“ผู้ปกครองของฟางชุนหยาง ใจเย็น ๆ ก่อนนะ ใจเย็น ๆ”
ครูใหญ่หยวนได้ยินคำพูดของฟางเวยแล้ว เหงื่อเย็นก็ซึมออกมาบนหน้าผาก รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดทันที
“เรื่องนี้ทางโรงเรียนจะให้ความสำคัญอย่างแน่นอน! เดี๋ยวฉันจะให้คนเรียกซ่งฝู่มาอบรมตักเตือนสักหน่อย แบบนี้ได้ไหม?”
“อบรมตักเตือน?”
ฟางเวยจ้องครูใหญ่หยวนอยู่หลายวินาที ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างกะทันหัน
“ครูใหญ่หยวน ฉันขอถามอะไรคุณหน่อย”
“ถ้ามีคนปัญญาอ่อนคอยตามเรียกลูกสาวคุณว่าเมียทุกวัน คุณจะทำยังไง? คุณจะไปบอกคนอื่นเหมือนกันไหมว่า ‘เขาปัญญาอ่อน คุณจะไปถือสาอะไรกับเขา’?”
ในที่สุดสีหน้าของครูใหญ่หยวนก็หม่นลง น้ำเสียงเองก็ไม่อ่อนโยนเหมือนเดิม “พูดแบบนั้นไม่ได้……”
“แล้วต้องพูดยังไง?!”
ฟางเวยตะโกนขึ้นมาอย่างเดือดดาล สีหน้าเย็นชาแล้วพูดว่า “วันนี้ฉันขอพูดไว้ตรงนี้ ถ้าซ่งฝู่ยังกล้าแตะต้องลูกสาวฉันแม้แต่นิ้วเดียว หรือพูดจาลามกไร้ยางอายอีกสักคำ ฉันจะไม่มาหาพวกคุณอีกแล้ว!”
“ถึงตอนนั้นก็รอรับหมายเรียกจากสถานีตำรวจได้เลย!”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องทำงาน
ด้านหลังมีเสียงครูใหญ่หยวนกับครูอีกสองสามคนคุยกันเบา ๆ แต่ฟางเวยไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว
ออกจากโรงเรียนแล้ว เขาปลดล็อกจักรยาน ขึ้นคร่อมเบาะ แล้วออกแรงถีบตรงไปยังหมู่บ้านเซี่ยหยาง
ในเมื่อโรงเรียนไม่ยอมจัดการ งั้นก็เหลือแค่วิธีอื่นแล้ว!
เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ฟางเวยจอดจักรยานหน้าบ้านซ่งฉางเฉิง ก่อนจะเตะประตูรั้วที่แง้มอยู่ของบ้านตระกูลซ่งจนเปิดผาง