“เรื่องราวของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นในวัยเยาว์อันแสนไร้เดียงสา”
“จากการพูดคุยกันเล่น ๆ ระหว่างพักเรียน จนกลายเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเพื่อนร่วมชั้นซึ่งยังไม่ประสีประสาเรื่องความรัก”
“ผ่านการเติบโตและเรื่องราวพลิกผันในวัยเยาว์ จากเด็กหนุ่มสาวที่เคยสวมชุดนักเรียนเดินเคียงข้างกัน พวกเขาคอยเข้าใจและให้กำลังใจกันมาตลอด เปลี่ยนความหวั่นไหวในวัยเยาว์ให้กลายเป็นความรักลึกซึ้งที่ไหลยาวดั่งสายน้ำ”
“แม้จะผ่านเรื่องราววกวนมากมาย แต่หัวใจแรกเริ่มไม่เคยเปลี่ยน ชุดนักเรียนสีฟ้าขาวที่เคยสวมใส่ในวันนั้น วันนี้ได้เปลี่ยนเป็นชุดวิวาห์และชุดสูท พวกเขาใช้เวลาหลายปีพิสูจน์ว่า การตกหลุมรักแรกพบนั้นไม่ยาก สิ่งที่ยากคือการก้าวจากชุดนักเรียนไปสู่ชุดวิวาห์ จากเพื่อนร่วมชั้นสู่การเดินเคียงข้างกันตลอดชีวิต”
“ในเวลานี้ ขอเสียงปรบมือต้อนรับเจ้าบ่าวที่มีความสุขที่สุดในวันนี้ ให้เขาได้ต้อนรับหญิงสาวผู้เป็นที่รักตลอดชีวิต แล้วจูงมือกันก้าวสู่การเดินทางครั้งใหม่ของทั้งสองคน!”
ณ สถานที่จัดงานแต่งงานอันหรูหรา กลีบดอกไม้ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า
ภายใต้คำกล่าวของผู้ดำเนินรายการงานแต่งและสายตาเป็นสักขีพยานของญาติมิตร พ่อของเจ้าสาวน้ำตาคลอเบ้า ก่อนส่งมือลูกสาวให้เจ้าบ่าวอย่างจริงจัง
เจ้าบ่าวหนุ่มคุกเข่าข้างหนึ่ง นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อย ค่อย ๆ สวมแหวนวงหนึ่งลงบนนิ้วนางของเจ้าสาว
อาจเพราะประหม่าเกินไป เขาเกือบทำแหวนหล่นลงพื้น
“ขอบคุณนะ… ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างฉันจนเติบโต ขอบคุณที่ยอมเดินไปจนสุดทางของชีวิตด้วยกัน”
เจ้าสาวสูดจมูกเบา ๆ หยาดน้ำตาใสระยิบระยับเกาะอยู่บนขนตา
“คนที่รอน่ะเป็นคุณต่างหาก คุณต่างหากที่รอฉันมาตลอด”
เจ้าบ่าวเองก็มีน้ำตาคลอ เสียงฟังดูสะอื้นเล็กน้อย