เจ้าลิงตาย
ไอ้สารเลวนี่กลายเป็นถังซานจ้างตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ทำไมฉันถึงไม่ทันสังเกตเลยสักนิด?
【โฮสต์ ช่วยดูให้ดีหน่อยได้ไหมตอนจับคน?】
เดี๋ยวนะ นี่นายเห็นแล้วเหรอ?!
ยังมีหน้ามาตำหนิฉันอีก!!
ก่อนหน้านี้นายหายหัวไปไหนมา!!!
แย่แล้ว คราวนี้นางยังตายไม่ได้เด็ดขาด!
เยวี่ยเยียนเปิดร้านค้าระบบในห้วงความคิด ก่อนหน้านี้นางแลกของวิเศษไว้มากมายในโลกบำเพ็ญเซียน แต่แทบทั้งหมดถูกนำไปใช้กับซุนหงอคง และแทบไม่มีชิ้นไหนได้ผล
ตอนนี้แต้มเหลือเพียง 3000
ได้มากสุดก็แลกยาพิษห่วย ๆ ได้เม็ดหนึ่ง ให้ตายสิ
การเคลื่อนย้ายฉับพลันต้องใช้ 6000 แต้ม!!
บ้าจริง 3000 แต้ม ฉันกู้ยืมได้ไหม?
【ระบบแจ้งเตือน ที่นี่ไม่รองรับการกู้ยืม โฮสต์โปรดดูแลตัวเองให้ดี】
จบเห่แล้ว
“ท่าน...เมื่อครู่ท่านไม่ได้เฝ้าอยู่ตรงปากถ้ำหรอกหรือ?”
เสียงของเยวี่ยเยียนสั่นพร่า เห็นได้ชัดว่าสองครั้งก่อนนางถูกซุนหงอคงทุบตีจนหวาดกลัว
นางเผลอกำอาวุธลับในแขนเสื้อแน่นขึ้น
นางรู้แล้วว่าซุนหงอคงฟันแทงไม่เข้า คราวนี้นางมีโอกาสเพียงครั้งเดียว
“หากข้าเฝ้าอยู่ตรงปากถ้ำจริง จะได้เห็นเจ้าปีศาจน้อยแสดงละครฉากสนุกเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ซุนหงอคงหัวเราะเบา ๆ ร่างวูบไหว ก่อนปรากฏตัวด้านหลังเยวี่ยเยียนในพริบตา
บัดซบ
ท่านี้อีกแล้ว!
เร็วเกินไป.......
นางมองความเร็วของเขาไม่ทันเลย
“ข้าเพียงเห็นพระถังรูปงามยิ่ง จึงอยากสัมผัสท่าน...ข้าไม่ได้คิดจะกินเนื้อท่านจริง ๆ มหาเทพ”
การอ้อนวอนมีประโยชน์ไหม? เยวี่ยเยียนเดาว่าคงไม่มีประโยชน์ จากประสบการณ์ที่ตายมาแล้วสองครั้งก็เป็นเช่นนั้น
แต่พอถ่วงเวลาได้สักพัก
“โอ้?”
“ถ้าอย่างนั้นเมื่อครู่เจ้ากัดแรงถึงเพียงนั้น คิดจะกินข้าให้หมดทั้งเป็นหรือ?”
เยวี่ยเยียนมั่นใจได้เลยว่าอีกประเดี๋ยวนางต้องตายอยู่ที่นี่แน่
เป็นดังคาด.......
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาซุนหงอคง ข้อมือพลิกสะบัด กระบองทองกวาดฟาดมาพร้อมพลังมหาศาล สายลมคำราม หมายกำจัดปีศาจให้สิ้นในกระบวนท่าเดียว
ถ้าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ฉันตายแน่
“พี่ชายกระบองใหญ่ อย่าทำเช่นนี้เลย มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันสิ~” เยวี่ยเยียนเอนกายแนบกระบองทองของซุนหงอคง ร่างอ่อนระทวยราวไร้กระดูก
ฝ่ามืออ่อนช้อยพัดพากลิ่นหอมจาง ๆ ของแป้งหอม
【โฮสต์ หากยังทำเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานเจ้าต้องแย่แน่】
ฉันรู้อยู่แล้ว
เยวี่ยเยียนค้นหายาไปพลาง ถ่วงเวลาไปพลาง
นางใช้ 3000 แต้มแลกของออกมาทันที
【ยินดีด้วย โฮสต์แลกยาเสน่ห์กระดูก เมื่อกินเข้าไปแล้วจะปรารถนาในรักใคร่ระหว่างชายหญิงอย่างยิ่ง!】
วันนี้ถึงฉันต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ฉันก็จะสู้กับนายให้ถึงที่สุด!
เยวี่ยเยียนไม่หลบ
สิ่งที่นางต้องการคือเข้าไปพันพัวต่อสู้ระยะประชิด ให้ผิวกายแนบชิด ลมหายใจคลุกเคล้ากัน
ชั่วขณะที่เข้าใกล้ ปลายนิ้วเรียวของเยวี่ยเยียนสะบัดขึ้นอย่างรวดเร็ว!
อาวุธลับสีเงินสามเล่มเล็กละเอียดดุจขนวัว ห่อหุ้มด้วยยาสลบฤทธิ์เย้ายวนไร้รูป พุ่งตรงเข้าใส่จุดชีพจรสำคัญทั่วร่างของเขา
ฤทธิ์ยานี้ทำให้จิตใจผู้คนสับสนว้าวุ่น และปลุกเร้าความปรารถนา
ต่อให้นายเป็นซุนหงอคง นายก็ต้องทรมานเหมือนกัน!
เนตรเพลิงตาทองของซุนหงอคงมองเห็นความผิดปกติในทันที แววตาพลันคมกริบ แสงทองแผ่คลุมทั่วร่าง สะเทือนอาวุธลับสองเล่มกระเด็นออกไปอย่างแรง
ทว่าเล่มสุดท้ายยังเฉียดผิวแขนของเขา แทงเข้าไปตื้น ๆ ก่อนจมหายใต้ผิวหนังในพริบตา ฤทธิ์ยาสลายตัวอย่างเงียบงัน
“กลเม็ดกระจอก!”
เขาตวาดเสียงเย็น สีหน้าไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย
แป้งหอมกระจายแล้ว!
หึ
อาศัยชั่วขณะที่เขาชะงัก เยวี่ยเยียนฉวยโอกาสหมุนกายจู่โจมอีกครั้ง วิชาดาบดุดัน ทุกกระบวนท่าล้วนหมายเอาชีวิต
ในการต่อสู้ประชิดตัวที่ปะทะกันซึ่งหน้า กลับซ่อนการสัมผัสแนบชิดที่จงใจไว้มากมาย
เสียงการต่อสู้พันพัวและพลิกกายดังไม่ขาดสาย
กระบองของเขาดุดันทรงพลัง ทุกครั้งที่ฟาดลงมาล้วนแฝงความมุ่งมั่นแน่วแน่ในการกำราบปีศาจปราบมาร
พละกำลังหนักหน่วงอย่างน่าตระหนก
เยวี่ยเยียนหลบหลีกครั้งหนึ่ง จงใจทำเท้าพลาดจนร่างโซเซ แล้วฉวยจังหวะพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดแข็งเย็นของเขา
“อ๊ะ ท่านรังแกคน”
น้ำเสียงอ่อนหวานของเยวี่ยเยียนเจือแววขุ่นเคือง
เสียงอ่อนโยนนั้นลอยเข้าไปในหูซุนหงอคงเช่นนี้เอง
ถึงนายจะเป็นมหาเทพฉีเทียน ฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่านายจะไร้ความรู้สึก~
เกราะทองแข็งกระด้างแนบกับอก เยวี่ยเยียนสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างของเขาแข็งทื่อขึ้นฉับพลัน
เสียงดังเชียว~
ซุนหงอคงเห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าหญิงผู้นี้จะกล้าเข้าประชิดอย่างอุกอาจเช่นนี้!
ยาที่เข้าสู่ร่างเมื่อครู่......
น่าจะเริ่มออกฤทธิ์แล้วกระมัง?
เยวี่ยเยียนรุกเข้าไปหาเขาโดยตรง กระโปรงงามทั้งชุดคลุมทับเกราะทอง แล้วนั่งอยู่บนตัวเขาเช่นนั้น ดวงตาคู่งามกะพริบปริบ มองเขาจากเบื้องบน
“คราวนี้ ข้าชนะแล้ว”
นี่น่ะหรือมหาเทพฉีเทียน?
ของที่ระบบผลิต ย่อมเป็นของชั้นเลิศ
เทพร้ายที่ฆ่าฉันไปสองครั้ง บัดนี้กลับถูกฉันบีบจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
สะใจจริง
แต่ก่อนเคยได้ยินเพียงว่ามหาเทพฉีเทียนหยิ่งผยองไร้เทียมทาน ก่อความวุ่นวายไปทั่วสวรรค์เก้าชั้น เป็นลิงร้ายที่ผู้คนทั้งสามภพต่างเกรงขาม
มงกุฎสีม่วงทองประดับผมทองและปีกหงส์ขับให้คิ้วตาของเขาคมกริบและองอาจ สันคิ้วคมเข้ม หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย เนตรเพลิงตาทองคู่นั้นคลายจากจิตสังหารเยียบเย็นเมื่อครู่ ถูกไอร้อนบางเบาจากฤทธิ์ยาคลุมไว้ แสงทองวูบไหวสว่างมืดในดวงตา ทั้งดิบเถื่อนและเย่อหยิ่ง
หัวใจเยวี่ยเยียนพลันเต้นแรงขึ้นสองครั้งอย่างไร้สาเหตุ
เหมือนว่า.......
เขาก็หน้าตาดีอยู่เหมือนกัน
ถ้าได้บำเพ็ญคู่กับเขา ผลลัพธ์คงยิ่งดีใช่ไหม?
หัวใจเยวี่ยเยียนหดเกร็งขึ้นฉับพลัน ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความกลัว
แต่เป็น...ความปรารถนาจะพิชิต
“มาบำเพ็ญคู่กันเถิด~” นางโน้มกายลง น้ำเสียงอ่อนหวานราวแช่น้ำผึ้ง
“พี่ชายคนดี ตอนนี้ข้าไม่ต้องการเนื้อพระถังแล้ว ข้าต้องการท่าน ยกตัวท่านให้ข้าได้หรือไม่?”
ถือเสียว่าเป็นของรางวัลจากชัยชนะก็แล้วกัน
แน่นอนว่า หลังบำเพ็ญคู่กับท่าน เยวี่ยเยียนก็ยังกินเนื้อพระถังอยู่ดี
การบำเพ็ญคู่เป็นเพียงบันไดขั้นหนึ่ง อาศัยแรงลมอันดีส่งข้าทะยานขึ้นสู่เมฆา
เสียงของเยวี่ยเยียนอ่อนหวานราวสายน้ำวสันต์ ทั้งยังแฝงความลำพองใจที่ได้ดั่งหมาย
ทว่าในชั่วขณะที่เสียงนางสิ้นลง นางก็เห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาซุนหงอคง
เนตรเพลิงตาทองคู่นั้นซึ่งมีแสงทองร้อนระอุพลุ่งพล่านดุจลาวา หดตัวลงฉับพลัน
หรือว่ายาจะควบคุมเขาไม่ได้ด้วยงั้นเหรอ??
โชคดีที่เยวี่ยเยียนช่างสังเกต
อีกประเดี๋ยวเขาต้องโยนนางลอยขึ้นไปแน่ แบบนั้นก็แย่สิ
“พี่ชายคนดี เดิมทีข้าคิดจะกินเนื้อพระถังจริง ๆ ข้าจะสารภาพกับท่าน”
ดวงตาคู่งามของนางจับจ้องซุนหงอคงอย่างซื่อตรง
ไม่อ้อนวอนตอนนี้ แล้วจะรอถึงเมื่อไร!
“แต่ท่านแข็งแกร่งเหลือเกิน ข้าชื่นชมผู้แข็งแกร่ง ท่านยอมตามข้า แล้วบำเพ็ญคู่กับข้าดีหรือไม่?”
“ข้าดีมากนะ~”
เยวี่ยเยียนเสนอตัวเอง แต่ดูเหมือนวิธีนี้จะได้ผล!
แววตาสังหารของเขาเบาบางลงแล้ว! หรือลิงตัวนี้จะยอมปล่อยฉันไปเสียที?
แต่บำเพ็ญคู่กับลิงที่กายาแข็งแกร่งดุจเพชรนี่ จะไม่ทำให้คนหมดแรงไปเลยหรือ........
【โฮสต์ ข้าว่าเจ้าควรคิดก่อนว่าอีกฝ่ายยินดีบำเพ็ญคู่กับเจ้าหรือไม่】
ก็จริง รู้สึกว่าลิงนี่กำลังจะฆ่าฉันอีกแล้ว
แค่ถ่วงเวลาให้เขาอยู่นิ่ง ๆ ได้ก็พอ!
เยวี่ยเยียนรู้ดีว่ายิ่งถ่วงเวลานานเท่าไร ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อนางมากเท่านั้น!
“ข้า มหาเทพฉีเทียน ราชาวานรโฉมงามแห่งเขาฮวากั่วซาน ผู้ก่อความวุ่นวายบนสวรรค์เมื่อห้าร้อยปีก่อน!”
“ถึงเมื่อครู่เจ้าจะแทงข้า จนยามนี้อวัยวะภายในทั้งห้าร้อนราวถูกไฟเผา”
เขากัดฟันเอ่ยทีละคำ แฝงความดื้อรั้นที่ติดตัวมาตั้งแต่ถือกำเนิดจากครรภ์ศิลา
“เรื่องนี้ก็ต้องเป็นข้าตัดสิน!”
เขาจะโยนนางไปด้านข้างแล้วฆ่าทิ้งสินะ.........
ช่วยด้วย ช่วยด้วย
ใบหน้านั้นของเขาเปี่ยมด้วยเสน่ห์ดิบเถื่อนอย่างยิ่ง ราวกับไม่เคยถูกโลกียวิสัยหรือพุทธศาสนาครอบงำ
“ข้า...ข้าแค่ล้อเล่น...ที่จริงข้า...”
ยานี้ไม่น่าหมดฤทธิ์สิ!
นี่เป็นของที่ระบบผลิตเชียวนะ!
ต่อให้เขาเป็นมหาเทพฉีเทียน ก็ควรหมดแรงไปแล้วสิ!
ทำไมยังดูเหมือนพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายชนะได้อีกล่ะ???
ระบบ เกิดอะไรขึ้นกันแน่!!
【ระบบก็ไม่รู้เหมือนกัน เขามีกายาแข็งแกร่งดุจเพชร แต่ก็น่าจะถูกพิษได้สิ】
ซุนหงอคงมองหญิงที่อยู่ใต้ร่าง ซึ่งตกใจจนดูราวลูกกวางน้อยตื่นตระหนก
เขามองเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของนาง ตั้งแต่ไหปลาร้าลงไปจนเผยหัวไหล่ขาวผ่องเกือบครึ่ง ทันใดนั้นลูกกระเดือกก็ขยับขึ้นลงอย่างแรง
ร้อนระอุ
ความร้อนรุ่มน่าชัง
ยาสลบกำลังดึงรั้งสติของเขาอย่างบ้าคลั่ง ไหลไปตามเส้นลมปราณพุ่งตรงสู่ทะเลจิต
ซุนหงอคงกัดฟัน มือใหญ่คว้าผ้าคลุมของตนมา แล้วสะบัดคลุมลงบนตัวเยวี่ยเยียนทันที
ปิดบังดวงตาชวนลุ่มหลงและไหปลาร้าขาวผ่องของนางเสียมิดชิด
เยวี่ยเยียนถูกผ้าคลุมผืนใหญ่ของเขาคลุมไว้ เบื้องหน้าจึงมืดสนิท
“เอ๊ะ? ท่านทำอะไร...”
“หุบปากของเจ้าเสีย!”
แม้เขาจะถูกฤทธิ์ยาเล่นงาน แต่ไม่มีทางยอมให้ตนกลายเป็นเดรัจฉานต่ำช้าเหมือนปีศาจป่าพวกนั้น เพียงเพราะเข็มเล่มเดียวของเจ้าปีศาจน้อยนี่
จบแล้ว เขาแรงเยอะชะมัด อีกประเดี๋ยวคงฟาดฉันด้วยกระบองแน่
งั้นตอนนี้ฉันยังขอชีวิตทันไหม?