วันรุ่งขึ้น วันเสาร์
เย่โจวหงออกจากบ้านแต่เช้า มุ่งหน้าไปยังร้านเครื่องดนตรีจันทร์เสี้ยวของเฉินชูเยวี่ย
คนอื่นยังมาไม่ถึง ร้านก็ยังไม่ถึงเวลาเปิด ประตูม้วนเพิ่งยกขึ้นได้ครึ่งเดียว
“รุ่นพี่ มีของดี ๆ มาให้ดู”
เขาก้มตัวลอดเข้าไป ก็เห็นเฉินชูเยวี่ยกำลังคาบขนมปังปิ้งไว้ จัดเครื่องดนตรีที่แขวนอยู่บนผนัง
“มาเช้าจัง ของดีอะไรเหรอ?”
เธอมองโทรศัพท์ที่เย่โจวหงยื่นมาให้อย่างสงสัย
บนหน้าจอเป็นโปสเตอร์แผ่นหนึ่ง ตรงกลางภาพเป็นตัวการ์ตูนชิบิของตัวเอกทั้งห้าคนจากเค-อง! รอบ ๆ มีรูปกีตาร์ เบส คีย์บอร์ด และชุดกลองชุดใหญ่ฉบับชิบิวางกระจัดกระจายอยู่
โปสเตอร์ใช้โทนสีสดใสสบายตา ด้านบนเขียนด้วยตัวอักษรน่ารักว่า
“บรรเลงวัยรุ่น ชมรมเสียงเบารอเจอ”
“สุดยอด! วาดได้เทพมาก!” เฉินชูเยวี่ยลืมเคี้ยวขนมปังไปเลย จ้องโปสเตอร์อยู่นาน “รุ่นน้อง อย่าบอกนะว่านายวาดเอง!”
“เพื่อนฉันช่วยทำให้ เธอชื่อซูชิงเยวี่ย”
เย่โจวหงอธิบาย
ดวงตาของเฉินชูเยวี่ยเป็นประกาย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าโปสเตอร์น่ารัก คนวาดต้องน่ารักยิ่งกว่าแน่ ๆ!
“คราวหน้าถ้ามีโอกาสก็พา ‘จิตรกรซู’ คนนี้มาเล่นด้วยนะ รุ่นพี่เลี้ยงชานมเอง!”
เธอตบไหล่เย่โจวหงเบา ๆ
“เธออยากขอบคุณเขา หรืออยากรู้จักรุ่นน้องน่ารักกันแน่?” เย่โจวหงเปิดโปงเธออย่างไม่ไว้หน้า “ทุกครั้งที่เห็นโจวจื้อยวีหรือสวีชิงเหยียน ตาเธอเป็นประกายจนแทบละสายตาไม่ได้อยู่แล้ว”