เมื่อฟางเวยกับลูกสาวทั้งสองกลับถึงบ้าน อู๋เส้าหลี่กำลังเด็ดผักอยู่ในลานบ้าน
พอเห็นฟางเวยเข็นจักรยานเข้าประตูรั้ว เธอกำลังจะถามว่า “วันนี้ทำไมกลับช้ากว่าปกตินิดหน่อยล่ะ” แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
สายตาของอู๋เส้าหลี่มองรอยแดงบนใบหน้าของชุนหยางก่อน แล้วเลื่อนไปยังรูสามเหลี่ยมที่ขาดตรงปลายแขนเสื้อของอวิ๋นเสวี่ย สีหน้าพลันหม่นลง
ฟางเวยส่ายหน้าให้เธอเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าอย่าเพิ่งถาม
อู๋เส้าหลี่กัดริมฝีปาก สูดหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้ง พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ จากนั้นก็เดินไปข้างจักรยาน ก้มลงอุ้มอวิ๋นเสวี่ยลงจากคานหน้า
ทันทีที่เท้าของฟางอวิ๋นเสวี่ยแตะพื้น เธอก็ซุกหน้าเข้ากับอกแม่ มือทั้งสองกำชายเสื้อของแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
อู๋เส้าหลี่โอบเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือก็ไปจับมือชุนหยาง
“เข้าไปในบ้านกันเถอะ”
เธอพูดเสียงเบา ก่อนพาลูกสาวทั้งสองเข้าไปในห้องโถง
ฟางเวยจอดจักรยานให้เรียบร้อย แล้วล้วงบุหรี่อีกมวนออกจากกระเป๋ามาจุด ยืนสูบอยู่ในลานบ้านสองสามคำ
ปล่องไฟของห้องครัวยังคงพ่นควันสีฟ้าจาง ๆ ออกมา ในหม้อคงกำลังต้มอะไรอยู่ กลิ่นหอมของข้าวโพดลอยออกมา
เขามองผ่านประตูห้องโถงที่ปิดไว้ไม่สนิท ได้ยินอู๋เส้าหลี่พูดกับลูกสาวทั้งสองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ให้แม่ดูหน้าหน่อย...”
“ไม่เจ็บ...”