หมูป่าบนเขาด้านหน้าหมู่บ้านเซี่ยหยางเริ่มออกหากินตอนกลางคืนจริง ๆ ด้วย
ใต้แสงจันทร์ เงาดำพร่าเลือนหลายก้อนค่อย ๆ เคลื่อนลงมาจากป่าบนยอดเขา
ฟางเวยหมอบอยู่ในพุ่มไม้ หรี่ตามองขึ้นไปบนเขา
หยางเชี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ ตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ เขากดเสียงกระซิบว่า “ต้าเว่ย... มาแล้ว!”
“อย่าขยับ”
ฟางเวยกดไหล่เขาไว้ พูดเสียงเบาว่า “ดูอย่างเดียวก็พอ”
กองที่สองซึ่งซ่งฉางเฉิงจัดไว้ซุ่มอยู่ในป่าด้านหลังทางแยก ตำแหน่งนั้นห่างจากเส้นทางหลักที่หมูป่าใช้ลงเขากว่าสองร้อยเมตร
หมูป่าไม่ได้มุ่งไปทางทางแยกเลยแม้แต่น้อย
เงาดำหลายก้อนลงมาจากยอดเขาแล้วเลี้ยวตรงเข้าไปในพุ่มไม้ผืนหนึ่งบนไหล่เขา
พุ่มไม้นั้นทั้งลึกทั้งหนาแน่น หมูป่าคุ้ยเขี่ยไปทั่วจนรากไม้ทั้งแถบถูกพลิกกระจุย จากนั้นฝูงสัตว์ก็หันตัวแล้ววิ่งเลียบไหล่เขาไปทางเหนือ
ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกมันไม่ได้เฉียดเข้าใกล้ทางแยกเลยสักนิด
กับดักที่ขุดไว้ตรงทางแยก ทั้งไม้ไผ่แหลมที่ปักไว้และเชือกขัดขาม้าที่ขึงไว้ ล้วนเสียแรงเปล่า
“ทำไมไม่มาทางนี้?! ให้ตายสิ! ทำไมไม่มาทางนี้?!”
ซ่งฉางเฉิงร้อนใจจนสบถลั่นอยู่ในป่า แล้วตะโกนใส่ชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านเซี่ยหยางที่อยู่ข้าง ๆ “ไป! ไปไล่ฝูงสัตว์นั่นให้มาทางทางแยก!”
ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นแม้จะกังวลอยู่บ้าง แต่ก็ยังคว้ามีดพร้าแล้วพุ่งออกไป
แต่พวกเขาเพิ่งวิ่งไปถึงไหล่เขา หมูป่าก็มุดเข้าไปในป่าทางเหนือที่หนาทึบกว่าเดิมแล้ว คนเข้าไปยังแทบยืดเอวให้ตรงไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไล่ตามหมูป่า