เมื่อฟางเวยกลับมาถึงสถานีตำรวจตำบลอีกครั้ง ก็เห็นตำรวจวัยกลางคนนั่งจัดเอกสารอยู่หลังโต๊ะ
หลังโต๊ะอีกตัวมีหญิงสาวสวมแว่นกรอบดำนั่งอยู่
เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มัดผมหางม้า ก้มหน้าตั้งใจเขียนอะไรบางอย่าง
ส่วนอีกคนหนึ่ง...
ฟางเวยมองซ่งเสว่จวนที่จิบชาไปพลาง พลิกหนังสือพิมพ์บนโต๊ะไปพลาง แววตาเย็นลงวูบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปหาตำรวจวัยกลางคน
“สารวัตรเกา สวัสดีครับ”
เขากล่าวอย่างนอบน้อม “เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มสวีให้ผมกลับไปเอาเอกสารเปลี่ยนชื่อมา รบกวนช่วยตรวจดูให้หน่อยนะครับ”
พอสารวัตรเกาเห็นฟางเวย ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มชื่นชมขึ้นมาทันที “คุณคือสหายฟางเวยใช่ไหม?”
“เจ้าหน้าที่สวีเพิ่งรายงานผมเมื่อกี้ คุณนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ จับโจรได้ด้วยตัวคนเดียว ช่วยแบ่งเบาภาระของสถานีเราไปได้ตั้งเยอะ”
เขาหันไปยิ้มให้พนักงานหญิงคนนั้น
“เสี่ยวหลี่ ดูสิ นี่ไงฟางเวยจากหมู่บ้านเหล่าถังที่ผมเคยเล่าให้ฟัง”
พนักงานหญิงที่ชื่อเสี่ยวหลี่เงยหน้าขึ้น ดันแว่นบนสันจมูก แล้วมองฟางเวยอย่างสนใจสองสามครั้ง
คราวนี้ฟางเวยถึงได้เห็นใบหน้าของเธอชัดๆ
เสี่ยวหลี่ดูอายุยี่สิบกว่า หน้าตาไม่ได้สวยโดดเด่นมาก แต่ผิวขาวสะอาด เครื่องหน้าสมส่วน และมีบุคลิกเรียบร้อยสงบแบบผู้หญิงที่ผ่านการศึกษามา
“คุณเป็นคนจับโจรเองเหรอ?”
เสี่ยวหลี่มองฟางเวยจนทั่ว แล้วถามอย่างประหลาดใจ “จับคนเดียวเลยเหรอ?”
“จับกับพี่ชายคนหนึ่งครับ”