ฟ้าเริ่มมืดลง ไฟถนนสองข้างทางสว่างขึ้น
อีกเดี๋ยวพอกลับถึงวิลล่า พอคนเยอะขึ้นก็ไม่มีโอกาสได้พูดแล้ว
เย่โจวหงแอบมองซ่งชวน ก่อนรวบรวมความกล้า
“พี่ซ่งชวน จริง ๆ แล้ว... ช่วงนี้ผมกำลังเขียนนิยายอยู่ แต่ติดขัดนิดหน่อย เลยอยากฟังความคิดเห็นของพวกพี่”
“นายเขียนนิยายด้วยเหรอ?”
เจียงยวี่ทำหน้าแปลกใจ
“เขียนเล่น ๆ ไม่ได้เหรอ?”
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ แล้วนายเขียนแนวไหนล่ะ จอมขมังเวทย์เกิดใหม่กลับมา ครบกำหนดสามปีแล้วอะไรแบบนั้นเหรอ?”
เย่โจวหงไม่สนใจเขา แล้วพูดต่อ
“ตัวเอกถูกพ่อแม่กำหนดให้เดินตามแผนที่วางไว้ตั้งแต่เด็ก เธอก็ทำตามมาตลอด ไม่เคยทำให้พ่อแม่ผิดหวังเลย”
“แต่กลับไม่เคยมีใครสนใจความคิดของเธอเลย”
“จนในที่สุดวันหนึ่ง เธอทนการถูกควบคุมมาหลายปีไม่ไหว เลยหนีออกจากบ้านไป”
“พวกพี่คิดว่าเธอควรทำยังไง ถึงจะทำให้พ่อแม่เข้าใจเธอได้?”
“นี่มันนิยายดราม่าอะไรกันเนี่ย? ตัวเอกคงไม่ใช่คุณหนูตระกูลเศรษฐีที่หนีออกจากบ้านหรอกนะ?”
เจียงยวี่หันไปมองเย่โจวหง แล้วยกมือพาดไหล่เขา
“พล็อตหนีออกจากบ้านแบบนี้ นิยายสมัยนี้ชอบเขียนกันนักเหรอ?”
“เรื่องนั้นนายไม่ต้องยุ่ง” เย่โจวหงเหลือบมองเขาอย่างเอือมระอา “นายแค่ตอบมาว่าถ้าเป็นนาย นายจะทำยังไง?”
ปกติหมอนี่ดูไม่ค่อยฉลาด ทำไมดันเดาได้แม่นในเรื่องแบบนี้นะ...