ฟางเวยที่ยืนดูอยู่เงียบ ๆ ด้านข้างเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
แม้คุณภาพของกุ้งฝอยพวกนี้จะดีจริง แต่ปริมาณมีมากเกินไป ถ้าอยากขายให้หมดในครั้งเดียว ราคาก็คงต้องถูกลงอีกหน่อย
เดิมทีเขาคาดไว้ว่าจะขายได้ชั่งละห้าถึงหกเหมา ไม่คิดว่าหวังหงจงจะให้ราคาสูงขนาดนี้
“แปดเหมาก็แปดเหมา!”
เจ้าของร้านอาหารหลายคนไม่แม้แต่จะกะพริบตา เจ้าของร้านเฉินควักเงินออกมาเป็นคนแรก “ฉันเอาก่อน! เอาหกสิบชั่ง!”
“ฉันเอาหกสิบชั่งด้วย!”
“ฉันเอาห้าสิบชั่ง!”
“ฉันเอาหกสิบห้าชั่ง!”
กุ้งฝอยห้าร้อยกว่าชั่งถูกแบ่งกันไปจนหมดโดยร้านอาหารหลายแห่ง ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งมวนบุหรี่ด้วยซ้ำ
ฟางเวยมองธนบัตรกองใหญ่ในมือ มีครบทุกชนิดราคา แถมยังมีแบงก์หย่อนยิบย่อยอีกไม่น้อย
“...แปดสิบแปด แปดสิบเก้า เก้าสิบ...”
เขาเริ่มนับเงินต่อหน้าเฉินต้าเจี่ยวกับหยางเชี่ยนและคนอื่น ๆ “...สามร้อยห้าสิบห้า สามร้อยห้าสิบหก...”
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขานับจนได้ยอดรวมสุดท้าย “...สี่ร้อยสี่สิบแปด รวมทั้งหมดสี่ร้อยสี่สิบแปดเหรียญ”
เฉินต้าเจี่ยวจ้องเงินกองใหญ่ในมือฟางเวย หนังตากระตุกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาแดงก่ำไปหมด
สี่ร้อยสี่สิบแปดเหรียญ... เขาต้องทำงานอีกกี่ปีถึงจะหาเงินจำนวนนี้ได้!
ฟางเฉียงกับหยางเชี่ยนและอีกสองคนพูดอะไรไม่ออกไปแล้ว
ระหว่างทางที่มา พวกเขาต่างแอบเดากันอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่ากุ้งฝอยล็อตนี้จะขายได้เท่าไร แต่ไม่มีใครกล้าเดาว่าจะขายได้ถึงสี่ร้อยกว่าเหรียญ ทุกคนคิดว่าถ้าได้สักสองร้อยกว่าเหรียญก็ดีมากแล้ว!