“ต้าเว่ย พวกเราเข้าอำเภอคราวนี้ จะไปซื้ออุปกรณ์ทำข้าวกล่องใช่ไหม?”
อากาศเดือนพฤศจิกายน ลมเริ่มบาดหน้าแล้ว หยางเชี่ยนหดคอ กระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น พลางพ่นลมหายใจสีขาวออกมาแล้วถาม
ช่วงนี้ฟางเวยมัวแต่ยุ่งกับเรื่องร้านที่ตำบล เขากลัวว่าฟางเวยจะไม่คิดไปซื้อของที่อำเภอแล้ว จึงทำอะไรก็ไม่ค่อยมีแรง ไม่มีอารมณ์
“อืม”
“งั้นก็ดีเลย!”
หยางเชี่ยนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที หัวเราะแห้งๆ สองครั้ง “สองวันนี้ฉันฝันทุกวัน ฝันว่าพวกเราขายข้าวกล่องอยู่ในอำเภอ แล้วมีคนต่อแถวยาวเหยียด...”
“อย่าเพิ่งฝันไป”
ฟางเวยได้ยินแล้วก็หัวเราะ “รอให้พวกเราทำสำเร็จจริงๆ ค่อยว่ากัน ฉันบอกนายไว้นะ ถ้าเปิดร้านจริง นายต้องหัวไวหน่อย!”
“ได้เลย!”
หยางเชี่ยนรับคำเสียงดัง
แม้เขาจะไม่เคยทำธุรกิจจริงจังมาก่อน แต่เห็นอู๋เช่าหลี่กับโจวลี่ ผู้หญิงสองคนยังตามฟางเวยไปเปิดร้านที่ตำบลได้ ผู้ชายอย่างเขาจะสู้ผู้หญิงสองคนไม่ได้เชียวหรือ!
พอถึงอำเภอ ฟางเวยก็ไม่เดินเตร่ไปเรื่อย แต่ตรงไปยังร้านไม่กี่ร้านที่พวกเขาเคยมาถามราคาไว้คราวก่อน
อย่างแรกคือถังเก็บความร้อนใบใหญ่ทำจากแผ่นเหล็กเคลือบดีบุก ใส่ข้าวได้ครั้งละกว่าร้อยชุด ฝาปิดสนิทและเก็บความร้อนได้ดี
ฟางเวยเลือกใบที่ใหญ่ที่สุด แล้วให้เถ้าแก่ลองปิดฝาดู พอกดลงไปก็ดัง “แป๊ก” ปิดสนิทแนบแน่น
“เถ้าแก่ ถังใบนี้ลดราคาได้อีกไหม?”
เขาพลิกถังไปมา แกล้งจับผิด “ดูตรงก้นถังสิ สีถลอกไปตั้งแผ่นหนึ่งแล้ว”