“ต้าเว่ย”
เหอเสี่ยวฟางฝืนกลืนคำพูดลงคอ แล้วหันมายิ้มให้ฟางเวยอีกครั้ง “เมื่อไม่กี่วันก่อนนายไปล่าหมู ไม่ได้ส่วนแบ่งมาตั้งหลายร้อยหยวนเหรอ? แค่สามหยวนเอง...”
“พี่สะใภ้”
น้ำเสียงของฟางเวยเย็นชากว่าเมื่อครู่เล็กน้อย “เงินที่ฉันหามาได้ ล้วนแลกมาด้วยชีวิตทั้งนั้น”
“สามหยวนนี้พอให้พวกคุณประหยัดกินได้ครึ่งเดือนแล้ว พี่จิ้นจวินเอวไม่ดีก็อยู่บ้านพักฟื้นให้ดี อย่าวิ่งไปทั่ว”
พูดมาถึงตรงนี้ ความหมายก็ชัดเจนแล้ว
ฟางจิ้นจวินหน้าซีดเขียว จ้องเงินสามหยวนบนโต๊ะ ริมฝีปากสั่นระริก
“ต้าเว่ย ฟังพี่สะใภ้พูดก่อน!”
เหอเสี่ยวฟางทำเป็นฟังไม่เข้าใจคำพูดของฟางเวย แล้วพูดต่อหน้าด้าน ๆ
“สามหยวนนี้ไม่พอจริง ๆ นะ! เอวพี่ชายเธอต้องไปหาหมอ แค่ค่าลงทะเบียนที่โรงพยาบาลในอำเภอก็หยวนหนึ่งแล้ว ซื้อยาสักสองสามชุดก็หลายหยวนแล้ว!”
“อีกอย่าง เด็กสองคนที่บ้านฉันก็เรียนอยู่ในอำเภอ เธอก็รู้ว่าค่าใช้จ่ายส่งลูกเรียนมันเยอะ!”
“อุ๊ย!”
พูดไปพูดมา เธอก็ตบมือขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำสีหน้าราวกับเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้
“ฉันยังมีอีกเรื่องอยากปรึกษาเธอ ต่อไปตอนเธอพาหญิงใหญ่กับหญิงรองไปเรียน ช่วยพาเด็กสองคนที่บ้านฉันไปด้วยได้ไหม?”
“พวกเขาตัวเล็ก กินที่ไม่มาก เธอพาไปด้วยได้แน่นอน!”
“ว่าแต่หญิงใหญ่กับหญิงรองของเธอซื้อของกินที่อำเภอ หรือเอาอาหารแห้งจากบ้านไปล่ะ? พี่สะใภ้บอกไว้นะ อย่ามีเงินติดมือหน่อยก็ใช้จ่ายตามใจ...”