“หมู่บ้านต้าป้าอยู่ห่างจากหมู่บ้านเราประมาณห้าลี้”
ฟางเฉียงนึกย้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงเก็บกิ่งไม้เล็ก ๆ มาวาดลงบนพื้น
“จากหมู่บ้านเราไปหมู่บ้านต้าป้า ถ้าเดินถนนใหญ่ต้องผ่านอีกสองหมู่บ้าน เสี่ยงจะมีคนเห็น แต่ถ้าเดินทางลัด...”
เขาใช้นิ้วลากเส้นคดเคี้ยวลงบนพื้น
“อ้อมจากด้านหลังป่าไม้เก่า ข้ามเนินเขาไปลูกหนึ่ง แล้วเดินเลียบร่องน้ำต่ออีกราวหนึ่งลี้ ก็จะอ้อมไปถึงด้านหลังหมู่บ้านต้าป้า”
ฟางเวยมองฟางเฉียงแวบหนึ่ง ยิ้มแล้วถามว่า “พี่ใหญ่รู้เส้นทางนี้ได้ยังไง”
ฟางเฉียงยิ้มขื่น ๆ “ทุกครั้งที่ลี่กลับบ้านพ่อแม่ ฉันเป็นคนไปส่ง พอขากลับคนเดียวก็ชอบเดินเส้นนี้ อ้อมมาทางหลังเขา กลางดึกแบบนั้นไม่มีใครเห็นหรอก”
ฟางเวยพยักหน้า แล้วหันไปมองฟางจื้อ “พี่รองอยู่ที่ตำบลมาตั้งหลายปี เดินทางกลางคืนไม่มีปัญหาใช่ไหม”
“นายประเมินพี่รองต่ำไปแล้ว”
ฟางจื้อกระตุกมุมปาก “ถนนดินจากตำบลเข้าหมู่บ้านน่ะ ต่อให้หลับตาขี่ก็ยังไปถึง!”
“ดี เรื่องนี้ยิ่งจัดการเร็วก็ยิ่งสบายใจ คืนนี้ลงมือเลย”
ฟางเวยมองเส้นบนพื้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “หลังมืดแล้วไปเจอกันที่ด้านหลังป่าไม้เก่า!”
ไม่รู้ว่าฟางเฉียงคิดอะไรอยู่ เขาถึงถามขึ้นมาว่า “ต้องเอาอาวุธไปไหม”
“หึ”
ฟางเวยหลุดหัวเราะออกมา ดูท่าพี่ใหญ่เองก็คงแค้นไม่น้อย แต่เขาก็ยังส่ายหน้า
“ไม่ต้องเอาของพวกนั้นไป พวกเราสามคนจัดการไอ้ขี้แพ้คนเดียวก็เหลือเฟือแล้ว แถมถ้าพกอาวุธไปก็กลายเป็นทำร้ายคนโดยใช้อาวุธ โทษไม่เหมือนกับชกต่อยมือเปล่าหรอก”