(วันนี้หายป่วยในที่สุด! ตอนที่ 155 และ 156 เปลี่ยนเป็นเวอร์ชันใหม่แล้ว อ่านได้อย่างสบายใจ!)
เย่โจวหงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากข้อพับแขน
เมื่อครู่เขากดหน้าผากลงกับแขนอยู่ตลอด ตอนนี้มองอะไรก็ไม่ชัด ในสายตามีแต่เงาดำและแสงวูบวาบ
กว่าสายตาจะปรับโฟกัสได้ เขาก็พบว่าบนโต๊ะมีลูกอมยางยืดไวท์แรบบิทเพิ่มมาหนึ่งเม็ด
บนที่นั่งข้าง ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเพิ่มขึ้นมาเช่นกัน
ไม่รู้ว่าสวีชิงเหยียนกลับมาตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้เธอนั่งเงียบ ๆ อยู่บนที่นั่งของซูชิงเยวี่ย
วันนี้เธอไม่ได้เปิดโหมดพากย์เสียงซ้ำประจานอย่างที่ทำอยู่เป็นประจำ แถมยังไม่ได้บ่นเรื่องข้อสอบเจื้อยแจ้วเหมือนทุกครั้ง
“กินลูกอมไหม?”
สวีชิงเหยียนสะบัดนิ้วเบา ๆ ดันลูกอมไปข้างหน้า
“วิทยาศาสตร์พิสูจน์แล้วว่าความหวานช่วยกระตุ้นการหลั่งโดพามีนในสมอง รักษาโรคซึมเศร้าหลังสอบได้ทุกอาการ”
นิ้วของเย่โจวหงยังแข็งเกร็งอยู่บ้าง เขาแกะกระดาษห่ออยู่สองสามครั้งกว่าจะเปิดออก
ลูกอมค่อย ๆ ละลายบนปลายลิ้น
ความหวานมาอย่างเชื่องช้า ผ่านไปพักใหญ่ถึงพอจะช่วยกลบความขมขื่นและความรู้สึกพ่ายแพ้ในใจได้เล็กน้อย
แม้อารมณ์ยังคงหดหู่ แต่เขาก็ฝืนยิ้มออกมาได้บ้าง
“ขอบใจ”
“เกรงใจอะไร” สวีชิงเหยียนถึงค่อยกลับมาใช้น้ำเสียงเหมือนปกติอยู่บ้าง
เธอเอนตัวพิงพนักเก้าอี้
“ฉันบอกแกเลยนะ พวกเด็กเก่งจากโรงเรียนสังกัดมหาวิทยาลัยที่เดินออกมาจากห้องสอบข้าง ๆ เมื่อกี้ สีหน้าแย่กว่าแกอีก”
“แล้วลองคิดดูสิ พวกตัวท็อปสายวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนสังกัดมหาวิทยาลัยยังสติแตกกันหมด ข้อสอบนี่มันจะโหดขนาดไหนกัน?”
“ฉันได้ยินพวกเขาบอกว่าคะแนนเฉลี่ยวิชาคณิตศาสตร์ครั้งนี้อาจจะไม่ถึงเกณฑ์ผ่านด้วยซ้ำ แปดสิบคะแนนก็ถือว่าสูงสุดแล้ว”
“แปดสิบ...” เย่โจวหงพึมพำทวนคำ
ถ้าคะแนนเฉลี่ยตกลงไปถึงขนาดนั้นจริง ข้อสอบอัตนัยยาวสองข้อสุดท้ายที่เขาแทบไม่ได้เขียนอะไรเลย ก็ดูเหมือนจะพอยอมรับได้อยู่หรือเปล่า?
“จบเห่แล้ว! จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว!”
ประตูหน้าถูกผลักเปิดดังปัง
“ข้อสอบอัตนัยก็ว่าไปอย่าง แต่ข้อเลือกตอบข้อห้าทำไมถึงเล่นงานฉันตั้งแต่แรกเลยล่ะ?!”
เจียงยวี่โยนกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะร้องครวญครางแล้วฟุบลงบนเก้าอี้