“ฉันลองหาดูว่าแถวนี้มีร้านอะไรบ้าง”
เย่โจวหงเปิดเตี้ยจงเทียนผิง เลื่อนดูอยู่หลายนาที ในที่สุดก็เจอร้านหนึ่งที่คะแนนรีวิวไม่เลว
“Red Rock ดูท่าจะไม่เลวนะ”
“อะไรเหรอ?”
“เหมือนจะเป็นร้านข้าวหน้าเนื้อ เฉลี่ยหัวละประมาณ 2,000 เยน ในรูปให้เนื้อมาเยอะอยู่”
โจวจื้อยวีขยับเข้ามาดูใกล้ ๆ
ปลายผมของเธอพลิ้วไหวเบา ๆ ไปตามสายลมยามเย็น กลิ่นดอกลิลลี่แห่งหุบเขาจาง ๆ ก็ลอยวนอยู่ตรงปลายจมูกของเย่โจวหงทันที
พลังทำลายล้างรุนแรงเกินไป นิ้วเขาสั่นพั่บ เกือบกดโทรหาร้านเข้าให้แล้ว
“อื้ม งั้นไปร้านนี้กัน”
“ได้”
พอได้คำยืนยันจากเพื่อนสมัยเด็ก ความมั่นใจของเย่โจวหงก็กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง...หรือเปล่านะ?
ทั้งที่ Google Maps แสดงว่าร้านอยู่แถวนี้แท้ ๆ แต่ทั้งสองเดินตามระบบนำทางเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่ในตรอกของย่านการค้า เห็นป้ายร้านแปลก ๆ ตั้งมากมาย แต่กลับไม่เห็น “Red Rock” เลยสักที
“เราเดินผ่านร้านขายยาเครื่องสำอางร้านนี้มาเป็นรอบที่สองแล้วหรือเปล่า?”
โจวจื้อยวีหยุดเดิน
“เอ่อ...สัญญาณอาจจะไม่ค่อยดีก็ได้?”
เย่โจวหงลองยกโทรศัพท์ให้สูงขึ้นอีกนิด แล้วจ้องจุดสีน้ำเงินเล็ก ๆ บนแผนที่
จุดสีน้ำเงินก็จ้องเขากลับมา ทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร
“ให้ฉันลองนำทางดูไหม?”
โจวจื้อยวีลองเปิดระบบนำทางบ้าง
แต่สิบนาทีต่อมา ทั้งสองกลับมายืนเคียงกันอยู่หน้าร้านขายยาเครื่องสำอางที่คุ้นตา แล้วตกอยู่ในห้วงความคิด
“เอ่อ...ขอโทษนะคะ Red Rock อยู่ทางไหนเหรอคะ?”
(ขอโทษนะครับ Red Rock อยู่ที่ไหนครับ?)
ในที่สุดเย่โจวหงก็ยอมแพ้เทคโนโลยี รวบรวมความกล้าเข้าไปถามคุณป้าหน้าร้านขายยาเครื่องสำอางด้วยภาษาญี่ปุ่นงู ๆ ปลา ๆ
คุณป้าฟังเข้าใจ แถมยังยิ้มแล้วชี้ไปยังตรอกอีกสายหนึ่ง ก่อนจะพูดภาษาญี่ปุ่นสำเนียงคันไซรัวเป็นชุด
เขาฟังออกแค่คำว่า “มัตสึกุ (ตรงไป)” กับ “มิงิ (ขวา)” แต่ก็ยังดีที่พอใช้ได้
ทั้งสองเดินตามทิศทางที่คุณป้าชี้ไปอยู่นาน ในที่สุดก็เจอร้านเล็ก ๆ แห่งนี้
ผนังด้านนอกทำจากไม้ หน้าร้านแขวนป้ายสีแดงดำไว้ ด้านในมีเพียงเคาน์เตอร์บาร์หนึ่งแถวกับโต๊ะเล็ก ๆ ไม่กี่ตัว