หมู่บ้านเหล่าถังถูกหยางเชี่ยนปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ไฟในบ้านทยอยสว่างขึ้นทีละดวง
“บ้านไหนตีฆ้องกันน่ะ?! ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่ให้คนหลับให้นอนอีกหรือไง?!”
“ฟังดูสิ! จับได้แล้วเหรอ? เงินหกสิบหยวนของหยางเชี่ยนเจอแล้วเหรอ?!”
“เร็ว! รีบออกไปดูกัน!”
ชาวบ้านสวมเสื้อคลุม ถือคบเพลิงกับไฟฉาย พากันมุ่งหน้าไปยังจุดที่หยางเชี่ยนบอกด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
คนที่มาถึงก่อนใครคือผู้นำหมู่บ้านโจว
เขาคลุมเสื้อโค้ตแล้ววิ่งเหยาะๆ มา มือถือตะเกียง พอเห็นชัดๆ ว่าคนที่ถูกมัดเป็นก้อนอยู่บนพื้นคือใคร ก็ร้องอย่างตกใจทันทีว่า “หลิว...หลิวหวั่น?!”
“ใช่มันนั่นแหละ!”
หยางเชี่ยนชี้ไปที่หลิวหวั่น แล้วพูดอย่างเคียดแค้นว่า “แม่งเอ๊ย ไอ้สารเลวนี่แหละที่ขโมยเงินฉัน! เมื่อกี้ฉันกับต้าเว่ยจับมันได้กับมือ!”
ชาวบ้านทยอยกันเข้ามาล้อมมากขึ้นเรื่อยๆ
แสงจากคบเพลิงส่องใบหน้าทุกคนจนแดงสว่าง ทุกคนจ้องร่างที่กำลังสั่นงันงกอยู่บนพื้น
“หลิวหวั่น?! เป็นไปไม่ได้มั้ง?!”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้! ลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อสองสามวันก่อนมันยังไปบ้านฟางเวย บอกว่าจะไปช่วยงานที่ป่าไม้เก่า!”
“ใช่ๆ! ตอนนั้นฉันยังแปลกใจอยู่เลย คนขี้เกียจอย่างมันทำไมจู่ๆ ถึงขยันขึ้นมาได้!”
หลิวหวั่นคุกเข่าหน้าซีดอยู่บนพื้น แต่ไม่นานก็ได้สติขึ้นมา ต้องปฏิเสธ! ปฏิเสธเด็ดขาด! ถ้ายอมรับก็ต้องติดคุก!!!
“ฉันไม่ได้ทำ!”
มันตะโกนร้องไห้เสียงดัง “ผู้นำหมู่บ้านโจว! ผมถูกใส่ร้าย! ผมถูกใส่ร้ายจริงๆ ครับ!!”