงนี้เลยหรือ?
"ฮึฮึฮึ!"
ร่างสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
เจ็บ เจ็บเกินไปแล้ว
มือไม้ที่สั่นเทา เอื้อมไปหยิบชามใส่น้ำบนโต๊ะ
อยากจิบน้ำสักหน่อย ให้ใจเย็นลง
ยกถึงปากได้อย่างยากลำบาก
ฮือ ๆ ๆ ๆ...
อยากร้องไห้ยิ่งนัก
ดื่มไม่ได้ ในน้ำมียาพิษเบื่อหนู...
ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
"ฮือ ฮือ ฮือ..."
โครม!
วางชามคืน ความเจ็บก็ผ่านไปแล้ว
พิงพนัก เรียบเรียงความทรงจำของร่างเดิม...
ตอนนี้คือปี 1960 ร่างเดิมก็ชื่อซูฉะเหมือนกัน อายุแปดขวบ เป็นนักเรียนประถม ที่บ้านมีนางเป็นลูกคนเดียว แม่ของนางจากไปเมื่อครึ่งปีก่อนเพราะปกป้องทรัพย์สินสาธารณะและช่วยเหลือไม่ทัน
พ่อแก่เจ้าสำนักนั่นรอไม่ถึงเดือน ก็หาคนใหม่แล้ว ทั้งยังอ้างคำสวยหรูว่าเพื่อดูแลนาง
ร่างเดิมถูกแม่ตามใจจนกลายเป็นจอมยุทธ์แปดทิศ จะยอมได้อย่างไร เล่นงานไม่เลือกหน้า โยนข้อหาไปทั่ว แถมยังไปโพนทะนาอีก
วิ่งไปถึงที่ทำงานของหญิงคนนั้น ดักรอหลังเลิกงาน ถามนางว่า แอบเป็นชู้กับพ่อข้าตั้งนานแล้วใช่ไหม พอถามหญิงนั่นเสร็จ ก็ไม่เว้นพ่อตัวเอง จัดการแบบเดียวกันอีกหนึ่งยก
ทำเอาทั้งสองคนตกใจจนเลิกกัน
แน่นอนว่า เจ้าสำนักนั่นย่อมไม่หยุดนิ่ง
ต่อมาก็หาคนใหม่อีก ไม่เพียงปิดบังร่างเดิม ยังเล่นไม้ตายทีเผลอ แต่งงานแล้ว เพียงแต่พาไปอยู่บ้านเช่านอกเมือง ล่าสุดหญิงคนนั้นท้องแล้ว ถึงได้มาบอกนาง
หญิงนั่นอยากย้ายเข้ามาอยู่ เป็นนายหญิงอย่างถูกต้องชอบธรรม แต่ร่างเดิมก็เก่งนัก ยังอยู่ในขั้นตอนเจรจาต่อรองกับพ่อแก่เจ้าสำนักที่บ้าน
ในความทรงจำ หญิงคนนั้นชื่อหวังชุ่ยหลาน ยังลากเด็กติดมาด้วยคนหนึ่ง เป็นลูกสาวที่เกิดกับสามีเก่า ชื่อเมิ่งซินเถียน
เด็กติดนั่นแก่กว่านางหนึ่งปี ได้ยินว่าพ่อแท้ๆ ตายยังไม่ทันสามเดือน แต่มารดากลับพานางมาลงหลักปักฐานใหม่ได้แล้ว แถมยังตั้งท้องอีก
มีประสิทธิภาพยิ่งนัก!
พ่อของอีกฝ่ายยังเป็นวีรชนผู้เสียสละชีวิตด้วยนะ ดูสิ ดูสิ...
เอ๊ะ?
ทำไมรู้สึกว่าตรงไหนมันผิดปกติไปนะ...
ซูฉะ... เมิ่งซินเถียน... หวังชุ่ยหลาน... ซูต้าเฉียง...
เด็กในท้องของหญิงคนนั้นไม่ใช่ซูหย่งหรือ?
นี่มัน...
นี่ไม่ใช่ตัวละครในนิยายยุคสมัยสั้นเรื่องหนึ่งที่ตนเคยอ่านมาก่อนหรือ?
คลิก
เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้น
ไม่ต้องคิดเลย เจ้าสำนักกลับมาแล้ว
ซูต้าเฉียงเปิดประตู ก็เห็นบุตรีจอมยุทธ์แปดทิศทำหน้าเคร่งขรึม ดวงตาฉายแววครุ่นคิด สายตาจ้องเขม็งตรงไปที่ยาพิษเบื่อหนู
ดูท่า ศึกหนักกำลังจะมาเยือน
ข้าคือพ่อ ข้าคือพ่อ
น้ำเสียงจงใจทำเข้มแข็ง
"เจ้าเอายาพิษเบื่อหนูออกมาทำไม?"
ซูฉะรักษาท่วงท่าเดิม เอ่ยตอบเพียงขยับปาก
"ข้ากำลังคิดว่า จะให้เราสองคนลงไปขอขมาแม่ด้วยกันดี หรือจะส่งหญิงคนนั้นกับก้อนเนื้อในท้องนางลงไปด้วยดี"
ซูต้าเฉียง: "..."
นี่ถูกกระตุ้นมากไปแล้วรึ?
ลำคอขยับ กลืนน้ำลายอย่างเงียบเชียบ แล้วแสร้งทำเป็นโกรธ
"แม่ๆ ทุกวันก็มีแต่แม่ เจ้าเอาพ่อของเจ้าวางไว้ตรงไหน? พ่อของเจ้าแค่อยากหาคนที่เข้าใจดูแลเอาใจใส่บ้าง ยิ่งกว่านั้น ข้าหาคนมาก็เพื่อดูแลเจ้า เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าใจเล่า?"
ซูฉะเงยหน้า ดวงตาดำขลับ
"พ่อ ข้าไม่ใช่เด็กสามขวบแล้วนะ"
ซูฉะยกนิ้วทำรูป 'แปด'
"ข้าแปดขวบแล้ว ยิ่งกว่านั้นตั้งแต่แม่จากไปครึ่งปีนี้ เจ้าทำเรื่องไม่เป็นคนตั้งมากมาย เจ้ารู้ไหมว่าพวกผู้ใหญ่ไม่ว่าหวังดีหรือหวังร้ายเป่าหูข้าไปเท่าไหร่? เรื่องที่ควรรู้ไม่ควรรู้ ตอนนี้ข้ารู้หมดแล้ว"
ซูต้าเฉียงโกรธจนกระโดด
"ใคร? ใครมาเลอะเทอะกับเจ้า?"
ซูต้าเฉียงอาจไม่ใช่ผู้ชายดีเด่อะไร หูเหม่ยหลานผู้หญิงที่ไม่ยอมมีลูกชายแถมยังชอบใช้กำลังตายไป ที่จริงเขากลับดีใจ แต่เขาคิดว่าตนเป็นพ่อที่ดีคนหนึ่ง
เขารู้ตัวเองดีว่าเป็นพวกสวะแค่ไหน ให้เขาดูแลเด็ก เขาดูแลไม่ได้จริงๆ ไม่เห็นหรือเด็กที่เคยสะอาดสะอ้าน ตอนนี้กลับตัวมอมแมม
ที่เขาหาหญิง นอกจากยังหนุ่ม วางเรื่องอย่างว่าลงไม่ได้ อยากได้ลูกชาย ที่สำคัญที่สุด ก็คือหาหญิงกลับมาดูแลเขาและบุตรี
แต่นี่เป็นเรื่องในบ้านของเขาเอง มันเกี่ยวอะไรกับพวกนั้น กลับมาพ่นเสียๆ หายๆ ใส่หูบุตรีเขา บุตรีเขาเพิ่งจะเท่าไหร่ ควรฟังเรื่องสกปรกพวกนี้หรือ
ซูต้าเฉียงโกรธจริงๆ แล้ว
และก็อยากรู้จริงๆ ว่าเป็นใคร จะได้ไปล้างผลาญถึงบ้าน
มิน่าล่ะ บุตรีที่เดิมก็แค่ซุกซนของเขา ถึงได้รู้ว่าอะไรคือการเป็นชู้ แถมยังรู้จักไปดักรอ ที่แท้ก็เป็นเพราะพวกสารเลวนี่สอนจนเสียคน!
ซูฉะไม่สนใจว่าเขาจะคิดแต่งเติมอะไรไปบ้าง เอ่ยต่อเพื่อต่อรอง
"วันนี้ข้าคิดมาก อยู่ๆ ก็คิดออก แม้เจ้านิสัยไม่เอาไหน แต่เทียบกับพวกนั้นแล้ว เจ้าต้องรักข้ามากกว่าแน่
ยิ่งกว่านั้นเจ้ากับหญิงคนนั้นแต่งงานแล้ว ยังมีลูกด้วย ข้าห้ามนางเข้ามาในบ้านนี้ไม่ได้ ข้ายอมได้ แต่มีเงื่อนไข"
มองบุตรีแปดขวบต่อรองกับตนอย่างจริงจัง ซูต้าเฉียงปวดใจยิ่ง
นี่คือบุตรีสุดที่รักของเขา
ซูต้าเฉียงเอ๋ยซูต้าเฉียง เจ้านี่มันไม่ใช่คนจริงๆ
แต่เขาอยากได้เมีย อยากได้ลูกชาย
ขอโทษเถิด บุตรี
เข้าไปใกล้ แฝงประจบประแจง
"บุตรี เจ้าว่ามาเถอะ"
ซูฉะกอดอก
"สหายซูต้าเฉียง ข้ากำลังคุยเรื่องจริงจังกับเจ้า เชิญเจ้ารักษากิริยาด้วย"
ซูต้าเฉียงนั่งตัวตรงเป็นไม้บรรทัดทันที มือสองข้างวางบนตัก น้ำเสียงจริงจัง
"ได้ สหายซูฉะ ข้าสำนึกผิด ข้ารักษากิริยาแล้ว เจ้าพูดได้แล้ว"
ซูฉะ: "..."
พ่อนี่...
กระแอม
ไม่รู้ตัว ตนก็เลียนแบบท่วงท่าพ่อจอมปลิ้นเหมือนกัน
สูงใหญ่กับตัวน้อย นั่งบนโซฟา ประสานสายตาอย่างจริงจัง
ซูฉะ: "คนโบราณว่าไว้ดี พอมีแม่เลี้ยง ก็เหมือนมีพ่อเลี้ยง ต่อให้เจ้าตอนนี้จะรับปากมากมาย แต่พอคนเข้ามา พวกเจ้ามีลูกของตัวเอง โดยเฉพาะถ้าเป็นเด็กผู้ชาย ท่าทีของเจ้าก็ไม่แน่แล้ว"
ซูต้าเฉียงเพิ่งจะอ้าปาก ซูฉะก็ส่งสายตาพุ่งปรายไป
"ฟังข้า!"
ซูต้าเฉียงไม่รู้ตัว หลังยิ่งเหยียดตรงกว่านี้อีก
"ได้ สหายซูฉะ"
ซูฉะพยักหน้าพอใจ
พ่อถึงจะเลว แต่ก็ว่าง่าย
"พวกป้าสะใภ้บอกว่า เงินอยู่ไหน ความรักก็อยู่ที่นั่น
เงินที่แม่กับเจ้าเก็บไว้ เจ้ายกให้ข้าทั้งหมด รวมถึงเงินช่วยเหลือจากโรงงานเพราะแม่ด้วย
ส่วนที่เจ้าเอาไปให้หญิงคนนั้นช่วงนี้ เห็นแก่ที่เจ้าเป็นพ่อแท้ๆ ของข้า และยังดีกับข้าพอสมควร ข้าจะไม่คิดแล้ว
เพราะแม่ของข้า งานที่โรงงานทิ้งไว้ให้ข้าอย่าได้คิดเลย ข้าจะไปบอกอาฉันกับป้าจ้าวกับพวกเอง ถ้าไม่ใช่ข้าไปรับช่วง ก็ถือว่ายกเลิก"