“ได้ เถ้าแก่ตูเป็นคนตรงไปตรงมา งั้นผมก็จะพูดตรง ๆ เหมือนกัน!”
ฟางเวยคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว แล้วตัดสินใจเพิ่มให้อีกหน่อยก่อนพูดว่า “ผมเพิ่มให้อีกสิบจิน รวมเป็นสี่สิบจิน ตามราคาที่คุณบอก พรุ่งนี้เช้าผมจะเอามาส่งที่นี่!”
“ดี!”
ตู้กั๋วหงลุกขึ้น รินชาให้ฟางเวยด้วยตัวเองหนึ่งถ้วย
“น้องฟาง ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”
เขาวางกาน้ำชาลง มองฟางเวยอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ของที่จะส่งให้ต่อจากนี้ ยกให้ผมทั้งหมดได้ไหม”
ฟางเวยยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ ไม่ได้พูดอะไร
เห็นดังนั้น ตู้กั๋วหงจึงพูดต่อ “ไม่ต้องรีบรับปากตอนนี้ก็ได้ เราทำการค้าครั้งนี้ให้เรียบร้อยก่อน เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากัน”
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอกให้ชัดก่อน ผม ตู้กั๋วหง ค้าขายสมุนไพรมาสิบกว่าปี คำว่าเชื่อถือได้ ผมยังมีอยู่แน่นอน”
“ต่อไปถ้าคุณเจอของดีแบบนี้อีก ให้มาหาผมเป็นคนแรก เรื่องราคา ผมไม่มีทางทำให้คุณเสียเปรียบแน่นอน”
ฟางเวยวางถ้วยชา ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือออกไป “เถ้าแก่ตูเป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ!”
ตู้กั๋วหงรีบจับมือเขาไว้ พลางยิ้มพูดว่า “น้องฟางก็ตรงไปตรงมาเหมือนกัน!”
“น้องฟาง”
หวังหงจงที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ยิ้มพลางพูดว่า “วันนี้นายต้องกินข้าวที่นี่ก่อน! ฉันจะให้พ่อครัวทำกับข้าวจานเด็ดสักสองสามอย่าง พวกเราสามพี่น้องจะได้กินกันให้เต็มที่!”
“ได้ งั้นก็รบกวนพี่แล้ว”
คราวนี้ฟางเวยไม่ได้ปฏิเสธ อย่างไรเสียเขาก็ต้องรอลูกสาวเลิกเรียนอยู่แล้ว กินที่นี่ก็ไม่ต้องเสียเงินซื้ออาหารกลางวันอีกมื้อ