“แปดหมู่…”
มุมปากของผู้นำหมู่บ้านโจวที่คาบกล้องยาสูบอยู่กระตุกขึ้นมา เขาแอบโล่งใจที่พอหมูป่าโผล่มาในหมู่บ้าน ก็รีบให้ฟางเวยพาคนไปจัดการพวกมันจนหมดทันที
ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อไปสักวันสองวัน คงย่ำแย่เหมือนหมู่บ้านฉางเทียน
“ผู้นำหมู่บ้านโจว”
ฟางเวยยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง อธิบายอย่างละเอียดว่า “หมูป่าบนเขาพวกนั้น อาศัยแค่หมู่บ้านเหล่าถังของเราหมู่บ้านเดียวป้องกันไม่ไหวหรอกครับ”
“ใคร ๆ ก็รู้ว่าหมูป่าวิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว อาศัยกำลังคนจากหมู่บ้านเดียว ต่อให้ปิดทางตะวันออกได้ ก็ปิดทางตะวันตกไม่ได้”
ผู้นำหมู่บ้านโจวมองเขาแล้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้น แกหมายความว่า…”
“ตั้งทีมล่าหมูป่าขึ้นมาครับ”
ฟางเวยเดินไปข้างโต๊ะในห้องโถง หยิบถ้วยเคลือบข้างตะเกียงน้ำมันก๊าดขึ้นมา แล้วใช้นิ้ววาดวงกลมบนโต๊ะ
“หมู่บ้านทั้งสามของเราอยู่ติดกัน ภูเขาเชื่อมต่อกัน ผืนดินก็เชื่อมถึงกัน หมูป่าจะวิ่งไปทางไหนก็ยังอยู่ในอาณาเขตของสามหมู่บ้านนี้”
เขาใช้นิ้ววาดวงกลมเพิ่มอีกสองวง วงกลมทั้งสามเชื่อมกันเป็นรูปสามเหลี่ยมบนโต๊ะ
“แทนที่แต่ละหมู่บ้านจะแยกกันเฝ้า สู้รวมกำลังคนจากทั้งสามหมู่บ้านเข้าด้วยกันดีกว่าครับ”
“ใช้การบัญชาการและปฏิบัติการร่วมกัน ไม่ว่าหมูป่าจะวิ่งเข้าไปในเขตหมู่บ้านไหน ก็ให้ทีมเดียวกันไล่ตาม”
ผู้นำหมู่บ้านโจวเงียบไปหลายวินาที พลางเริ่มกังวลว่าหมูป่าจะกลับมาโผล่ที่หมู่บ้านเหล่าถังอีก “มีเหตุผล แกพูดต่อสิ”
“ไม่ใช่ผมที่จะพูดต่อครับ”