"ดี!"
หวังหงจงได้ยินคำพูดของฟางเวย สีหน้าเผยความพอใจขึ้นเล็กน้อย "พี่ฟางมีความกล้าหาญจริงๆ! วางใจได้ เรื่องนี้พี่จะจัดการให้เรียบร้อยสวยงามเอง!"
ถ้าหากเทียนหมาที่เหลืออยู่ในมือฟางเวยมีคุณภาพแบบนี้ ราคาก็คงไม่ต่ำไปไหนแน่นอน
ในฐานะคนกลาง ตัวเองก็จะได้ประโยชน์เล็กน้อยด้วย
แต่...
หวังหงจงพิจารณาชาวบ้านบ้านนอกที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียด
ไอ้หนุ่มคนนี้ดวงดีเหลือเกิน อยู่บ้านนอกเหมือนกันแท้ๆ ทำไมเขาถึงได้ขุดเจอเทียนหมาคุณภาพดีขนาดนี้ แล้วยังผ่านเฉินต้าเจี่ยวมาทำความรู้จักกับตัวเองได้อีก
"พี่ฟาง ฉันว่าเราทำแบบนี้ดีกว่า"
หวังหงจงเก็บห่อเทียนหมานั้นใส่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน แล้วหันไปทางฟางเวยพูด "พอมีข่าว ฉันจะให้คนไปบอกที่หมู่บ้านเหล่าถัง"
"วางใจได้ มากสุดสามห้าวัน ต้องมีคำตอบให้พอใจแน่นอน"
แค่คุณภาพขนาดนี้ เพื่อนของเขาต้องหาทางเอาให้ได้แน่!
"ได้ งั้นผมรอข่าวดีจากพี่หวังนะ!"
หลังจากฟางเวยออกจากโรงแรมหยิงปินลู่ เขาก็ไปหาพี่สาวที่ร้านสหกรณ์จำหน่ายสินค้าซื้อของอีกหลายอย่าง ส่วนใหญ่เป็นของกินทั้งหมด
นมผงมอลต์ที่ลืมซื้อครั้งที่แล้ว ครั้งนี้เขาซื้อมาเป็นพิเศษหลายขวด รวมถึงผงบัว น้ำตาลทรายแดง ผลไม้กระป๋องอะไรพวกนั้น
...
ช่วงนี้จ้าวเหล่าซานรู้สึกอึดอัดใจมาก
ตั้งแต่ฟางเวยหักหน้าเขากะทันหัน ดูเหมือนจะเป็นคนละคน ตั้งใจจะใช้ชีวิตกับเมียและลูกให้ดี