“เอามือถือคืนมาก่อน”
เย่โจวหงวางปากกาลง แล้วยื่นมือไปทางน้องสาว
เย่จือหานกอดมือถือไว้แล้วขยับไปหลบตรงมุมเตียง พร้อมยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว
“ฉันคืนให้ก็ได้ แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”
“นี่เธอจะเอายังไงอีก?”
“ต่อไปนี้ให้ฉันยืมมือถือเล่นวันละหนึ่งชั่วโมง”
“ฝันไปเถอะ”
จางหลานอนุญาตให้เธอเล่นได้วันละหนึ่งชั่วโมงอยู่แล้ว นี่ยังจะมาหลอกเอาเวลาเล่นจากเขาเพิ่มอีกชั่วโมงหรือไง?
เย่โจวหงลุกขึ้นไปเอามือถือ
แต่เย่จือหานกลับซ่อนมันไว้ข้างหลัง แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเตือนเขา
“ถ้าไม่ยอมล่ะก็…ฉันตอบข้อความของพี่สาวโจวจื้อยวีแทนนายนะ?”
“เธอกล้าเหรอ?”
น้ำเสียงของเย่โจวหงฟังดูลังเลขึ้นมา
“ขอดูก่อนว่าจะส่งอะไรดีนะ”
เย่จือหานก้มหน้า นิ้วโป้งแตะหน้าจอไปมา
“‘วันนี้ฉันเห็นรุ่นน้องคนน่ารักมาก’…” เธอจงใจหยุดไปครู่หนึ่ง “หรือจะเป็น ‘ฉันคิดถึงเธอ มาบ้านฉันได้ไหม’ ดี?”
“เย่จือหาน!”
เย่โจวหงก้าวพรวดไม่กี่ก้าวก็ถึงข้างเตียง แล้วยื่นมือไปแย่งทันที
ไม่ว่าจะส่งประโยคไหนออกไป เขาก็คงต้องคิดเรื่องย้ายไปอยู่ดาวดวงอื่นแล้ว
เย่จือหานหลบเข้าไปด้านในของเตียง กอดมือถือไว้แน่น
“วันละหนึ่งชั่วโมง” เธอยังไม่ลืมต่อรอง “นายพูดมาก่อนว่าจะนับไหม”
เย่โจวหงยืนอยู่ข้างเตียง มือที่ยื่นออกไปได้แต่ชักกลับมาอย่างจนใจ
“ได้ ๆ นับก็ได้ เอามือถือคืนมาก่อน”
“สาบานสิ”
“ฉันสาบาน!”
เย่จือหานถึงยอมยื่นมือถือคืนให้
เย่โจวหงคว้ามือถือกลับมาทันที แล้วเปิดไวแชตตรวจดูเป็นอย่างแรก
จุดแดงแจ้งเตือนข้อความใหม่ยังอยู่ และก็ไม่มีข้อความประหลาดอะไรถูกส่งออกไป
“เธอไม่ได้กดเข้าไปเหรอ?”
“ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่ากดเข้าไปแล้ว” เย่จือหานกลอกตา “ข้อความมันเด้งขึ้นมาเอง ฉันเห็นแค่ชื่อเท่านั้นแหละ”