เย่โจวหงกลับไปนั่งที่ของตัวเอง นั่งรออย่างเบื่อหน่ายอยู่หลายนาที
เงียบเกินไปแล้ว
เขาลองนึกย้อนดู เหมือนสวีชิงเหยียนจะไม่ได้พูดคำว่า “อาจารย์เชินเรียกมา” ตั้งแต่ต้นจนจบจริง ๆ
คนโกหก!
(*￣︿￣)
“เอี๊ยด—”
ประตูหลังถูกผลักเปิดแง้มออกมา
เย่โจวหงตกใจสะดุ้ง หันขวับไปมอง
เป็นโจวจื้อยวี
เธอเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดฮั่นตัวเดิม เสื้อคลุมแบบเป้ยจื่อสีขาวจันทร์กับกระโปรงเบไต๋สีฟ้าหม่น ผมนุ่มสลวยทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง
เย่โจวหงนั่งตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“นะ...นายมาแล้วเหรอ...แล้วคนอื่นล่ะ?”
โจวจื้อยวีเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง
“สวีชิงเหยียนกับหลินจิ้งเสวี่ยยืนกรานจะแต่งหน้าให้หลิวฉือหยาง ตอนนี้สามคนนั้นกำลังวุ่นวายกันอยู่ที่หอพัก” เธอเว้นจังหวะ “ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินมาก่อนเลย”
“อ๋อ อ๋อ”
พอไม่มีเพื่อนที่นั่งแถวหน้าบังอีกแล้ว แผ่นหลังของเธอก็อยู่ในสายตาเขาเต็ม ๆ
ถ้าถ่ายภาพตามองค์ประกอบแบบนี้ ชื่อภาพคงตั้งว่า “รักลับ ๆ” ได้เลย
เขาแอบคิดอยู่ในใจ
โจวจื้อยวีรูดซิปกระเป๋าเป้ หยิบของอย่างหนึ่งออกมา
นั่นมัน...โทรศัพท์เหรอ?
ไอโฟนรุ่นล่าสุดเครื่องหนึ่ง
โจวจื้อยวีถือโทรศัพท์หันกลับมา พอดีกับที่สบตากับเขาซึ่งกำลังจ้องเธออย่างเหม่อลอย
มุมปากของเธอขยับเล็กน้อย คล้ายเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา แต่ก็เม้มปากกลั้นไว้ทัน สีหน้ากลับมาเรียบเย็นดังเดิม
“ถ่ายรูปกันก่อนเถอะ”
หา?
สมองของเย่โจวหงค้างไปสองวินาทีเต็ม
“อ๋อ อ๋อ”
“แขนนายยาวกว่า ยืดออกไปถ่ายหน่อย จะได้ติดเราสองคนทั้งคู่”
โจวจื้อยวีเดินมาหาเขา แล้วยื่นโทรศัพท์ให้
เย่โจวหงยื่นมือไปรับ ปลายนิ้วเฉียดผ่านหลังมือของเธอ
เย็นจัง
ตอนนี้ยังไม่ถึงฤดูหนาว อุณหภูมิเดือนพฤศจิกายนของเมืองฉู่ถิงยังอยู่ที่ประมาณยี่สิบองศา
ตามหลักแล้ว ไฟฟ้าสถิตไม่น่าจะเกิดขึ้นได้