“…โจวจื้อยวี”
เย่โจวหงจ้องลายมือคุ้นตาบนจอผ้าใบ น้ำเสียงค่อย ๆ แผ่วลงโดยไม่รู้ตัว
“ยินดีด้วย ตอบถูกทุกข้อ!”
เจียงยวี่ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงดังสนั่นสองครั้งมาจากด้านหลังโรงภาพยนตร์
“ปัง! ปัง!”
แสงไฟสีเหลืองนวลพลันสว่างขึ้นพร้อมกัน
ริบบิ้นสีสันสดใสปลิวลงมาจากกลางอากาศ คลุมเต็มศีรษะและไหล่ของเย่โจวหง
“สุขสันต์วันเกิด เย่โจวหง!”
เสียงของคนกลุ่มหนึ่งดังเข้าหู ทำให้เย่โจวหงชะงักงันไปทั้งตัว
เขากอดหมอนพิงแล้วหันขวับไปมองอย่างงุนงง ถึงขั้นลืมปล่อยมือ
โจวจื้อยวี สวีชิงเหยียน หลินจิ้งเสวี่ย ซูชิงเยวี่ย หลิวฉือหยาง…
แม้แต่โจวเสวียนเทียนกับหลุยเหยียนก็ยังมาด้วย
“เฮ้ เสี่ยวเย่เย่!”
เห็นเขาทำท่าเหมือนหลุดการเชื่อมต่อ สวีชิงเหยียนจึงยื่นมือมาโบกตรงหน้า
“ยังออนไลน์อยู่ไหม? ให้ฉันช่วยรีสตาร์ตหรือเปล่า?”
“พะ…พวกนายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เย่โจวหงกะพริบตาหลายครั้ง ในที่สุดก็กลับมาเชื่อมต่อกับโลกอีกครั้ง
“ก็ตั้งแต่ตอนที่นายเริ่มทายข้อความไง”
ซูชิงเยวี่ยยกมือปิดปากพลางยิ้มบาง ๆ
“พวกเราซ่อนอยู่ข้างหลังมาตลอด รอให้นายทายหมดก่อนถึงค่อยกล้าส่งเสียง”
“ใช่ ๆ ถ้าออกมาก่อนก็หมดความรู้สึกเป็นพิธีไปสิ”
หลินจิ้งเสวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย
“พวกนาย…มืออาชีพกันจริง ๆ”
เย่โจวหงกวาดตามองทุกคน สุดท้ายก็เค้นออกมาได้แค่ประโยคนี้