???
“หึ่ง——”
มือที่กำลังหมุนปุ่มปรับเสียงของเย่โจวหงสั่นวูบ กีตาร์จึงส่งเสียงประหลาดออกมา
หนิงจิ่นเหอก็มีสีหน้าเหม่อลอยไม่ต่างกัน
ภาพลักษณ์ของรุ่นน้องที่เมื่อครู่ยังดูเป็นผู้ใหญ่และน่าเชื่อถือ แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา...
อากาศในห้องซ้อมพลันเงียบกริบ จนแทบได้ยินเสียงเข็มตก
ซวยแล้ว!
หนิงจิ่นเหอพยายามปลุกตัวเองให้ตื่นจากฝันร้าย
เธอทุ่มเทเรียนอย่างหนักจนสอบเข้าฉู่ไว้ได้ ก็เพื่อจะได้บอกลาอดีตและเริ่มต้นชีวิตใหม่
ทั้งที่ตัดสินใจไว้นานแล้วว่าจะไม่ให้เพื่อนมัธยมปลายรู้เรื่องน่าอายสมัยที่เธอเป็นเด็กเกรียนเด็ดขาด ทำไมวันนี้ถึงกลับไปติดนิสัยตั้งชื่อให้ตะกั่วกลองอีกแล้วล่ะ!!!
“ปะ...ประธานชมรมคะ เมื่อกี้หนูน่ะ...”
หนิงจิ่นเหอรู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าวจนเหมือนเลือดจะหยดออกมา เธอพูดตะกุกตะกักพลางหาทางแก้ตัว
“นี่เป็นตะกั่วกลองของร้านเปียโน หนูเพิ่งใช้ครั้งแรก กลัวจะหยิบสลับกัน...”
“ก็เลย...ตั้งชื่อรหัสให้มันส่ง ๆ ไปน่ะค่ะ!”
เย่โจวหงเกาท้ายทอย
“เอ่อ...ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจหมดเลย”
เห็นรุ่นน้องตรงหน้าทำท่าเหมือนพร้อมจะหนีไปได้ทุกเมื่อ
เขาต้องรีบคิดหาวิธีให้เร็วที่สุด เพื่อรั้งมือกลองล้ำค่าคนนี้เอาไว้!
“ประธานชมรมคะ ทำเป็นว่าไม่ได้ยินได้ไหมคะ”
หนิงจิ่นเหอวิงวอนเสียงเบา
“เธอพูดว่าอะไรนะ? เมื่อกี้ฉันเหมือนจะใส่หูฟังอยู่ เพิ่งถอดออกเอง”
เย่โจวหงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
เอ๊ะ คิดออกแล้ว!
เขาตบตัวกีตาร์ในอ้อมแขนเบา ๆ แล้วแนะนำให้รุ่นน้องฟังว่า
“จริง ๆ แล้วกีตาร์ตัวนี้ชื่อ ‘ผู้พิพากษาแสงดาว’ วันนี้ก็ให้มันต่อสู้เคียงบ่ากับ ‘ผู้ระเบิดเงามืด’ ของเธอนะ”